Banner

You Don't Mess with the Zohan

2.0
Peter De Backer - 14 augustus 2008





Met: Adam Sandler, John Turturro, Emmanuelle Chriqui, Rob Schneider, Nick Swardson e.a.

Wat keek ik altijd met veel plezier uit naar de driemaandelijkse haarknipbeurten. Die fluwelen vrouwenhanden door mijn wilde manen, het gulpje shampoo dat langzaam maar plagerig in mijn oor sijpelt, het gevaarlijk sensueel langs de oren scheren en dat zwoele haardrogertje dat mij met een verbrande prikkel in de neus omblaast tot een voldaan metroseksueeltje met een gepoedeld edoch modieus kopje. En toen was Adam Sandler daar, de komiek die zijn hele carrière heeft opgebouwd rond slappe komedies gericht op dertienjarigen, met een handvol aanvaardbare niemendalletjes en een experimentje met Paul Thomas Anderson als enige uitschieters. In 'You Don't Mess with the Zohan' keert Sandler terug naar de minder verfijnde, maar ook meer uitzinnige roots van zijn Saturday Night Live-optredens. Hij speelt een Israëlische anti-terroristenbestrijder die naar Amerika trekt om er als kapper vrouwen te laten klaarkomen met zijn schaar-en rampetamptalenten. Beelden die ik jammer genoeg nooit meer van mijn retina's geschraapt zal krijgen en die dus ook voorgoed mijn bezoekjes aan mijn geliefde kapsalon hebben verpest. Sorry, Tamara.

Zohan Dvir (Adam Sandler wil een Boratje doen) is een Israëlische elitesoldaat die er stiekem van droomt om zijn gewelddadige leventje achter te laten en een kapsalon te openen in het beloofde land van Amerika. Na een finale confrontatie met The Phantom (John Turturro), zijn nemesis en Palestijnse tegenhanger, veinst Zohan zijn dood, scheert hij zijn krullen af en trekt hij in alle anonimiteit naar New York onder de schuilnaam Scrappy Coco. Hij krijgt er de kans zich te bewijzen in een kapsalon uitgebaat door een Palestijnse deerne (Emmanuelle Chriqui) en maakt snel naam en faam bij de dames op leeftijd met zijn speciale verzorgingstechnieken in het achterkamertje. Maar wanneer een op wraak beluste Palestijnse taxichauffeur (Rob Schneider) Zohan herkent, dreigt zijn nieuwe 'silky-smooth'-droomleventje in duigen te vallen…

Als een uit de hand gelopen sketch schiet 'You Don't Mess with the Zohan' even gedreven als onevenwichtig uit de startblokken. Sandler die in adamskostuum staat te shaken op kitscherige jaren tachtigdeuntjes zet onmiddelijk de toon van deze kluchterige slapstickkomedie die zich gedraagt als een mengeling van een Austin Powers-achtige spoof met joden en een bizarre parodie op 'Munich' (de titel lijkt wel gebaseerd op de 'don't fuck with the jews'-oneliner uit Spielbergs film). Inderdaad, 'Zohan' wil het allemaal, liefst tegelijk en als het even kan met minstens één goedkope seksmop per minuut. Het is laag bij de grond, makkelijk (tel de humusmoppen!) en veel te afhankelijk van een flinterdunne premisse, maar het is ook onvoorspelbaarder en minder afgelikt dan Sandlers meer routineuze werk. Nog altijd geen goede film, maar hier komt de komiek tenminste minder over als een berekende Hollywoodster die een zo breed mogelijk commercieel publiek wil bereiken.

De meest geslaagde momenten zijn met wat moeite te sprokkelen in het eerste halfuur. Sandler die tijdens een zwaartekracht overstijgende achtervolging Jason Bourne-gewijs over muurtjes springt als een wild konijn, een pingpongwedstrijdje met een granaat en een enthousiaste John Turtorro die zich absoluut niet geneert om tot het niveau van zijn goede vriend te zakken. Allemaal behoorlijk onnozele nonsens, maar het vrijblijvende toontje maakt het ook mild ontwapenend. Het is pas wanneer Zohan naar Amerika en de meer conventionele regeltjes trekt, dat 'You Don't Mess with the Zohan' volledig stilvalt door een accuut tekort aan goeie en iets smaakvollere grappen (voetballen met een kat, olé). Jammer, want zo bewijst king of comedy Judd Apatow, die mee aan de wieg stond van deze prent, dat hij niet alles in komisch goud kan veranderen.

Het weinig subtiele 'Zohan' verliest gewoon veel te snel stoom en creativiteit om het een lange twee uur te rekken. Je kan nu eenmaal niet blijven lachen met de seksueel getinte innuendo en het opgefokte kruis (er krioelt zowaar meer schaamhaar in zijn broek dan op het hoofd van Erykah Badu) van Sandler. De man flirt trouwens gevaarlijk met de grens tussen ironische zelfspot en zelfingenomen egotrip, want ondanks de seksistische eigenschappen van Zohan scoort het personage wel bijzonder gemakkelijk bij de vrouwtjes. Dat breekt vooral zuur op wanneer de voorspelbare love interest wordt ingeschakeld om de losbandigheid te vervangen door meligheid. Hetzelfde geldt voor de stoute mopjes (de Hezbollah-hotline is geinig) over het Palestijns-Israëlisch conflict, die vaak met een zodanig dikke knipoog of uitvergroot stereotype (Rob Schneider geeft er nog eens een racistische en vooral ongrappige lap op) worden verkocht dat ze al lang niet meer satirisch of subversief overkomen. En wanneer regisseur Dugan in de sentimentele verbroederingsfinale zangeres Mariah Carey in een wanhopige cameo opvoert dan weet je gewoon dat het doek niet snel genoeg kan vallen.

Met 'You Don't Mess with the Zohan' doorbreekt Sandler voorzichtig zijn conventionele sleur door het extra lang en breed te laten hangen met een vuistdik accent, platvloerse pubergrollen, karikaturale situatiehumor en veilige politiek-incorrecte gags. Jammer genoeg is het veel te vaak miss en o zo zelden hit om van een verfrissende en welkome terugkeer naar de goofy roots te spreken. Enkel voor rabiate aanhangers van Sandlertology.

E-mailadres Afdrukken
 
You Don't Mess with the Zohan
VS / 2008
Regie: Dennis Dugan
Scenario: Robert Smigel; Judd Apatow en Adam Sandler
Met: Adam Sandler; John Turturro; Emmanuelle Chriqui; Rob Schneider; Nick Swardson
Duur: 113 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST