Banner

True Romance

7.0
Barbara Van Ransbeeck - 12 februari 2007
alt

Ik heb geen idee of onze site veel vrouwelijke lezers kent, maar als ze dit nu lezen, dan heb ik maar één tip voor alle ladies die met Valentijn een filmfreak aan de haak willen slaan: lok hem naar je thuis voor een gezellig dvd-avondje, zeg dat jij de film zal kiezen, huur 'True Romance' en alles zal snel in de sjakosj zijn. Het is nu niet meteen een film waarbij je huilerig je neus in zijn trui zult kunnen snuiten, maar bij het horen van je keuze, zullen zijn oren al flapperen van opwinding en zal hij alleen al voor de filmsmaak van zijn meisje volledig smelten tot een plasje licht bruisend water. Geloof me, het werkt: toen ik op onze redactie zei dat ik 'True Romance' wou schrijven voor de Valentijnspecial, klonk er onder de mannen een collectieve diepe zucht, gehuld in een wolk van hartjes. 'True Romance' is cool! Wat is er dan zo heftig aan deze op het eerste gezicht langgerekte schietpartij? In het kort? Quentin Tarantino. In het iets langer? Een supercast, geflipte personages, gevatte dialogen, onvergetelijke scènes, een stapel odes aan andere films en het begint gewoon met de ultieme droom van elke filmliefhebber/ster: je ware liefde leren kennen in de cinema...

Clarence Worley (Christian Slater) werkt in een videotheek/stripwinkel en viert elk jaar zijn verjaardag in de bioscoop met de marathonvertoning van Sonny Chiba's 'Streetfighter' films. Alabama (Patricia Arquette) kiepert 'per ongeluk' haar popcorndoosje over hem leeg en de twee delen die avond naast hun liefde voor kungfufilms en een taartje achteraf, ook het bed. Verliefd tot in hun kleinste teen, dopen ze zich de volgende dag om tot meneer en mevrouw 'Worley' en laten ze een tatoeage met elkaars naam op hun buik naaien. True romance, true love, maar het zou geen echte liefde zijn (en er zou geen film zijn), moest het cute couple niet getest worden op de grenzeloosheid van hun liefde. Er zit namelijk nog een serieus hobbeltje in de weg: Alabama was drie volle dagen callgirl en haar koffertje met kleren ligt nog bij haar ex-pooier Drexl, een vrouwonvriendelijke viespeuk. Clarence gaat het halen, maar hij laat het er niet bij: een voetje gezet door zijn alter-ego (Elvis Presley himself), stijgt hij lichtjes boven zichzelf uit en laat hij het hoerenkot achter als een in bloed gedrenkt bad. Clarence en Alabama moeten op de vlucht als ze merken dat het koffertje met haar kleren een heel andere inhoud blijkt te hebben: zoveel cocaïne dat zelfs de hele Parijse modewereld het goedje niet door de neusvleugels zou kunnen jagen. Ze vluchten 'op honeymoon' naar Hollywood, met de Siciliaanse maffia in hun kielzog.

alt

De regie mag dan op naam van Tony Scott staan, Tarantino schreef het scenario toen hij nog onbekend en onbemind zijn boterham met gepreste kop stond te verdienen in een videotheek (ontdek de parallel met Clarence) en dat is in elk vezeltje voelbaar. De enige toevoeging van Scott is misschien de strakke lineaire vertelstijl (Tarantino houdt meer van flashbackmomenten), maar voor de rest is 'True Romance' is zo QT als Elvis dood is. Het is opvallend dat hier vooral de jonge Tarantino, de 'videotheek'-filmfreak spreekt. Meer dan zijn latere film zit deze overvol met verwijzingen naar andere prenten. Beeldfragmenten van zijn zo geliefde kungfufilms, de drugsdeal die de schuilnaam 'Dr. Zhivago' krijgt en een hele hoop namedropping door hoofdpersonage 'Charlie Bronson'-Clarence, waar de databaseboys ongetwijfeld op kicken.

Het is zijn eerste schrijfsel en meteen zitten er al álle elementen in die hem later zo beroemd zullen maken: 'True Romance' is een heftige trip van gestileerd geweld met scherpe, gitzwarte humor zoals alleen de Master van de Nouvelle Violence dat kan, met z'n typische bloedstollende elementen, zoals de eindscène waarin iedereen zijn geweer op elkaar richt en wacht op wie eerst zal schieten en de rit zal overleven. Hij haalt ook weer een reeks geflipte, van de pot gerukte personages uit de kast, die veel lulkoek uitslaan (met dus ook weer een recordaantal fucks), maar zich ook op ongewone momenten verliezen in knotsgek licht filosofische talk-talk. Voor hij Alabama afschiet stort No more mister fucking nice guy bijvoorbeeld zijn hart uit over de eerste moord die hij pleegde, Drexl (Gary Oldman) snijdt de kwestie aan of je wel of niet aan de rest van de wereld mag toegeven dat je je liefje beft en Clarence maakt het statement dat, als zijn leven ervan zou afhangen en hij moest met een man neuken, hij (de nog levende) Elvis zou kiezen.

Heerlijke dialogen door de mond van een cast, die zo lekker is als French vanilla ice cream: Christian Slater zoals we hem al lang niet meer gezien hebben, Bad Pritt als lazy roommate die schreeuwt om bier en kuisproducten mee te brengen, Val Kilmer als the King en natuurlijk Christopher Walken en Dennis Hopper in één van de grappigste man-to-manconfrontaties uit de film: Hopper (als de vader van Clarence) daagt Walken (de Siciliaanse maffiabaas die zijn zoon op de hielen zit) bij wijze van laatste levensmop uit met een verhaal over het historische feit dat Sicilianen zouden afstammen van de negers.

alt

Als er één van zijn films romantisch te noemen valt, dan is het deze wel. Samen vormen de schattige, naar perzik smakende Alabama en de redelijke agressieve wacko Clarence (die duidelijk een beetje te veel geweldfilms heeft gezien) zowat het 'coolste' Tarantinokoppel van zijn carrière en het contrast tussen hun naïeve speelsheid en de gruwelijke daden waartoe ze in staat zijn, is tien keer geslaagder dan 'Natural Born Killers'. 'Cool' als het schuilwoord van Tarantino voor alles wat love is. Als Bama temidden van een drugsdeal voor haar vriendje 'You're so cool! op een servetje kribbelt, is dit een daad van pure liefde. Alles op een zeer relaxt muziekje van Hans Zimmer. Cool filmpje dus.

E-mailadres Afdrukken
 
True Romance
USA / 1995
Regie: Tony Scott
Scenario: Quentin Tarantino
Met: Christian Slater; Patricia Arquette; Val Kilmer; Christopher Walken; Dennis Hopper; Brad Pitt;
Duur: 105 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST