Banner

You Can Count On Me

1.0
Dennis Van Dessel - 23 september 2003


111 min. / USA

Vreemd toch, hoe smaken kunnen verschillen. 'You Can Count On Me' was de winnaar van de prestigieuze prijs voor beste film op Robert Redfords Sundance-festival en werd alom bejubeld als een prachtig stukje cinema. Maar dan kijk je ernaar, en je zit de hele tijd te geeuwen. Waar halen die Amerikanen dat eigenlijk?

Laura Linney speelt Sammy, een alleenstaande moeder van een zoontje van acht, die een nogal onopvallend leven leidt in het nogal onopvallende stadje waar ze is opgegroeid. Haar ouders stierven in een auto-ongeluk toen ze een jaar of twaalf was, en sindsdien heeft ze er wel zo ongeveer alleen voorgestaan, met de zorg van haar jongere broertje er nog bij.

Dat broertje is nu het probleemgeval van de familie geworden, een jonge man genaamd Terry die al overal heeft gezeten zonder zich ergens voorgoed te vestigen. Aan het begin van de film zien we hoe Terry, gespeeld door Mark Ruffalo, terugkeert naar zijn thuisplaats om geld af te troggelen van zijn zus. Tegen zijn verwachtingen in, blijft hij echter een tijdlang bij haar logeren, en we zien hoe Terry een diepe band sluit met zijn neefje. Misschien voor het eerst krijgt Terry een echte verantwoordelijkheid tegenover iemand. Ondertussen beleeft Sammy een affaire met haar baas, Matthew Broderick, de saaiste mens op aarde. (In de film, bedoel ik.)

'You Can Count On Me' is een poging om, met de spreekwoordelijke lach en traan, een levensechte blik te werpen op de bekommernissen van "gewone mensen". Wat dat betreft verschilt de film niet erg veel in z'n opzet van het eerder dit jaar uitgekomen 'In The Bedroom''. Maar in die film gebeurde er iets uitzonderlijks met die gewone mensen, we waren er getuige van hoe hun geordende, hypocriete leventje afbrokkelde. In deze film zien we een omgekeerde beweging: de rebel komt terug naar huis en krijgt daar niets anders te slikken dan de boodschap dat het beter is een productief lid van de samenleving te zijn. Dat het beter is datzelfde hypocriete leventje te gaan leiden, dus. Zou regisseur Kenneth Lonergan dat nu echt geloven?

De hele mentaliteit van deze film doet je afvragen of Lonergan wel weet dat de onschuldige jaren vijftig, met Cary Grant in de bioscoop en Doris Day op de radio, ondertussen al lang voorbij zijn. Wanneer Terry zijn zus eerst ontmoet, vraagt Sammy hem of hij nog wel naar de kerk gaat. En ze méént het, dit is niet satirisch bedoelt. Flikker nu toch eens een end op, als filmmaker hoor je heilige huisjes ineen te schoppen, niet ze overeind te zetten. Sammy beëindigt haar overspelige relatie na een gesprek met haar priester, die trouwens gespeeld wordt door de regisseur zelf, in een staaltje van wellicht onbedoelde, maar niettemin heerlijke ironie - de prediker speelt een priester. Terry hervindt zichzelf wanneer hij het graf van zijn ouders gaat bezoeken. Geen enkel cliché wordt ons bespaard, en dat alles vanuit een burgerlijke moraal die niets met de werkelijkheid te maken lijkt te hebben.

De acteerprestaties zijn evenwel goed, met een Laura Linney die in wezen de hele film draagt - jammer dat er zo weinig te dragen valt. Mark Ruffalo vult mooi aan, en vaak voel je gewoon hoe de beide acteurs proberen een reëel gevoel van een oudere broer-zus relatie op te roepen, maar het lukt hen niet. Net zoals in elke melige Amerikaanse film, zijn de personages hier pas beginnen bestaan op het moment dat de film begon. Elke geschiedenis die ze hier oprakelen, klinkt fake, niet door de acteurs, maar door het slechte script. Rory Culkin speelt Linney's zoontje, dus sidder en beef maar alvast - er is een nieuwe telg uit de infernale Culkinclan opgestaan!

'You Can Count On Me' is een doordeweekse tv-film, opgeblazen tot bioscoopformaat. Het is niet het echte leven van normale mensen, het is de melige, Hollywoodiaanse interpretatie daarvan. Het is bedroevend dat een onafhankelijk geproduceerde film al evenveel slijm voortbrengt als het ergste dat we uit de grote studio's te zien krijgen. Als art-house nu ook al mainstream wordt... Misschien kunnen we zelfs nog een tegenovergestelde beweging verwachten, krijgen we Van Damme in een kunstfilm van Atom Egoyan te zien? Er zijn al vreemdere dingen gebeurd. De lof voor deze draak, bijvoorbeeld.

http://www.youcancountonmemovie.com

E-mailadres Afdrukken
 
You Can Count On Me
Regie: Kenneth Lonergan
Scenario: Kenneth Lonergan
Met: Laura Linney; Mark Ruffalo; Matthew Broderick; Rory Culkin; Kenneth Lonergan

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST