Banner

Friends

7.5
Vincent Van Peer - 13 januari 2009
alt

Als we eerlijk zijn, dan is 'Friends' een reeks met heel wat mankementen: de acteurs durven wel eens slecht te acteren (vooral Matt LeBlanc - Joey dus - is geen natuurtalent), sommige situaties zijn gezocht melig en er wordt een lachband gebruikt for crying out loud. Maar tóch! Dan heb je daar weer die onweerstaanbare charme, dat knetterende samenspel tussen de personages en de bijwijlen verrassend geslaagde humor. I'll be damned als 'Friends' kunst met een grote K is, maar als we dan toch eerlijk aan het wezen zijn, dan kan mij - en velen met mij - dat geen ene fuck schelen. Het moet nu eenmaal niet altijd serieus zijn en als er één reeks topentertainment van het puurste soort is, dan wel 'Friends'. Ze mogen ons dan wel al eventjes verlaten hebben (het tiende en laatste seizoen werd in Amerika reeds vier jaar geleden afgerond), toch blijven we kijken, opnieuw en opnieuw, naar het populairste stel vrienden sinds mensenheugenis. "What's the one ship that never sinks? A FRIEND-ship!"

Het verhaal, voor zover er sprake is van een echte plot, zal iedereen die de laatste tien jaar niet in een atoomkelder geleefd heeft, wel bekend in de oren klinken. Zes vrienden uit New York volgen we gedurende tien jaar, terwijl ze opgroeien van prille twintigers naar zekerheid zoekende, volwassen dertigers. Ross de onhandige science boy, Chandler de sarcastische grapjurk en Joey de 'dimwitted womanizer' maken de guys uit. Rachel het verwende rijkeluiskindje, Monica de neurotische chef en Phoebe de hippie-achtige weirdo zijn de girls. Hét kloppende hart van de reeks zit in de relatie tussen Ross en Rachel. Omdat er dus niet echt een plot in de strikte zin van het woord is - 't blijft een sitcom, after all - functioneert dit gegeven meteen ook als rode draad doorheen de tien seizoenen. De kracht zit 'm vooral in de interactie tussen de personages, het reilen en zeilen van hun liefdesleven en uiteraard de komische situaties en opmerkingen die daaruit voortvloeien.

Met de mogelijke uitzonderingen van David Schwimmer (Ross) en Lisa Kudrow (Phoebe) hebben de acteurs maar een matig tot beperkt acteertalent. Zo heeft Matthew Perry al minstens drie keer Chandler-met-een-andere-naam-en-minder-grappige-opmerkingen gespeeld en bestaat een rol van Jennifer Aniston steevast uit een lichte variatie op haar personage Rachel. Toch zitten ze bij 'Friends' stuk voor stuk perfect in hun rol. Oké, hier en daar laten ze wel eens een steek vallen, maar over het algemeen knéttert het wel tussen hen en geven ze de personages allemaal net dat ietsje extra dat de serie zo charmant en tijdloos maakt. De mimiek van David Schwimmer is fantastisch, Matthew Perry kan als geen ander droog-ironische oneliners spuien en ook de anderen kruipen moeiteloos in de sympathieke huid van de rest van het zestal. Een gelukkig toeval bracht hier een matig getalenteerde crew bij elkaar (want dat kan evengoed gezegd worden van de makers) die in hun samenspel een bovenmaats product in elkaar wisten te boksen. Hoe dan ook een knappe prestatie.

Ik zeg hier ook bewust 'product' - normaal gezien weiger ik dat woord te gebruiken voor een stuk cinema dat ik goed vind - omdat je er bij 'Friends' moeilijk om heen kunt dat sommige afleveringen wel degelijk 'van de lopende band' komen gerold. Zo vertrekt 'The One Where Joey Speaks French' in het laatste seizoen van een zodanig idioot, slecht uitgewerkt idee (Joey die denkt dat hij Frans kan, maar eigenlijk voortdurend variaties op 'blie bla bloe' zit te debiteren) dat je gewoon voélt dat de schrijvers even volledig zonder inspiratie zaten en dan maar kozen voor een verhaal dat ze nog ergens hadden liggen van een vorig seizoen.

alt

De materialistische en vaak individualistische ingesteldheid van de Amerikaanse cultuur zit ook fel ingebakken in de reeks. Zo werkt de obsessie die de gemiddelde Amerikaan lijkt te hebben met 'het huwelijk' als hoogste goed soms storend. Monica legt op een bepaald moment uit hoe ze als klein meisje met een kussensloop over haar hoofd de perfecte bruiloft bijeen zat te fantaseren. Dan is er dat 'perfecte' huwelijk met Chandler en wanneer dat achter de rug is, legt ze uit hoe haar perfecte huis met de schommel in de buitenwijk eruit moet zien. Fuck me sideways als ik iemand ken met zo'n visie op relaties. Nu ja, enkel de meest doorstokte cynicus zal zich echt storen aan dat soort dingen (ook het feit dat de zes vrienden zich met hun bescheiden loon die belachelijk grote appartementen in hartje New York kunnen veroorloven, is al vaak op kritiek gebotst, omdat het geen correcte afspiegeling zou zijn van de werkelijkheid... Well d'uh.), maar dat neemt niet weg dat hun materialisme de personages soms net iets minder sympathiek maakt, terwijl dat geenszins de bedoeling was van de makers. 't Is geen Amerikaanse junk, maar wel geschreven vanuit een andere levenshouding dan de onze en soms merk je dat dan.

Typisch Amerikaans is ten slotte ook nog die vervloekte lachband. Erger dan de ondersteuningen die de grappen meekrijgen (ironisch genoeg zonder dat de meeste daarvan zo'n ondersteuning nodig hebben), zijn de 'oooooh's en 'aaaah's bij een emotionele scène. Net wanneer je echt emotioneel betrokken dreigt te geraken, begint dat publiek te joelen, waardoor sommige scènes die op zich echt mooi om te zien zijn, verdacht melig worden (zoals bijvoorbeeld het huwelijksaanzoek van Chandler en Monica). Dat is dan gewoon spijtig.

Maar spank my ass and call me Judy als dat niet louter gemierenneuk is. Véél belangrijker zijn de humor en de personages - de twee centrale elementen van de reeks en bij uitbreiding van elke sitcom. In eerste instantie blijf je kijken door de humor en die is zo universeel, zo knap geschreven en vertolkt dat 'Friends' een serie wordt die echt iedereen goed kan vinden. Het is een van de meest 'bekijkbare' reeksen ooit gemaakt en indien je de personages een beetje kent, is het steeds moeilijk om weg te zappen van een aflevering, hoe vaak je ze ook al bekeken hebt. Dat maakt ook dat de humor niet echt scherp is, of maatschappijkritisch, maar gewoon good old-fashioned escapistisch vertier. En meer moet dat uiteindelijk niet zijn. 'Futurama' en 'The Simpsons' (vooral die laatste dan) mogen dan snediger en subtieler zijn, toch weet 'Friends' de monden van een heel gezin bij elke aflevering meermaals omhoog te krullen. Vooral Chandlers opmerkingen zijn geweldig. Als u ergens beter verstand-op-nul entertainment weet te vinden, laat het mij dan vooral weten.

alt

Hoeveel er kritisch gezien ook op 'Friends' aan te merken valt, de beste beschrijving van de hele tien seizoenen blijft toch 'ontwapenend charmant'. Alle minpuntjes (geen één daarvan is een fundamenteel tekort) mogen gerust met de mantel der liefde bedekt worden, want zelfs als je de reeks op je duimpje kent, herbekijk je de hele boel met plezier nog eens helemaal opnieuw. Zonder realistisch te zijn, winnen de personages al heel snel je sympathie en je moet verdorie al continu rondlopen met een ananas in je anus om niet af en toe eens in lachen of - op z'n minst, en dan zwijgen we erover - grijnzen uit te barsten. Echte uitschieters of uitschuivers zijn er ook niet bij over de tien seizoenen. Nooit wereldschokkend of geniaal, maar steeds onderhoudend en - jawel - ontwapenend. 'Friends' kun je met de beste wil ter wereld niet bij de beste series ever rekenen (daarvoor is het algemene niveau niet hoog genoeg), maar wél bij de meest entertainende. Verwacht je dus niet aan gedurfde psychologische schetsen of subtiele politieke analyses, maar wel aan tijdloze, magische sitcom-fun met personages waarvan je gaat houden, humor die je keer op keer weet te charmeren en een ondefinieerbare escapistische kwaliteit die ervoor zorgt dat je tijdens een aflevering aan niets anders hoeft te denken. Zet u rustig in de zetel, steek een DVD in en druk op 'Play All'. Laat u vervolgens gedurende om en bij het anderhalf uur betoveren. Klaar.

E-mailadres Afdrukken
 
Friends
USA / 1994 - 2004
Creators: Kevin Bright, David Crane, Marta Kauffman
Met: Jennifer Aniston; Courtney Cox; Lisa Kudrow; Matt LeBlanc; Matthew Perry; David Schwimmer
Duur: 21 min. per afl.



Advertentie
Banner
Advertentie

TEST