De top en flop van 2014 volgens Ewoud

Ewoud Ceulemans - 24 december 2014

2014 was niet het jaar van de tijdloze meesterwerken, maar dat wil niet zeggen dat ik op m’n honger blijven zitten. Van het uitermate sterke voorjaar (The Wolf of Wall Street! 12 Years a Slave! Only Lovers Left Alive!) over de verborgen zomerpareltjes (The Rover! Winter Sleep! Enemy!) tot een verrassend sterke herfst (Welp! Nightcrawler! Gone Girl!): het niveau lag heel 2014 erg hoog.

Top 10

1. The Grand Budapest Hotel
Ziehier een filmmaker die tot volle wasdom is gekomen. Sinds The Fantastic Mr. Fox rijgt Wes Anderson de toppers aan elkaar, met The Grand Budapest Hotel als voorlopig hoogtepunt.

2. Winter Sleep
Een onterechte Gouden Palm? My ass. Net iets minder goed dan het absolute meesterwerk Once Upon a Time in Anatolia, maar de hand van meestercineast Nuri Bilge Ceylan is 196 minuten lang voelbaar.

3. Her
Bizar en grappig: Her is het soort romantische verhaaltje dat je van Being John Malkovich-regisseur Spike Jonze mag verwachten, maar de man weet de routine te omzeilen en levert een prachtige prent af.

4. Nightcrawler
Welk toppertje kwam daar even onopgemerkt de bioscoopzalen ingeslopen? Nightcrawler is een heerlijk cynisch, bijzonder opwindend en uitermate beloftevol regiedebuut van scenarist Dan Gilroy.

5. The Wolf of Wall Street
De wenkbrauw van Martin Scorsese is terug van nooit echt weggeweest, met één van de meest uitzinnige en decadente films die de filmgeschiedenis rijk is. Compleet geflipt, maar o zo goed.

6. The Rover
Arthouse-talent David Michôd bevestigt de vorm die hij in zijn regiedebuut Animal Kingdom liet zien. The Rover is een schitterend in beeld gebrachte post-apocalyptische thriller waarin Robert Pattinson het Twilight-juk definitief van zich afwerpt.

7. Only Lovers Left Alive
Jim Jarmusch blijft onvoorspelbaar, en waagde zich dit jaar aan een vampierfilm, godbetert. Geen puberale perikelen in Only Lovers Left Alive: wel het tragische, intrigerende en artistieke verhaal van geliefden die tot het eeuwige leven gedoemd zijn.

8. Gone Girl
Weinig mensen kunnen de spanning in hun dramathrillers zo goed doseren en manipuleren als David Fincher. Wie Ingmar Bergmans Scènes uit een huwelijk, Alfred Hitchcocks The Wrong Man en Bryan Singers The Usual Suspects in een mixer gooit, krijgt Gone Girl.

9. Welp
Van één van de beste Belgische rockbands naar één van de meest getalenteerde Belgische regisseurs: ziedaar het parcours van Jonas Govaerts. Welp is een heerlijke slasherprent, waarin Govaerts zijn liefde voor het genre niet onder stoelen of banken steekt, maar toch fris uit de hoek weet te komen.

10 Waste Land
Pieter Van Hees bekroont zijn (altijd al een beetje onderschatte) trilogie over de Anatomie van Liefde en Pijn met een donkere maar eindeloos fascinerende trip in de getormenteerde psyche van een Brusselse flik. Een ambitieuze film die nooit op zijn gezicht gaat.

Zouden de top 20 vervolledigen: 12 Years a Slave, Enemy, Much Ado About Nothing, 20,000 Days on Earth, Interstellar, Boyhood, Ida, Joe, Blue Ruin, Snowpiercer.

Flop 5

Niet al te veel pure crap gezien dit jaar (voornamelijk omdat mijn bioscoopbezoek een stuk selectiever is geworden), maar dat wil niet zeggen dat ik aan de slechtse films veel woorden wil vuil maken. De vijf slechtste:

3 Days To Kill
Dom Hemingway
White God
Pas Son Genre
The Lego Movie

En dan nog…

Meest overschatte films van het jaar: 12 Years a Slave en Boyhood. Waarmee ik niet wil zeggen dat dit geen geweldige films zijn, maar de meesterwerken waar de verzamelde pers ze voor hield, heb ik er niet in gezien.

Meest onderschatte films van het jaar: het erg lauw onthaalde White Bird in a Blizzard, waarin Araki zijn status als cultregisseur par excellence bevestigt, en het al bij al behoorlijk plezante 47 Ronin.

Meest pretentieuze film van het jaar:Lars von Triers Nymphomaniac-tweeluik. Doe nog eens zot en maak een straffe film als Dogville of Melancholia, Lars, in plaats van je te verliezen in gezochte pseude-controverse.

Meest hilarische film van het jaar: 22 Jump Street, dat een beetje tegen mijn verwachtingen in het niveau van de eerste film kon aanhouden. Al lijkt 23 Jump Street mij nu niet meteen een goed idee.

Meeste adrenaline van het jaar: Fury. Niet alleen omdat die mannen in die tank zich zo meeslepend verliezen in de oorlogsgruwel, maar ook omdat de stand-off tussen die tanks verdraaid spannende cinema opleverde.

Shot van het jaar: Lupita Nyong’o die door Michael Fassbender aan reepjes wordt geslagen met een zweep in 12 Years a Slave. Ongemakkelijk lang, gruwelijk intens, en toch prachtige cinema.

Comeback van het jaar: Nicolas Cage, die de jonge Tye Sheridan voor alle miserie wil waarschuwen in Joe.

Meest lesbische ondertoon van het jaar: die tussen Aurora (Dakota Fanning) en Maleficent (Angelina Jolie) in Maleficent.

Sideboob van het jaar: Amy Adams in American Hustle. De film gaat overigens ook met comb-over van het jaar (Christian Bale) en meest belachelijke permanent van het jaar (Bradley Cooper) lopen, alsook met de prijs voor meeste onterecht verdiende Oscarnominaties.

Verliefdheid van het jaar: die van Joaquin Phoenix (en van mezelf) op de uitermate zwoele stem van Scarlett Johansson in Her.

Meest tragische overlijden van het jaar: helaas eentje dat niet in een film plaatsvond: de overdosis van Groot Acteur Philip Seymour Hoffman.

Vooruitblik van het jaar: Inherent Vice, Inherent Vice en o ja, ook nog Inherent Vice. Al kan ik je vertellen dat ook A Most Wanted Man dik de moeite is.

E-mailadres Afdrukken
 
De top en flop van 2014 volgens Ewoud

advertentie
Banner

TEST