Banner

Young @ Heart

6.0
Peter De Backer - 07 oktober 2008




107 min. / GB /2007

Wie dacht dat The Rolling Stones de oudste rockers op de planeet waren, moet maar eens met openslaande mond van verbazing kijken naar 'Young at Heart', een muziekdocumentaire over een groepje zingende senioren die zich gespecialiseerd hebben in het brengen van rock- pop- blues- en punkklassiekers. Oorspronkelijk gedraaid voor de kleine buis, maar al snel naar het grote scherm verhuisd op menig publieksfestival, is 'Young at Heart' een geestige ode aan het leven die bewijst dat je nooit te oud bent om je jong te gedragen. Het lijkt allemaal een beetje op een extra lange 'Man bijt hond'-special, maar wanneer de geriatrierijpe oudjes hun versie brengen van Sonic Youths 'Schizofrenia', Coldplays 'Fix You' en oerklassieker 'I Feel Good', kan je alleen maar met een brede grijns genieten van wat die krasse tachtigers nog allemaal verwezenlijken op hun meer dan gezegende leeftijd.

Het uit Massachusetts afkomstige seniorenkoor 'Young at Heart' (gemiddelde leeftijd is 80) is hot. Ze bestaan al meer dan twintig jaar, spelen nog steeds voor uitverkochte zalen en hebben er succesvolle tournees doorheen Europa, Australië en Canada opzitten. De Britse documentairemaker Stephen Walker raakte tijdens een optreden in Londen zodanig in de ban van de groep dat hij groupiegewijs in hun schuifelende spoor trok om er een docu over te maken. Hij volgt de muziekgroep tijdens de repetities naar aanleiding van hun nieuwe optreden. Op twee maanden tijd moeten ze een paar nieuwe liedjes instuderen, blijven oefenen op de reeds gekende nummers en ondertussen hopen dat ze niet uitglijden en hun plastieken heup breken. Dirigent en coach Bob Cilman krijgt de niet evidente taak om ervoor te zorgen dat de bompa's en moedertjes hun tekst niet vergeten en dat ze niet in slaap vallen tijdens het volgen van het ritme. Wat volgt is een gezapige mix van concertfilm en portret van een kliek enthousiaste jongelingen die toevallig rondlopen in een gerimpelde verpakking.

Ondanks zijn afgeborstelde afterschool special-voiceoverstem heeft Stephen Walker een tricky onderwerp omgezet in een oprechte en respectvolle humaninterestreportage die zonder cynisme en met een wolkje ironie de voorspelbare grenzen van zijn reality content overstijgt. Eigenlijk had 'Young At Heart' makkelijk kunnen uitdraaien op een soort Christopher Guest-achtige freak show - en dat zou ook best grappig geweest zijn - maar de manier waarop de oudjes met hun spontaniteit en gevatte opmerkingen ('we went from continent to continent... till I became incontinent') laten zien dat ze meer zijn dan oude knarren die vegeteren in een bejaardentehuis is bijzonder ontwapenend. Het maakt van 'Young at Heart' een opbeurende documentaire die zijn rolstoel nooit vastrijdt in de gevaarlijke zone van 'uitlachtelevisie' en er net voor zorgt dat bepaalde vooroordelen en stereotiepen omtrent de zeventigplussers met veel gevoel voor humor omver worden gekegeld.

Wat 'Young at Heart' uiteindelijk zo aandoenlijk en levensecht maakt is niet zozeer de muziek - ik sta nu niet meteen te springen om een volledige cd van de bende te beluisteren - maar de mensen achter de muziek. Met hun levenservaringen en wijsheden blijft de kunstgebitbrigade met beide voetjes op de relativerende grond en ondanks het besef dat de dood om het hoekje loert, blijven ze hun optimistische en levenslustige ding doen. Voor lead singer Bob, die al zes chemokuren heeft overleefd, is elke dag een dag extra om van te genieten, terwijl Eileen zich absoluut niet laat hinderen door haar tweeënnegentig lentes om zich te gedragen als een negentwintigjarige flirt. Een schat van een grootmoe waar je onmiddellijk mee aan tafel wil schuiven om wilde verhalen te ontfutselen bij een pateeke en een zetje koffie. En zo zijn er nog wel een paar 'mag ik ze na de film mee naar huis nemen?'-oudjes die in een nanoseconde het hart veroveren. Mijn favoriet moet wel de charismatische Fred zijn, een oudgediende van het koor die ondertussen rondloopt met een beademingstoestel omdat zijn longen gevuld zijn met vocht. Hij keert nog eens terug als special guest en krijgt 'Fix You' van Coldplay in de volle schoot geworpen. De man reutelt oneliners uit zijn lijf als een rasechte stand-upcomedian en slaagt er bovendien in om met zijn diepe countrystem een unieke versie van het melige, maar mooie nummer te maken. Dankzij de energieke vibes van het publiek (ze treden zelfs op in gevangenissen) krijgen hun concerten bovendien een verrassend kippenvelgevoel dat niemand aanvankelijk verwacht.

De muziekkeuze blijft natuurlijk voor een geinige draad doorheen de documentaire zorgen. De opener 'Should I Stay or Should I Go' van The Clash zet onmiddellijk de toon en ook de rest van de nummers zijn clever gekozen titels die een geheel eigen en vaak grappige betekenis krijgen wanneer het door de krakende mangel van het gemeenschapskoor wordt gehaald. De repetitiescènes laten de moeilijke, maar altijd met de glimlach genomen lijdensweg zien (je moet ze eens van hun stoel zien kletsen wanneer dirigent Bob Sonic Youth oplegt) om de muziek onder de knie te krijgen, maar dankzij hun vastberadenheid en doorzettingsvermogen slagen ze er toch in. Om zijn dik anderhalf uur vol te krijgen moffelt Walker ook een paar knullige lowbudget videoclips in de docu, waar vooral 'Golden Years' van Bowie en 'Staying Alive' van de Bee Gees baden in een gniffelbaar sfeertje van zelfspot en knipogen.

'Young at Heart' had gerust tot een documentaire van één uur gemonteerd mogen worden, maar je moet al in een bijzonder zure appel huizen om hier de neus voor op te halen. Op een paar nadrukkelijk melige momenten na (er durft er wel eens eentje dood te vallen) is dit een charmante feelgooddocumentaire met een versleten, maar nog altijd enthousiast swingend hart vol soul en rock- 'n' roll. Oma's en opa's aan de top, hell yeah!

E-mailadres Afdrukken
 
Young @ Heart
Regie: Stephen Walker
Met: Jim Armenti; Joe Benoit; Helen Boston; Bob Cilman

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST