Banner

De top en flop van 2014 volgens Eline

Eline Van Hooydonck - 24 december 2014

Top 10

1. Mommy
Ondergetekende vond 2014 een overwegend teleurstellend filmjaar met één of twee hoogvliegers, en één daarvan was Mommy van Xavier Dolan. Enfant terrible Dolan heeft intussen vijf films op zijn naam staan, hoewel hij nog altijd maar 25 is, en met zijn laatste pakte hij zelfs de jury van het filmfestival van Cannes in. Dolan maakte in deze film over de complexe band tussen moeder en (problematische) zoon gebruik van een vierkant, claustrofobisch 1:1 ratio beeld dat hij opentrekt tijdens onthutsende scènes. Als zoiets eenvoudigs je naar de keel grijpt, dan weet je dat het goed zit.

2. The Tale of Princess Kaguya
Toegegeven, ik heb altijd al een zwak gehad voor animatiefilms. Als Studio Ghiblifanaticus en Disneyliefhebber kan ik doorgaans niet wachten om een nieuwe getekende creatie te gaan bewonderen. Toch was er slechts ééntje die 2014 de moeite waard maakte: Princess Kaguya. Dit bewegende kunstwerkje is een kruisbestuiving van houtskool, waterverf en oude Japanse schildertechnieken die via moderne animatietechnieken tot leven gebracht worden. Het verhaal achter de schetsen is al even indrukwekkend: ik verliet de cinema met tranen in de ogen en promoveerde een filmstill van Princess Kaguya tot mijn desktopachtergrond.

3. Her
Vorig jaar kon ik niet wachten om al de Academy Award-nominaties al te bekijken voor ze bij ons in de zalen verschenen. Her van Jonze was er één van: ik ging écht niet wachten tot maart. Toch heb ik achteraf spijt gehad dat ik dit kleine meesterwerkje niet meteen op groot scherm gezien heb. Hoe Jonze erin slaagt om een relatie tussen een mens en een operating system zo levensecht en herkenbaar te brengen is mij nog steeds een raadsel, maar de scène waarin Theodore afscheid moet nemen van Samantha zorgt nog steeds voor rillingen over mijn hele lijf.

4. The Babadook
Het Australische Babadook valt niet alelen op omdat het een razend spannende horrorfilm is, maar ook door de misleidend subtiele feministische inslag ervan. Ook al krijgt de film in ons land geen release, het is een expressionistisch griezelig juweeltje zoals er al lang geen meer gemaakt zijn. Het verhaal draait rond een macaber kinderboek dat – als je het leest – garant staat voor een bezoek van een demon. Ik had genoeg van de found footage horrorfilms en de Conjuring-spinoffs en The Babadook is de eerste film in jaren waarvan ik daadwerkelijk enkele nachten niet goed geslapen heb.

5. Under the Skin
Als ik mensen hoor discussiëren over Under the Skin, en dat je daar “niets van kan begrijpen”, dan vraag ik me af of ze wel bij de vertoning waren. Er zitten zoveel motieven in deze filosofische prent dat ik de dagen erna bleef mijmeren over eventuele nieuwe interpretaties. Perfect teken dat je te maken hebt met een uitzonderlijke film die geschapen is voor een cultstatus. Scarlett Johansson vertolkt een buitenaards wezen dat in de huid kruipt van een menselijke vrouw en die mannen meelokt om ze vervolgens te vermoorden. De angst, maar ook de fascinatie van mannen voor de vrouwelijke seksualiteit is maar één van de vele thema’s van de film, die eindeloze stof tot nadenken.

6. The Grand Budapest Hotel
Dat Wes Anderson doorgaans pastelkleurige prenten maakt om de vingers bij af te likken weten we ondertussen, en daar is The Grand Budapest Hotel geen uitzondering op. Vaste waarden Bill Murray, Owen Wilsen en Adrien Brody (één van mijn persoonlijke favorieten) komen heel even om de hoek loeren, maar het is de lichtelijk verwijfde Ralph Fiennes die de show steelt met zijn geestige oneliners.

7. Only Lovers left Alive
Bij het bekijken van Only Lovers Left Alive voelde ik een stekende jaloezie opkomen. Niet alleen speelt Tilda Swinton een onconventionele vampier die nooit hoeft te sterven én omringd is door stapels boeken in haar bohémien stulpje in het exotische Tangiers, maar ze onderhoudt daarbij ook nog eens een lange afstandsrelatie met Tom Hiddleston. Only Lovers Left Alive is een film over vampieren naar mijn hart: intelligent, kunstzinnig en politiek correct (ze doden niet zomaar iedereen). Een film waarin vooral ook de mood, stemming en sfeer de overhand nemen over het plot. En dat lijkt een constante te zijn in mijn filmlijstje.

8. Interstellar
Christopher Nolan waagde zich dit jaar aan zijn eerste ruimteprent, die voor velen een hedendaagse versie is van 2001: A Space Odyssey (1968). Op het eerste zicht zou je zeggen dat Insterstellar draait rond het vinden van een nieuwe, bewoonbare planeet voor ons en ons nageslacht, maar voor mij draaide het vooral rond de liefde tussen een vader en zijn dochter; die Insterstellar gedurende 169 minuten domineerde. Het thema van de film ligt me, de muziek van Hans Zimmer is overweldigend en de prestaties van McConaughey zijn voorbeeldig: meer heb ik niet nodig om deze overdonderende space-flick in mijn lijstje te laten schitteren.

9. Enemy
De ingrediënten voor Enemy zijn eenvoudig: een raadselachtig verhaal van José Saramago (The Double), de knappe Jake Gyllenhaal en een ongezonde dosis surrealisme (Spinnen! Sleutels!). Een professor ontdekt zijn eigen dubbelganger en wilt kost wat kost te weten komen waarom deze doppelgänger zijn leven overhoop gooit. Het is één van de meest complexe en vreemde films uit 2014, maar dat uitdagende kantje van Enemy maakt de film net zo aanlokkelijk (net een Rubik’s Cube, toch?).

10. Deux Jours, Une Nuit
De gebroeders Dardenne mogen dan wel heel wat prijzen in de wacht slepen: ik was nooit echt fan van het Belgisch neorealisme van Gamin au Vélo en consoorten. Toch kon Deux jours, une Nuit mij wél bekoren. Dit is waarschijnlijk te danken aan het feit dat de broers hun mistroostige visuele stijl aan de kant hebben geschoven om een breder publiek te bereiken. Op het eerste zicht heeft de film weinig om handen: we krijgen steeds weer een herhaling van dezelfde scène, waarin Sandra (Marion Cotillard) haar collega’s probeert te overtuigen om haar te steunen. Maar de film is zoveel meer dan dat: het is een confronterend verhaal over neo-liberalisme, moordende competitie op de arbeidsmarkt, hoe wij omgaan met geestelijke ziektes en in het verlengde daarvan: de spanning tussen egoïsme en solidariteit.

Flop 5

Pasolini
Hoge verwachtingen voor deze biopic over Pasolini, maar ik kwam naderhand thuis van een koude kermis: het bleek een nodeloos ingewikkelde avant-garde film. In plaats van een film waarbij je verwacht iets bij te leren over de beroemde Italiaanse cineast, laat Pasolini alleen nog meer vraagtekens af: om écht de linken te kunnen leggen tussen de film en zijn leven moet je al goed thuis zijn in zijn leven en werk. En dat is best jammer.

The Lego Movie
Ik begin al te zweten voor de vele verbijsterde reacties die ik zal krijgen, maar ik vond The Lego Movie verschrikkelijk teleurstellend. Ik ging kijken met tamelijk hoge verwachtingen (de film wordt op handen gedragen door jong en oud) maar verliet de zaal met een verkoolde hersenpan. Het verhaal is verwaarloosbaar en vluchtig, het Everything is Awesome deuntje ongelooflijk irritant en dat is best zonde, want de CGI in deze film is erg indrukwekkend. Alleen jammer dat ik het na tien minuten al beu was.

The Book Thief
Markus Zusak’s ontroerende roman over de Tweede Wereldoorlog wordt vertaald naar het witte scherm aan de hand van sprookjesachtige scènes, prinsessenjurken en Anton Pieck-geïnspireerde pittoreske Duitse huisjes. Samengevat: een project dat bedolven wordt onder de kitsch, wat de tragiek van het verhaal volledig verknalt. Verder is het Engels met Duits accent zo verschrikkelijk dat je breinaalden door je trommelvliezen wil rammen.

Maleficent
Wat eigenlijk een live action versie zou moeten geweest zijn van Walt Disneys klassieker Sleeping Beauty, mondde uit in een visuele verschrikking die in het rijtje van Alice in Wonderland (2010) kan gaan staan. Werkelijk het énige pluspunt aan deze film was Angelina Jolie (haar acteerprestatie, niet haar vreemde vleugels) en de scène waarin ze de vervloeking van Aurora naspeelt. De rest was verwaarloosbaar: het had een feministisch manifest kunnen zijn, maar het werd een grotesk kakofonie van visuele effecten en 3D-fotografie.

Guardians of the Galaxy
Ik hou nogmaals mijn hart vast voor de haatdragende reacties, want bijna iédereen in mijn omgeving was gek van deze film. Al heb ik het dan vooral over de mannen in mijn omgeving. Ik heb me doodverveeld tijdens Guardians of the Galaxy en het enige wat ik eraan heb overgehouden is een fijne soundtrack. De flauwe humor van Chris Pratt en Bradley Cooper als irritante CGI-wasbeer zullen me alvast niet bijblijven.

En dan nog…

Eervolle vermeldingen:Pride, Mr. Turner, The Hunger Games: Mockingjay pt. I, The Double, Gone Girl en Tracks.

Slappe lach van het jaar:Nicole Kidman die in Paddington per ongeluk een opgezette marmot tegen haar oor drukt als ze haar telefoon hoort rinkelen. Guilty pleasure!

Filmtrend van het jaar:Remakes, spin-offs, trilogieën en sequels. Alsof we na twee uitgemolken Hobbitfilms nog stonden te springen voor een derde. Uiteindelijk sleepte ik mezelf naar The Battle of the Five Armies omdat het moest, alsof ik iets vervelends af te ronden had (zoals het binnenbrengen van bibliotheekboeken).

Meest opvallende dode van het jaar: Ik heb voor het eerst gehuild voor een acteur in 2014, en dat was voor Robin Williams. De pretoogjes van Williams veroverden mij als negentienjarige middelbare schoolstudent toen we met de klas naar The Dead Poets Society keken. En natuurlijk zit Williams’ stem voor eeuwig in mijn herinneringen gegrift als de geest in Aladdin. Genie, you’re free.

Guilty pleasure van het jaar: St. Vincent. Ontvangt niet veel lovende kritieken, maar ik heb me kapot gelachen met deze feelgood film. Ik ben niet zo gemakkelijk als het op comedy aankomt, maar met Bill Murray als verzuurde en cynische oude knar krijg je mijn mondhoeken wel gelift.

Girlcrush van het jaar: Eva Green in White Bird in a Blizzard: Eva Green’s welgevormde lijf in betoverende retrojurken en met schattige pony. Vrouwelijkheid ten top!

Beste-film-die-niet-in-de-zalen is geraakt van het jaar:Turist. Een familie gaat op skivakantie in de Alpen als een lawine plots heel dichtbij komt. Terwijl de moeder haar kinderen probeert te beschermen rent de vader weg zo snel hij kan. Een psychologisch genderconflict ingepakt in de vorm van een rampenfilm waarbij je soms niet meer weet of je nu serieus moet blijven of in lachen mag uitbarsten.

Jammer genoeg mislopen:Nightcrawler, Blue Ruin, Fury, Calvary.

Films waar ik naar uitkijk in 2015:Inside Out, The Disappearance of Eleanor Rigby, Far from the Madding Crowd, Big Eyes, The Hunger Games: Mockingjay pt. II en The Maze Runner: Scorch Trials.

E-mailadres Afdrukken