Banner

The Realm (El Reino)

6.0
Lien Delabie - 22 april 2019
alt

In een vinnig voortschrijdende politieke thriller, toont de Spanjaard Rodrigo Sorogoyen in wat voor verdorven wereld we leven: corruptie, ‘backstabbing’ en winstbejag zijn alom tegenwoordig. Er zit iets in, maar de ostentatieve morele vingertjes die we de laatste tijd zo vaak opgestoken zien, worden ook wel eens vermoeiend.

Manuel Lopez Vidal, de vicesecretaris van een Spaanse regionale partij, tokkelt op zijn gsm op het strand. Daarna glijdt hij een restaurant binnen, waar de wijn rijkelijk vloeit en kreeft gretig verorberd wordt. Het is best leuk, dat geleuter over geld en waar ze ’t vandaan halen. Tot een audiotape van Vidal de media haalt, waaruit blijkt dat hij staatsgeld weggesluisd heeft. De feestjes op het jacht worden snel grimmiger als blijkt dat Vidal als enige zondebok zal opdraaien voor het gesjoemel, ook al deden zijn medepolitici er enthousiast aan mee.

The Realm is een warrige stroom aan impressies, ontmoetingen en onderhandelingen. Tientallen namen van betrokken politici gaan de ene gehoorgang in en de andere uit. Ze discussiëren over ‘Persika’, een zwendel die koste wat kost verborgen moet blijven waar werkelijk iedereen bij betrokken blijkt te zijn. Wie de touwtjes in handen heeft, hoe vaak er geld in eigen zak gestoken werd en wat er in vredesnaam op die USB in de schoenzool van Vidal staat: God moge het weten. Misschien doet het er niet toe. Vidal is een smeerlap, dat staat vast. En zijn handlangers zijn misschien nog grotere criminelen.

alt

Sorogoyen stuurt ons aan hoog tempo een labyrint in van staatsstructuren en op het gedreun van EDM-beats hollen we van de ene duistere kamer naar de andere, waar Vidal telkens een nieuwe tactiek aanwendt om zijn hoofd boven water te houden. Des te meer messen Vidal in zijn rug geplant krijgt, des te gluiperige one-liners hij afvuurt: “Wil je echt iets veranderen, doe het dan zoals iedereen: van binnenuit en met macht.” Hij is een koelbloedige meester in dit spel, en hij lijkt te winnen.

En daarin zit het perverse kantje van The Realm. We hebben geen tijd om stil te staan bij het feit of we wel voor de juiste held aan het supporteren zijn. De spanning stijgt, en ons empathisch vermogen groeit. Antonio de la Torre geeft zo’n ijzersterke vertolking van Vidal dat je hem amper nog veroordeelt als hij een feestje binnenstormt om hardhandig documenten te stelen.

alt

In eerste oogopslag lijkt de film vooral te draaien rond het post-Franco Spanje. Maar dat is Sorogoyens punt niet. Die rotte appels – die samen een systeem lijken te vormen – gedijen niet enkel in Spanje. Wellicht heeft ieder land zijn eigen Publifin. The Realm wil overigens ook helemaal niet dat je tot het eind gaat meeleven met Vidal – en mocht je dat doen zal de tenenkrullende eindscène je nog maar eens bevestigen dat sjoemelaars als Vidal mogen rotten in de zevende kring van de hel.

Dat The Realm zo’n dertien nominaties voor de Goyas (de Spaanse Oscars) in de wacht wist te slepen, is niet onterecht. Sorogoyen investeerde in een gladde stijl, een strakke spanningsboon een indrukwekkende cast. Daarmee heeft hij een vormelijk sterk werk afgeleverd, maar dat hoopje pathetiek mocht gerust samen met Franco meters onder de grond begraven gebleven zijn. Sjoemelaars zijn slechte mensen, ’t is duidelijk, Rodrigo.

E-mailadres Afdrukken
 
The Realm (El Reino)
Spanje; Frankrijk / 2018
Regie: Rodrigo Sorogoyen
Met: Antonio de la Torre; Mónica López; Josep Maria Pou
Duur: 131 minuten


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST