Banner

Young Adult

6.0
Vincent Van Peer - 26 maart 2012

Een nieuwe generatie, een nieuwe sliert problemen: bij de dertigers van vandaag zouden er veel zitten die moeite hebben om hun jeugd van zich af te schudden. Het ouderschap klinkt hen in de oren als een affreuze kwelling, leningen worden zoveel mogelijk uit de weg gegaan en er kan maar geen afscheid worden genomen van wat men zo poëtisch "het uitgaansleven" noemt. Vaste verantwoordelijkheden zijn er om uit de weg te gaan en het leven is er om van te genieten, zo redeneren deze kersverse threenagers. Herkenbaar, zo peinzen wij als wij even terugdenken aan die keren dat wij onze hoofdredacteur Van Dessel in roze string op het podium van de Cuba Libre in de Overpoort hebben aangetroffen, maar het kan nóg erger: Charlize Theron zit in 'Young Adult' in haar late thirties, maar voelt zich nog steeds als de achttienjarige prom queen die ze ooit was (denk: Regina George, twintig jaar na 'Mean Girls'). Alleen is de tijd in de wereld rondom haar jammerlijk blijven verder tikken.

Mavis Gary (want zo heet La Theron in de film) is een ghost writer van wat ooit een populaire tienerboekenreeks was die je nog het best kan vergelijken met de romannetjes die aan de basis lagen van 'Gossip Girl'. Ze verdient goed haar kost, maar voor de rest gaat het haar minder voor de wind: ze staat op de rand van een alcoholverslaving, worstelt met een writer's block en is allang uitgekeken geraakt op de liefde. Tot ze een mail krijgt van Buddy, één van haar oude lieven (Patrick Wilson): hij heeft een kind gekregen. Er rotsvast van overtuigd dat het om een subtiele schreeuw om hulp gaat, trekt ze naar haar geboortedorp, waar Buddy zijn hele leven is blijven hangen. Haar missie: de vlam tussen haar en haar ex weer aanwakkeren, en haar beau ondertussen redden uit zijn gevangenis van pampers, huwelijksringen en minivans.

'Young Adult' is zo'n film die staat of valt met de centrale vertolking, en die zit er in het geval van Charlize Theron pal op. Spijtig dat ze al een (onterechte) Oscar in haar zak heeft zitten voor 'Monster' en dat de film na februari is uitgekomen, want in de ultrastoffige kolom van de beste actrice - daar zat dit jaar nu eens niks interessants bij - hadden de leden van de Academy een frisse, klein beetje gevaarlijke vertolking als die van Theron best kunnen gebruiken. Mavis is een narcistische, ongelukkige en bijna manische white trash-feeks die teert op haar looks (tragisch hoe ze zich met haar eindeloze make-upsessies wil behoeden voor het ouderdom) en zich niks aantrekt van de mensen die ze moet kwetsen om haar doel te bereiken. Tegelijk kan ze heel kwetsbaar uit de hoek komen - je merkt dat ze in feite gewoon liefde nodig heeft, maar die nooit te pakken kan krijgen - en is ze, ondanks haar grofheid, eerlijk. Theron zet haar neer zonder over the top te gaan, zonder van haar een karikatuur te maken, en dat doet deugd. Dubbel fijn: het verplichte ik-ben-fout-bezig-nummertje op het einde, met bijbehorende speech, werd wijselijk achterwege gelaten.

Het script van Diablo Cody ('Juno', 'Jennifer's Body') is dan ook behoorlijk goed - ze had dan ook nog iets goed te maken na 'Jennifer's Body'. Wij zijn geen superfan van haar risqué, hipper-dan-hippe toontje, maar de meeste dialogen zijn leuk, summier en behoorlijk raak - even veel als Mavis zelf krijgt de brave blanke middenklasse uit Mavis' geboortedorp ervan langs. Jason Reitman doet dan weer braaf zijn ding, en past perfect in het rijtje populaire Amerikaanse tragikomediefilmers van Alexander Payne ('The Descendants') over Noah Baumbach ('The Squid and the Whale') tot Glenn Ficarra en John Requa ('Crazy, Stupid, Love.'). En toch kunnen wij net zoals bij 'Thank You for Smoking' en 'Juno' maar moeilijk stapelzot van hem zijn. De inhoud in zijn films is vaak behoorlijk volwassen - zoals ook nu in 'Young Adult' - maar komt wel verpakt als een netjes geföhnde, in een vers geperst kostuum gehesen, gladde salesman van een vormgeving. 't Is een strakke indiewoodstijl, opgeleukt met suikerzoete popdeuntjes. Niet te arty farty, niet te plat-commercieel, maar vooral ook niet te moeilijk. Degelijk, maar zoutloos. De redder van de Amerikaanse cinema die veel critici in hem zien, moet je van Reitman alleszins niet maken.

Daardoor snijdt 'Young Adult' jammer genoeg ook niet tot op het bot. Mavis moet, net als iedereen, langzaamaan accepteren dat het leven met rasse schreden vooruit galoppeert. Fijn zo, dat is een klein, intiem thema zonder overdreven grote gebaren, en het siert Reitman dat hij het ook allemaal kleinschalig houdt. Alleen wordt het verhaaltje op een nogal obligate manier afgewerkt; op narratief vlak hangt de film aaneen van de clichés - we krijgen een liedje als leidraad, een sidekick als klankbord voor het hoofdpersonage en een alles netjes oplossende Emotionele Finale. Het lijkt alsof Reitman het handje van zijn publiek niet helemaal durfde te lossen, uit angst om te vervelen, en dat is jammer.

Gelukkig zit de toon goed - venijnig, scherp en lichtjes anarchistisch, zoals wij het graag hebben - acteert Theron lichtjes fantastisch en raast het allemaal aan een aangenaam tempo voorbij. 'Young Adult' is géén gebakken lucht - er zit genoeg commentaar in op de American Dream om een telefoonboek mee te vullen en Mavis' personage zal bij iedereen wel een héél klein beetje herkenbaar blijven - maar weet ook niet de gevoelige snaar van een 'Up in the Air' te raken. Leuk, maar vrijblijvend. Daarmee past hij perfect in het rijtje van 'Little Miss Sunshine', 'Win Win' en 'Thank You for Smoking' (ook al over een gezellig amoreel hoofdpersonage): films waar je maar erg moeilijk kwaad op kan zijn, maar die je ook weer snel zal vergeten. À propos, is er nu echt niemand die na het bekijken van 'Ghostbusters' denkt: zoveel beter als zijn pa is die Jason nu ook weer niet? Komaan!

E-mailadres Afdrukken
 
Young Adult
VS / 2012
Regie: Jason Reitman
Scenario: Diablo Cody
Met: Charlize Theron; Patrick Wilson; Patton Oswalt; Elizabeth Reaser
Duur: 100 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST