Banner

Yes Man

4.0
Peter De Backer - 06 januari 2009






En zo zijn we terug bij af. Een dikke tien jaar na high concept comedy 'Liar Liar' keert Jim Carrey terug naar de veilige basis die hem de status opleverde van meest succesvolle komiek van de jaren negentig. Begrijpelijk, want ondanks zijn aanwezigheid in één van de beste films van het afgelopen decennium, 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind', is de man met de rubberen smoel al lang niet meer de onbetwiste king of comedy. Het matige succes van 'Fun With Dick and Jane' en de stinkerprestatie van 'The Number 23' hebben Carrey's starpower een flinke deuk gegeven, terwijl kliekjes als The Frat Pack en de bende van Apatow hun opmars beleefden. Carrey's poging om het kroontje te heroveren komt dus in de vorm van de beproefde formule die hem eerder al met 'Bruce Almighty' een commerciële tweede adem opleverde. Al een geluk dat het oerconventionele, maar gezapig voorbijtrekkende 'Yes Man' net iets aangenamer is dan de niet zo goddelijke komedie. Meer zelfs, er zit zowaar wat oprechte charme verborgen tussen de voorspelbare strapatsen van de man die zijn volk leerde communiceren langs het achterwerk.

Carrey speelt Carl Allen, een saaie bankbediende die na zijn mislukte huwelijk elke ervaring of uitdaging in het leven strategisch ontwijkt. Hij gaat zelden uit, beantwoordt nooit telefoonoproepen van onbekende bellers en zit al vijf jaar vastgeroest in een nietszeggende job. Carl zegt neen tegen het leven en dat levert hem - niet geheel verrassend - een weinig boeiend bestaan op. Tot hij wordt aangepord door een oude vriend om een carpe diem predikende seminarie (Terence Stamp mag even goeroe spelen) bij te wonen. Hij beslist om vanaf nu ja tegen alles en iedereen te zeggen... wat de gevolgen ook mogen zijn.

Het hoeft uiteraard niet te verbazen dat de ontelbare impulsieve ja's voor de nodige komische - zeg maar hilarische - situaties moeten zorgen. Van een bevrijdende bungeesprong over een nachtje doorsteken met Red Bull in de aders tot een blowjob van een gewillig oud vrouwtje. Het zit er allemaal in, soms flauw, soms leuk, maar nooit wereldschokkend grappig. Het zijn de onvermijdelijke nummertjes die Carrey wel moét opvoeren om zijn mainstreamfans te plezieren. Die grote tanden blootgrijnzen, de gebruikelijke slapstick opvoeren en zijn gezicht volhangen met plakband. Eens een smoelentrekker, altijd een smoelentrekker, zo blijkt. Regisseur Peyton Reed ('Down With Love', 'The Break-Up') is echter wel zo slim geweest om doorheen de lach-of-ik-schietsketches ook een zacht smeulend romantisch verhaaltje te weven. En het is daar dat het generische 'Yes Man' zijn onverwachte pluspunten scoort.

Want in tegenstelling tot de cynische nasmaak van 'Bruce Almighty' klopt er een peperkoeken hartje onder de formuleverpakking van 'Yes Man'. Carrey doet zijn ding met zijn ogen dicht, de levenslesjes (wist je dat soms eens 'nee' zeggen ook mag?) hangen als een flosj boven het hoofd te bengelen, maar de herontdekte levensvreugde van het hoofdpersonage voelt niet fake aan en de puppy love tussen Carl en Allison (een ongelooflijk schattige Zooey Deschanel) komt geloofwaardig over. Op die manier krijg je een paar kleine, bijna onopmerkzame momentjes die toch blijven kleven. Let maar eens op de blinkende oogjes van Jim Carrey, wanneer hij naar een muziekoptreden - schitterende scène trouwens - van zijn love interest gaat kijken. Geen gekrijs, geen gekke stemmetjes, geen rondwapperende ledematen, maar een allesonthullende verliefde blik die de verkleumde tenen doet tintelen. Eigenlijk doet 'Yes Man' op zijn beste, meer ingehouden momenten een piepklein beetje denken aan 'Stranger Than Fiction', dat geniale brokje metacinema waarin Will Ferrell ook al een saaie piet speelde die opeens beslist om het leven met volle teugen op te snuiven. Een veel betere prent, absoluut, maar alleen al het feit dat 'Yes Man' er raakvlakken mee zoekt is al een kleine chapeau waard.

Met een beetje goede wil kunnen we upper 'Yes Man' klasseren onder de milde meevallers. Ja, eigenlijk is dit het soort cinema dat Jim Carrey al tien jaar ontgroeid zou moeten zijn en ja, het blijft allemaal veel te veilig en voorspelbaar binnen de lijntjes, maar de grote ergernissen blijven uit, het tempo zit lekker en je kan anderhalf uur verdwalen in de prachtige blauwe kijkers van Zooey Deschanel. Geef toe, er bestaan ergere dingen in het leven.

E-mailadres Afdrukken
 
Yes Man
VS / 2008
Regie: Peyton Reed
Scenario: Nicholas Stoller; Jarrad Paul en Andrew Mogel
Met: Jim Carrey; Zooey Deschanel; Bradley Cooper; John Michael Higgins; Danny Masterson
Duur: 104 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST