Banner

Yu-Gi-Oh

1.0
Jeroen Ruymen - 21 oktober 2004




Marketingjongens zijn onbegrijpelijke wezens - een schoolvoorbeeld van de mysterieuze wegen die ze bewandelen is 'Yu-Gi-Oh', een tekenfilm die momenteel de zalen teistert, maar die liever de noemer Manga wil hebben. Eer deze film tot stand kwam, is er een volledig proces doorlopen. Alles begon bij een kaartspel, daarna volgde er een tekenfilmserie op tv (ook bij ons, helaas), en als klap op de vuurpijl de bioscoopfilm. Klinkt bekend in de oren, niet? Juist, enkele jaren geleden was er nog zoiets, 'Pokémon' genaamd, maar omdat de aandachtsspan van het doelpubliek nu eenmaal niet langer is dan dat het reclameblok lang is, diende er al snel een opvolger te komen. En omdat de periode van massaconsumptie er zit aan te komen, is uw nederige dienaar dit fenomeen eens van naderbij gaan bekijken.

Het verhaal, voor zover je al over een verhaal kan spreken, gaat over Yugi en zijn vrienden. Hun gezamenlijke passie is het nieuwste kaartspel 'Duel Monsters', waarin verschillende kaartfiguren het tegen elkaar opnemen in een magisch duel. Diegene met de beste kaarten en de juiste strategie, wint. Van zijn grootvader, eigenaar van een speelgoedwinkel, krijgt Yugi een oude Egyptische puzzel, die niemand kan oplossen. Yugi slaagt er echter wel in, en hierdoor krijgt hij ongelooflijke krachten en wordt zijn alter ego gecreëerd: Yami Yugi. Maar zoals gewoonlijk, is er een keerzijde - wanneer er goede krachten vrijkomen, worden steevast de duistere ook op de wereld losgelaten. Over deze epische strijd handelt de film.

Laten we om te beginnen het verhaal al eens van naderbij bekijken. Ik wou al zeggen, �onder de loep nemen�, maar dat is niet nodig, zo moeilijk is het namelijk niet om te doorgronden hoe mager het wel is. Een magisch kaartspel, bedoelt men daarbij iets zoals 'Magic: The Gathering'? Blijkbaar wel, zij het dan eerder bedoeld voor een jeugdiger publiek. Maar het wordt erger, denk even met me mee. Welke idioot haalt het in zijn hoofd om een vijfduizend jaar oude Egyptische puzzel in handen te geven van een kind? En welke idioot besluit dat het publiek hersendood genoeg is om aan te nemen dat zo'n joch de puzzel kan oplossen, iets waar ontelbare volwassenen voor hem niet in slaagden? Nu ja, afgaande op het succes van kaartspel, tv-serie en ongetwijfeld ook de film, heeft de mens nog gelijk ook. Beloven de eerste 3 minuten, waarin het bovenstaande wordt uitgelegd, al niet veel goeds, de rest maakt het er alleen maar erger op. Ongetwijfeld hebben de makers even nagedacht wat er allemaal in de film moest zitten. Ze zullen wel geredeneerd hebben dat niemand naar de bioscoop zou gaan zonder van het kaartspel gehoord te hebben, laat staan van de tv-serie. Die enkeling voor wie dat niet het geval is, heeft er dan maar het raden naar wie iedereen is en wat hun onderlinge relaties zijn. De tekenstijl is tweedimensionaal en hetzelfde kan gezegd worden over de manier waarop de personages tegenover elkaar staan. Maar wie verwacht nu ook enige diepgang in dit soort van producties?

Wie is er overigens verantwoordelijk voor de ongeschreven regel dat er altijd een levensles moet gepredikt worden - niet éénmaal, ook geen tweemaal, neen, tot driemaal toe hetzelfde lesje over hoe belangrijk vriendschap wel niet is. Zo zal zeker niemand hem kunnen missen. Alsof de kijker er iets aan heeft, of er enigszins een moer om geeft. Die zijn gekomen om gevechten te zien, om die daarna op de speelplaats over te doen. Vriendjes maak je toch alleen door succesvol te zijn?

Over die gevechten gesproken, zou het iemand al zijn opgevallen dat het hoofdpersonage nooit eens een slechte kaart trekt? Of dat er steeds een Deus Ex Machina opduikt om hem uit een netelige situatie te redden? Ben ik nu helemaal van de pot gerukt door te denken dat het beoogde doelpubliek de term 'Deus Ex Machina' kent?

Over de hele lijn is 'Yu-Gi-Oh' een teleurstelling voor de neutrale toeschouwer; voor de adepten zal er wel voldoende zijn om hen zoet te houden. Zolang ze maar niet teveel letten op de stemmen, die verdacht sterk leken op die uit 'Pokémon'. Zowel in de Engelse als de Nederlandse versie zijn het dezelfde personen die verantwoordelijk zijn voor de dubbing. Voor het overige kunnen de fans hun hartje ophalen aan gevechten, gevechten, en nog eens gevechten. Zij zullen dus niet klagen, al de anderen dienen zich ten sterkste te onthouden.

Begreep u in mijn opening niet waarom ik marketingjongens rare wezens vond? Welnu, hier de uitleg: 'Yu-Gi-Oh' is een anderhalf uur durende reclamespot voor de spelkaarten. Wat de kijker dus in wezen doet is betalen om gehersenspoeld te worden om de kaarten te kopen. Slim, niet? Geen reclamespot maken en betalen om deze wereldwijd uit te zenden, neen, simpelweg het doelpubliek voor die kosten laten opdraaien en ondertussen nog wat meer winst maken. Rare jongens, inderdaad. Of zou ik de verkeerde studie gekozen hebben?

http://yugioh.warnerbros.com/
E-mailadres Afdrukken
 
Yu-Gi-Oh
J / 2004
Regie: Tsuji Hatsuki
Scenario: Michael Pecerlello
Met: Dan Green; Eric Stuart; Scottie Ray; Wayne Grayson; Frank Frankson
Duur: 90 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST