Banner

You Will Meet a Tall, Dark Stranger

6.0
Dennis Van Dessel - 18 oktober 2010




Misschien dat het maar een vooroordeel van mij is, maar over het algemeen krijg ik de indruk dat er twee soorten oude mensen bestaan. Je hebt de oudjes die, naarmate hun leeftijd hoger wordt, steeds milder in het leven gaan staan - mensen die alles al wel hebben gezien en daar dan blijkbaar een soort rust uit putten. En dan heb je nog bejaarden die simpelweg bitter worden. Harder. Cynischer. Woody Allen, ondertussen 75 jaar oud, lijkt me tot die tweede categorie te behoren. Ja hoor, hij maakt nog steeds komedies, daar niet van, maar de ondertoon van zijn films wordt steeds giftiger, zijn blik op de mensheid steeds negatiever. Wat geen waardeoordeel inhoudt - 'Match Point' was een pikzwarte film, maar ook één van zijn beste. 'You Will Meet a Tall, Dark Stranger' bevat meer humor dan die eerdere film, en weet de hele tijd een illusie van luchtigheid in stand te houden, maar is met voorsprong de meeste wrange prent die ik dit jaar al gezien heb. Een komedie, maar dan wel één die pijn doet.

Het verhaal draait rond twee koppels en hun amoureuze en professionele perikelen. Alfie (Anthony Hopkins) is een zakenman van in de zestig, die zich plots realiseert dat hij niet meer van de jongste is, in paniek slaat en zijn echtgenote Helena (Gemma Jones) dan ook stante pede dumpt om te gaan samenhokken met een goed van oren en poten voorziene prostituee (Lucy Punch). Helena gaat op een bezoek bij een waarzegster om weer wat betekenis aan haar leven te geven. Sally (Naomi Watts) is de dochter van Alfie en Helena, die werkt voor kunsthandelaar Greg (Antonio Banderas) en zichzelf langzaam maar zeker verliefd op hem voelt worden. Sally's man Roy (Josh Brolin) is een geblokkeerde schrijver, wiens eerste roman matig succesvol was, maar die nu moeite heeft om een opvolger gepubliceerd te krijgen. In zijn frustratie krijgt hij steeds meer oog voor de knappe Indische die aan de andere kant van de straat woont.

Gedeeltelijk speelt dat verhaal zich af op een terrein dat Allen bijna 25 jaar geleden al verkende met 'Hannah and her Sisters' (een film over een man die verliefd werd op zijn schoonzus). Maar waar de regisseur in de jaren tachtig nog leek te geloven in de mogelijkheid tot vergeving en loutering voor zijn personages, is hij nu veel meedogenlozer in zijn analyse van hun gebreken. In feite komt het er op neer dat alle personages zich vasthouden aan bepaalde illusies die ze zichzelf voorhouden. Alfie wil heel graag geloven dat zijn kersverse bruid echt van hem houdt, terwijl ze eigenlijk weinig meer is dan een ordinaire gold digger. Helena klampt zich vast aan een charlatan die op simpel verzoek pretendeert boodschappen te krijgen van gene zijde, die altijd precies zeggen wat Helena wil horen. Roy beschouwt zijn buurvrouw plotseling als zijn muze, en maakt zichzelf wijs dat zijn leven en zijn carrière opeens gered zullen zijn als hij haar kan krijgen. Zelfs Sally laat zichzelf ongelukkig maken door fantasieën over een affaire met haar baas, die wellicht nooit zullen uitkomen. 'Soms kan een illusie meer helpen dan een medicijn,' zegt Sally aan het begin van de film, maar Allen is blijkbaar niet akkoord. In plaats van hen te troosten of te helpen, spatten al die illusies vroeg of laat uit elkaar, met onherstelbare gevolgen.

In dat opzicht lijkt 'Stranger' soms wel een soort van light-versie van 'Who's Afraid of Virginia Woolf'. De thematiek is gelijkaardig - hoe zelfbedrog aanvankelijk misschien een uitweg uit je emotionele miserie kan bieden, maar zich uiteindelijk toch weer op je wreekt. En ook bepaalde scènes lijken bijna weggelopen uit Edward Albee's toneelstuk - de personages zuipen sloten whisky en schreeuwen soms verwijten naar elkaar met een heftigheid waar Richard Burton en Elizabeth Taylor nog van zouden opkijken.

Het probleem is echter dat 'Stranger' niet bijster toonvast is. Allen laveert tussen humor en drama, en hoewel het natuurlijk zijn goed recht is om genres te mixen (iets waar hij in zijn betere films overigens erg goed in is), levert dat hier een oncomfortabele kruisbestuiving op die nooit echt hilarisch wordt, maar je als drama ook nooit in het kruis weet te grijpen. De oneliners waar Allen zo goed in is, zijn hier nergens terug te vinden, maar anderzijds speelt hij ook niet zo sterk in op de tragiek van de personages als in pakweg 'Crimes and Misdemeanors' of (opnieuw) 'Match Point'. 'Stranger' is eigenlijk vis noch vlees.

Daar komt bij dat niet alle personages even sterk zijn uitgewerkt. Antonio Banderas krijgt zo goed als niets te doen in zijn rol van kunsthandelaar en ook Anthony Hopkins zijn oude geilaard blijft onderontwikkeld in het scenario - pas tijdens zijn laatste scène krijgt Hopkins plots een verrassend nieuw aspect aan zijn personage, waardoor zijn hele vertolking in extremis toch nog tot leven komt. Maar tegen die tijd is het kalf al verdronken. Naomi Watts heeft een interessanter personage, maar laat zich (verrassend genoeg) verleiden tot een theatrale vertolking - of het aan haar ligt of aan de regieaanwijzingen die ze van Allen heeft gekregen, is natuurlijk maar de vraag, maar regelmatig zien we Watts bloednerveus door het decor benen, een glas whisky ostentatief in haar handen, terwijl ze tegen de andere personages staat te gillen dat het een aard heeft. Opnieuw doet het spontaan denken aan 'Virginia Woolf', maar dan niet op een flatterende manier. Gemma Jones heeft de grappigste rol als Helena - haar komische timing zit perfect, maar onder de humor blijven we toch duidelijk de tristesse voelen van een bedrogen vrouw. Josh Brolin blijft zijn reputatie verder uitbouwen met opnieuw een uitstekende vertolking. Roy is, naar aloude dramatische traditie, een personage met een fatal flaw, een fatale onvolkomenheid in zijn karakter - in casu, de drang om zichzelf te bewijzen, om vooral maar géén loser te zijn, ten koste van wie of wat dan ook. Brolin maakt van hem een diep getroebleerd persoon, voor wie we ergens onze sympathie bewaren, ongeacht de rottigheden die hij uithaalt.

En op die manier heeft Allen een film gecreëerd die ergens in de middenmoot van zijn oeuvre valt. Ergens is het niet fair - had iemand anders 'Stranger' gemaakt, dan zouden we het wellicht allemaal een boeiend verhaal gevonden hebben, dat dan wel onmiskenbare gebreken vertoont, maar niettemin de moeite van het bekijken meer dan waard is. Omdat het een Woody Allenfilm is, en omdat we weten waartoe hij in staat is op zijn beste dagen, moeten we hem middelmatig noemen. Maar ik heb het eerder gezegd en ik zeg het opnieuw: ergens diep binnenin zich heeft Allen nog minstens één meesterwerk zitten. Misschien dat dat zijn volgende film al wordt.

E-mailadres Afdrukken
 
You Will Meet a Tall, Dark Stranger
USA-UK / 2010
Regie: Woody Allen
Scenario: Woody Allen
Met: Naomi Watts; Josh Brolin; Anthony Hopkins; Gemma Jones; Antonio Banderas
Duur: 98 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST