Banner

You, Me and Dupree

2.0
Peter De Backer - 18 november 2006




Er werd mij ooit eens verteld dat iedereen recht heeft op maximum vijf guilty pleasures. Van die pleziertjes die zo compleet fout zijn dat je ze ten alle koste geheim wilt houden voor de buitenwereld. Dat kan gaan van een plakkerige meekweelpartij bij de love song van Barry Manilow (Mandy!) tot het meefluisteren van de dialogen tijdens 'Dirty Dancing' (nobody puts Baby in a corner!). Bij mij komt één van die guilty pleasures in de vorm van een dude met blauwe ogen en een opmerkelijke snuffer. De meesten kennen hem als het blonde aanhangsel van Ben Stiller of Jackie Chan, maar eigenlijk heet hij gewoon Owen Wilson of his Owenness. Sinds hij zich liet opmerken in een gele overall in 'Bottle Rocket', toen nog met een kort broskopje, had hij mij te pakken met zijn nonchalante charme, die ondeugende blik in zijn ogen en zijn immer fascinerende neus. De laatste jaren werd het surfertje van de frat pack (die kliek waar ook Vince Vaughn, Will Ferell en Ben Stiller deel van uitmaken) steeds populairder en met 'You, Me and Dupree' mag hij eindelijk eens een film volledig alleen dragen. Maar wat blijkt, als hij geen tegenspel krijgt van een partner in crime en uitsluitend verloren moet lopen in een derivatief sitcomverhaaltje, dan valt er nog bitter weinig te lachen met de blonde opperslacker.

Als vervanging van ook maar iets dat lijkt op een origineel verhaal krijgen we de volgende afgezaagde pitch voorgeschoteld: Carl (Matt Dillon) en Molly (Kate Hudson) nestelen zich in het huwelijksbootje en hebben een mooie toekomst in het verschiet: een nagelnieuw huisje, een promotie voor Carl dankzij Molly's vader (gespeeld door Michael Douglas, die blijkbaar ook rekeningen moet betalen) en natuurlijk de roes van het prille huwelijksgeluk. Maar waar ze niet op gerekend hebben is dat eeuwige niksnut Dupree (Owen Wilson), de getuige en beste vriend van Carl, ook op de cadeaulijst stond. Dupree trekt namelijk in bij het kersverse koppel nadat hij zowel zijn werk en appartement kwijtraakt (wat een toeval). De spanningen tussen de onverantwoordelijke niksnut en het koppel zorgen vanzelfsprekend voor catastrofale gevolgen. Jammer genoeg kan hetzelfde gezegd worden van het deprimerende humorgehalte van dit doorslagje op de 'ongenodigde gast'-formule (denk maar aan 'What About Bob?' met Bill Murray) waar ik geen enkele, maar dan ook geen enkele geslaagde grap in heb kunnen terugvinden.

Ik zou hier een hele boom kunnen opzetten over de tenenkrommende voorspelbaarheid, de karrevracht aan clichés en de bordkartonnen personages, maar het grootste probleem met 'You, Me and Dupree' is gewoon dat het allemaal niet echt grappig is. Love him or hate him-komiek Owen Wilson is eigenlijk vooral gespecialiseerd in onnozele komedies à la 'Starsky & Hutch', 'Zoolander'en 'Wedding Crashers'. Silly komedies die niemand zal bestempelen als goede cinema, maar de hit-miss ratio van de moppen zat meestal goed en de chemie tussen de frat-acteurs werkte verrassend aanstekelijk. 'Dupree' daarentegen heeft geen moppen, geen timing en totaal geen klik klak tussen de acteurs. Owen staat alleen en hoe graag ik 'm ook bezig zie, hij kan het niet aan. Nooit gedacht dat ik de krullenbol van Ben Stiller zo zou kunnen missen.

De broertjes Russo, eerder verantwoordelijk voor het sporadisch amusante 'Welcome To Collinwood', moeten werken met een scenario dat even grappig is als het moppenbestand van Adriaan Van den Hoof en hebben blijkbaar ook geen flauw benul hoe ze een beetje ritme en timing in een komedie moeten leggen. Neem nu de scène waarin Molly Dupree aantreft in het huis terwijl hij stoute dingen aan het doen is met een vriendinnetje. Een naakte Dupree loopt naar buiten met een kussen voor zijn kleine Dupreetjes terwijl op de achtergrond de huiskamer in brand komt te staan door het overdadige gebruik van kaarsen van de loverboy. En daar houdt het op. In de volgende scène zien we brandweerlui de smeulende as besproeien terwijl Dupree beteuterd staat te kijken. Er wordt zelfs geen moeite gedaan om iets potentieel grappigs uit te werken of ruimte te geven. Dat soort catastrofe-scènes mogen echt wel over de top gaan tot op het ridicule af (denk maar aan de brandende sigaret in de dakgoot in 'Meet the Parents'). Zo wordt praktisch elke aanzet tot een mogelijke geslaagde mop (let op, dan heb ik het nog maar over een drie of viertal) ofwel in de kiem gesmoord of gewoon gênant fout aangepakt. En een toilet dat verstopt raakt staat al minstens tien jaar op de it's just not funny anymore-lijst.

Naast Owen Wilson krijgen we drie acteurs die al bewezen hebben dat ze kunnen acteren maar hier gewoon hun tijd staan te verspillen. Matt Dillon krijgt de onfortuinlijke rol van straight man die nergens echt tot leven lijkt te komen. Dillon en Wilson klikken niet en dat is te merken. Hun dialogen zijn stroef en hun buddie-gedoe (die skateboarden!) komt fake en ongeloofwaardig over. Kate Hudson moet dan weer niks anders doen dan lief wezen en af en toe haar veel te schattige glimlach bovenhalen. En tot slot mag Michael Douglas opdraven in een totaal miscaste bijrol als de overbeschermende vader van Molly die Carl het vuur aan de schenen legt. Enkel Owen Wilson lijkt zich nog een beetje in zijn sas te voelen door zijn gebruikelijke slacker-typetje (deze keer met een Audrey Hepburn-fascinatie) en oneliners op te voeren die af en toe een gniffel of grijns naar boven weten te brengen (zijn voordracht over de zin van het leven voor een stel kinderen is de meest geslaagde scène uit de film). Maar het maakt allemaal veel te weinig uit. Alles hangt vast aan de regels van een conventionele komedie die staat te springen om moraallesjes te verkondigen ten koste van originele grappen en het fungehalte.

Misschien wordt het toch nog eens tijd dat Owen Wilson zich met Wes Anderson aan de schrijftafel zet om een nieuwe 'Rushmore' of 'Royal Tenenbaums' te pennen, want als hij zo doorgaat ga ik 'm ook nog op de it's just not funny anymore-lijst moeten zetten, en dat zou toch wel een klein beetje mijn hart breken.

E-mailadres Afdrukken
 
You, Me and Dupree
VS / 2006
Regie: Anthony Russo; Joe Russo
Scenario: Mike LeSieur
Met: Owen Wilson; Matt Dillon; Kate Hudson; Michael Douglas
Duur: 108 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST