Banner

De top en flop van 2014 volgens Dennis

Dennis Van Dessel - 24 december 2014

Een filmjaar waarin de nieuwe Martin Scorsese niét in de top 10 eindigt: dan weet je dat het stevig is geweest (hoewel Marty er maar nét is afgevallen, laat dat duidelijk zijn). Veel goede films, een paar uitstekende en dan nog deze top 10.

1. Boyhood
Richard Linklater legt het leven vast terwijl het geleefd wordt in een film die zodanig opgehemeld werd dat veel latere kijkers toch lichtjes teleurgesteld waren. Oké, een groot visueel stilist is Linklater niet, maar hij is een briljante observeerder van menselijk gedrag, die in simpele termen een misleidend diepzinnig verhaal vertelt over de impact van de tijd op mensen en relaties. Grote klasse.

2. Under the Skin
Jonathan Glazer zoekt het gezelschap van Stanley Kubrick op met deze bezwerende, poëtische film, die even veel te danken heeft aan de invloeden van moderne dans dan aan de tradities van de cinema. Scarlett Johansson zegt nauwelijks iets, maar acteerde zelden beter. Dat ze naakt verschijnt, heeft overigens niets met onze waardering te maken. Hoe durft u dat te suggereren? Viespeuken.

3. Grand Budapest Hotel
Oh, wat ben ik met een hemelsbrede grijns bij deze film buiten gestapt! Wes Anderson lijkt steeds meer zichzelf te worden en combineert een uitgepuurde visuele stijl met het tempo van een ouderwetse screwball comedy én wat stiekeme emotionele diepgang. Ralph Fiennes geeft een ouderwetse komische prestatie die niet zou hebben misstaan in een Ealing comedy.

4. Leviathan
Nee, het is geen lachertje, daar in in Rusland. Liters vodka verdwijnen door de keelgaten van mensen die niets anders meer hebben om zich aan op te trekken, terwijl de rijken rijker worden. Een bikkelhard, maar zwartkomisch portret van een land in een diepe morele crisis. Dat de film ook meeslepend, ontroerend en soms zelfs spannend is, is meegenomen.

5. Ida
Een ingetogen, in zwart-wit gedraaid Pools drama over een novice die de duistere achtergrond van haar familiegeschiedenis probeert te achterhalen voordat ze definitief non wordt. Klinkt allemaal behoorlijk arty-farty, maar de verhaallijn is boeiend, de personages genuanceerd en de strenge, sobere vorm past perfect bij de inhoud. Maakt binnenkort wellicht kans op een Oscar – een nominatie zou alvast zeer terecht zijn.

6. The Selfish Giant
Grote cinema in een kleine verpakking. Oké, je kan argumenteren dat dit soort Brits kitchen sink drama al wel eens eerder is gedaan, maar zelden zo krachtig als hier. De prestaties die Clio Barnard uit haar twee piepjonge hoofdrolspelers haalt, zijn fenomenaal en het einde is een mokerslag waar je niet van terughebt.

7. The Rover
Guy Pearce wil zijn gestolen auto recupereren in een post-apocalyptisch Australië, in deze opwindende mix van Mad Max, Cormac McCarthy en The Hitcher. Robert Pattinson bewijst hier, zo mogelijk nog meer dan in zijn samenwerkingen met David Cronenberg, dat hij echt wel meer is dan een fonkelende vampier. De suspense-scènes zijn adembenemend, de kadrering gortdroog, de toon nihilistisch, het geweld memorabel.

8. Blue Ruin
Noem dit gerust een zielsverwant van The Rover: de rest van de wereld is er nog wel, maar het hoofdpersonage, onvergetelijk gespeeld door Macon Blair, probeert wel, zonder succes, te herstellen van zijn eigen persoonlijke apocalyps. Zijn wraakqueeste leidt tot een erg gestroomlijnde, tot de woeste essentie herleide, gewelddadige koortdroom van een film.

9. 12 Years a Slave
Eerlijk is eerlijk: we vonden Steve McQueen een tikkel beter toen hij nog compromisloze karakterstudies van eenzame mannen maakte. 12 Years a Slave is iets conventioneler van opbouw, maar het emotionele effect is nog altijd even krachtig. Chiwetel Ejiofor krijgt voor zijn volgende grote rol een Oscar, enkel om zijn verlies voor deze film goed te maken.

10.The Double
Nee, geen perfecte film, maar elke minuut van Richard Ayoade’s interpretatie van het verhaal van Dostojevski zit boordevol met gewaagde visuele en inhoudelijke ideeën. Het is een excentrieke, quirky prent die op een heel goede manier herinneringen oproept aan Terry Gilliams Brazil, en waarin Jesse Eisenberg volledig op zijn krachten mag spelen.

Vielen net uit de boot: The Wolf of Wall Street, Nymphomaniac, Deux Jours, Une Nuit, How to Train Your Dragon 2 (ja, echt wel!), Winter Sleep, Snowpiercer, Her.

De flop 5
Oké, elke lijst is sowieso subjectief en ik zal me daar eens goed gek wezen en naar de nieuwe Transformers gaan kijken als ik die niet moet bespreken. Bepaalde crap laat ik dus bewust links liggen. Maar elk jaar zijn er wel een paar films die echt choquerend slecht zijn. Zoals:

1. Lucy
Werd door sommige critici om onbegrijpelijke redenen de hemel in geprezen, maar toont eigenlijk gewoon Luc Besson in zijn meest irritante pretentieuze modus. Geen seconde hiervan houdt steek en de cross-cuts met natuurbeelden zijn zo onhandig en vergezocht dat je ze moet zien om het te geloven.

2. The Monuments Men
Je moet streng zijn voor de mensen van wie je houdt. En ik hou van George Clooney, echt wel. Maar zo gaan we er niet raken, hè. Dat eindeloze gepredik, die onzekere toon, die ‘Allo, ‘Allo-accenten… Volgende keer beter, George.

3. Saving Mr. Banks

Disney brengt een revisionistische film uit over zijn eigen grote baas. Dat ome Walt wordt voorgesteld als de sympatico man van het volk die de benepen, door een vadercomplex geteisterde schrijfster P.L. Travers moet intomen: tot daar aan toe. Maar het tenenkrullend sentiment lijkt haast een parodie op zichzelf.

4. August: Osage County
Het is bijna niet te geloven dat deze tranentrekker gebaseerd is op een toneelstuk van Tracy Letts, de man die ook Bug en Killer Joe schreef. Het ersatz-Tennessee Williamsverhaal is over de top en melodramatisch to a fault, en wordt niet geholpen door de overacting van Meryl Streep, die het decor nu nog van tussen haar tanden aan het halen is.

5. The Fault in Our Stars
Sorry hoor tienermeisjes, maar dit is gewoon een langdradige ziekte-van-de-weekfilm, voorzien van cynisch uitgecalculeerde pseudo-hippe dialogen (“Sterven is een nevenwerking van het leven”, zo van die onzin, die alleen pubers kunnen aanzien voor diepe wijsheden). De scène in het Anne Frankhuis is van een smakeloosheid waarvan je moeilijk kunt geloven dat het voorbij een toerekeningsvatbare regisseur, producent én studio is geraakt.

En dan nog…

Slapste lach van het jaar: Leonardo DiCaprio die in zijn auto probeert te kruipen nadat hij Quaaludes heeft genomen. Hoezo, deze film verheerlijkte die levensstijl?

Meest overschatte film van het jaar: Interstellar. Wat niet echt een verrassing is, want in een jaar waarin Christopher Nolan een film heeft uitgebracht, zal Christopher Nolan ook per definitie de meest overschatte film van het jaar maken. Toffe film nochtans, dat wel.

Shot van het jaar: Rosamund Pike die op een zeer bijzondere manier rollebolt met Neil Patrick Harris in Gone Girl. Wie de film gezien heeft, vergeet dat moment nooit meer. David Fincher haalde zowaar even de Paul Verhoeven in zichzelf naar boven. Mag hij vaker doen.

De blockbusters waren goed dit jaar: How to Train Your Dragon 2, Guardians of the Galaxy en Dawn of the Planet of the Apes waren erg genietbaar.

… of toch maar niet? Godzilla, Edge of Tomorrow, Maleficent, Divergent en (ik heb hem niet gezien, maar ik ga er toch maar vrolijk van uit, want zo bevooroordeeld ben ik wel) Transformers 4 waren dan weer een stuk minder.

Beste niet-uitgebrachte film van het jaar: The Babadook, een beklemmende horrorfilm die in het diepst van zijn ziel een schrijnend familiedrama verbergt. En ook Terry Gilliam was weer volledig zijn eigen onnavolgbare zelve met The Zero Theorem

Beste commentaar in een cinema van 2014: de al wat oudere heer die tijdens het triootje van Charlotte Gainsbourg met twee flink uit de kluiten gewassen zwarte heren in Nymphomaniac mompelde: “Dat heb ik toch nog nooit geweten, hoor,” en het pand verliet.

Ironie van het jaar: Jan Verheyen die in zijn 11 juli-speech alle voetbalsupporters verslijt voor marginale zatlappen en daarna tekent om de tweede Kampioenenfilm te regisseren. Oh, Jan toch…

WTF-moment van het jaar: die reuzen uit Noah. En eigenlijk gewoon alles uit Noah.

Ingehaalde klassieker van het jaar: The Beyond van Lucio Fulci bleek zowaar een geflipt genre-klassiekertje. Ook zwaar de moeite: Sisters van de jonge Brian De Palma.

Triestigste trend van het jaar: Grote namen die er het bijltje bij neerleggen. Soms op respectabele leeftijd (Lauren Bacall was er 89), soms op een leeftijd waarvan een mens denkt: “goh, die had toch nog even mogen voortdoen (Bob Hoskins was er 70) en soms op een leeftijd die een mens woedend maken. Robin Williams (63) en Philip Seymour Hoffman (46)… Damn, we werden er toch even stil van.

Jubel en juicht voor 2015, want: het lichtjes geniale Whiplash, dat eerst geen verdeler had gevonden, zou in februari dan toch uitkomen. Er zullen al tien heel sterke films moeten uitkomen om die uit onze top 10 van volgend jaar te houden. En Paul Thomas Anderson brengt Inherent Vice uit, waarvan alleen de trailer al genoeg was om ons te doen kwijlen.

E-mailadres Afdrukken