Banner

To Catch a Thief

6.0
Dennis Van Dessel - 19 september 2008

Ook een master of suspense heeft van tijd tot tijd al eens een korte vakantie nodig. Alfred Hitchcock had in 1954 één van zijn beste en meest iconische films gemaakt met de ultieme voyeuristische thriller 'Rear Window', maar in plaats van verder te gaan op het elan van dat succes, besloot hij helemaal de andere richting uit te gaan. Hitchcock ontspande zich, liet de suspense en de zware thematiek helemaal achterwege en ging een filmpje opnemen op een paar van zijn eigen favoriete vakantiebestemmingen in Zuid-Frankrijk. Het resultaat was 'To Catch a Thief', een prent die de indruk geeft in elkaar te zijn geflanst op een lome zondagnamiddag in Cannes, met een goeie fles wijn er bij en de zeelucht prikkelend in de neusgaten. Vluchtig als een briesje op een snikhete dag, maar even genietbaar.

Cary Grant speelt John Robie, een juwelendief die tijdens de Tweede Wereldoorlog in het verzet ging en daarna zijn leven als crimineel vaarwel zei. Zijn rustige bestaan ergens in een villa tussen de wijngaarden wordt echter abrupt verstoord wanneer er een copycat juwelendief aan de slag gaat, die geheel volgens Robie's oude methodes rijke mevrouwtjes ontdoet van hun parels. De politie gaat er uiteraard van uit dat Robie zelf achter de misdaden zit, wat hem verplicht om de ware dief te ontmaskeren. Om dat te doen, wurmt hij zich een weg in het leven van twee potentiële slachtoffers: de steenrijke Jessie Stevens (Jessie Royce Landis) en haar dochter Frances (Grace Kelly).

'To Catch a Thief' opent met een shot van een reisbureau dat trips naar het zuiden van Frankrijk adverteert, en dat eerste beeld geeft al meteen een goed idee van de sfeer van de rest van de film. Relax, lijkt de regisseur ons vanaf de eerste minuut te willen zeggen - we gaan mooie mensen zien in mooie locaties, die extravagante dingen doen zonder ooit hun charme of de plooi van hun kapsel kwijt te raken. Hitchcock heeft zelden een luchtiger film gemaakt dan deze - noem het gerust een niemendalletje, maar één ding kun je niet ontkennen: hij maakt de doelstellingen van zijn prent meteen duidelijk, zonder iemand te willen misleiden. Dit wordt escapisme in zijn zuiverste vorm, niets meer en niets minder.

Die mentaliteit houdt onder andere in dat de plot veeleer aanvoelt als een nagedachte - eens de locaties waren goedgekeurd en de sterren aantrekkelijk genoeg waren bevonden om mee te mogen doen, moest (ze waren het bijna vergeten) ook een verhaal verzonnen worden om de hele onderneming te verantwoorden. John Michael Hayes (die nog verschillende andere films van Hitchcock zou schrijven), bewerkte de roman van David Dodge tot een flinterdun script waarin, bij gebrek aan een fatsoenlijke intrige, zwaar de nadruk wordt gelegd op het charisma van de hoofdrolspelers en de dialogen.

Vooral in dat laatste departement scoort 'To Catch a Thief' opmerkelijk goed. De sfeer en het tempo van de film is te gezapig om te kunnen spreken van een screwball comedy, maar de teksten verwijzen wel vaak openlijk naar dat genre, met de ene dubbelzinnigheid na de andere. 'Vanavond krijg je het meest fascinerende zicht van de Rivièra te zien,' belooft Grace Kelly aan Cary Grant, terwijl ze, gekleed in een jurk zoals die alleen gedragen wordt in Hitchcockfilms uit de jaren vijftig, de lampen in de kamer uitdoet. En als antwoord op Grants vragende blik, voegt ze eraan toe. 'Ik heb het over het vuurwerk.' Of nog eentje: na een romantische avond, ontdekt Frances dat de juwelen van haar moeder gestolen zijn, en ze verdenkt Robie van de misdaad. 'Ik heb naar de politie gebeld,' zegt ze, 'en hen alles verteld dat er vanavond gebeurd is!' 'Alles?,' antwoordt Robie. 'Dat zullen de jongens van het hoofdkwartier leuk hebben gevonden.' Dat soort replieken zijn tegenwoordig haast onmogelijk geworden, simpelweg omdat er nauwelijks nog taboes bestaan - in een wereld waarin alles openlijk gezegd kan worden, is er geen behoefte meer aan dubbelzinnigheden. Tot in de jaren vijftig was het screwball-genre er echter één dat helemaal was opgetrokken rond datgene wat eigenlijk ontoelaatbaar was, maar op komisch verdoken manieren toch werd gedaan. De relatie tussen Cary Grant en Grace Kelly in 'To Catch a Thief' beantwoordt helemaal aan die standaards. Voor de normen van 1955 was het lichtjes risqué, en voor de normen van eender welke tijd blijft het geestig en gevat. Die humor krijgt overigens nog een extra dimensie telkens Jessie Royce Landis op het toneel verschijnt: als no-nonsense moeder van Grace Kelly steelt ze elke scène waar ze in zit. Ze zou quasi identiek dezelfde rol overigens hernemen als de moeder van Cary Grant in 'North By Northwest', vier jaar later.

Voor het overige hebben noch de Franse Rivièra, noch de hoofdrolspelers er ooit zo aantrekkelijk uitgezien als hier. Hitchcock heeft hier glossy glamourcinema gemaakt, in felle Technicolor-kleuren (als je je ogen sluit, blijf je groene vlekken zien op je oogleden, zó fel zijn ze), waarin Grace Kelly er in slaagt om in elke scène een andere, peperdure jurk te dragen (van berucht ontwerpster Edith Head) en Cary er uit ziet als een upperclass gentleman die met achteloze goede smaak loopt te flaneren over de Croisette. 'To Catch a Thief' is één van de zeldzame films van Hitchcock die voor een groot deel op locatie werd gedraaid (normaal gezien zweerde de man bij het comfort van een studio), en hij wou er zeker van zijn dat we dat wisten: een autoachtervolging aan het begin van de film wordt zo goed als helemaal vanuit een helikopter gefilmd, opdat we de magnifieke omgeving toch maar zouden kunnen zien. De camera kan zich geen millimeter bewegen of we krijgen wel een achtergrond te zien die je zo op een postkaart zou kunnen zetten.

Het resultaat is onvervalste eye candy: het gaat helemaal nergens over en aan het einde van de rit zal het je worst wezen wie nu eigenlijk de juwelendief is (sterker nog: zelfs Cary Grant lijkt er niet specifiek van wakker te liggen - die is te zeer bezig met zijn eigen charmante zelve te zijn om zich over eender wat zorgen te maken). We krijgen leuke dialogen, een speels, zomers sfeertje, een bijzonder amusante achtervolgingsscène (die kip!), en bovenal een blik op een fantasiewereld waarin alles en iedereen verrukkelijk mooi is. En daar moeten we het dan mee stellen - inhoudelijk is 'To Catch a Thief' immers het film geworden niets. Maar wie staat daar bij stil wanneer Grace Kelly met fonkelende diamanten rond haar nek en in haar ogen diep de camera instaart?

E-mailadres Afdrukken
 
To Catch a Thief
USA / 1955
Regie: Alfred Hitchcock
Scenario: John Michael Hayes
Met: Cary Grant; Grace Kelly; Jessie Royce Landis
Duur: 115 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST