Banner

Enola Film Top 10 voor 2018

Yirka De Brucker; Lien Delabie, Tim Van Der Poel; David Vanden Bossche - 27 december 2018

Ondanks het feit dat onheilsprofeten andermaal de dood van de cinema uitriepen omdat Netflix dit jaar zich begon te manifesteren als een grote speler in het landschap van de filmdistributie en zelfs de winnaar van de Gouden Leeuw in Venetië daardoor nauwelijks een bioscooprelease kreeg, kan ons team (grotendeels) alleen maar vaststellen dat 2018 een bijzonder sterk filmjaar was. Het klassieke bioscoopmodel zal heus niet zomaar verdwijnen - dat deed het ook niet toen televisie, video of digitale dragers hun opwachting maakten - zolang er maar voldoende films te zien zijn die de kijker boeien en uitdagen - op welk vlak dan ook. Dat kan de auteurscinema zijn van Hirokazu Kore-Eda, Alfonso Cuarón of Wes Anderson, maar evengoed stevig genrewerk van Ryûhei Kitamura en Ari Aster of een superieure 'blockbuster' van Christopher McQuarrie.

Onderstaand kan u de samengestelde top-10 vinden op basis van de voorkeuren van onze Enola filmrecensenten, daaronder geven we u ook nog hun individuele lijstjes mee met telkens een kleine toelichting. Het Filmteam van Enola wenst u ondertussen fijne feesten en een spetterend nieuw filmjaar in 2019.

Enola Film Redactie Top 10 voor 2018

1. Manbiki Kazoku (Shoplifters) (H. Kore-Eda – J)

2. Phantom Thread (P.T. Anderson – Usa/Uk)

3. Zimna Wojna (P. Pawlikowski – Pl/Uk/Fr)

4. Isle of Dogs (W. Anderson – Usa/D)

5. Call me by Your Name (L. Guadagnino – I/Fr/Braz/Usa)

6. The Florida Project (S. Baker – Usa)

7. Roma (A. Cuarón – Usa/Mex)

8. Burning (C. Lee – Zk)

9. The House that Jack Built (L. Von Trier – Dk/Fr/D/Zw)

10. Hereditary (A. Aster – Usa)

Yirka De Brucker Film Top 10 2018

1. Cold War : Het hartverscheurende verhaal van twee geliefden die de liefde van elkaars leven zijn maar noch samen noch apart kunnen leven in een zwart wit fotografie die de film tot top één verheft.

2. The Florida Project: De suikerspinnen kleuren motels lijken een valse lege werkelijkheid, een Disneyland waar geen diepere betekenis achter ligt en toch is hier een realiteit aanwezig die meesterlijk in de film (deels met iphone) gevat wordt.

3. Phantom Thread: De laatste samenwerking tussen Paul Thomas Anderson en Daniel Day-Lewis. Enough said.

4. Shoplifters: Kore-Eda wint zijn eerste Gouden Palm te Cannes met dit meesterlijke drama dat de grote films van Ozu en Mizoguchi voor de geest haalt.

5. Isle of Dogs. Meesterlijk speels, licht en intelligent, duister en grappig. Deze film verdient het meermaals bekeken te worden en is als snoep voor het oog.

6. Roma: Alfonso Cuarón brengt ode aan de vrouw(en) die zijn jeugdjaren tekenden – dankzij het geld van Netflix en met een Gouden Leeuw in Venetië.

7. Downrange. Enkel een meester regisseur kan van de simpelste setting en het meest eenvoudige verhaal een bloederige nagelbijter maken die boeit van begin tot einde.

8. A Ciambra. Dit ‘coming of age’ verhaal binnen een Roma gemeenschap is er een dat we reeds vaak zagen, toch steekt de film er ver uit boven gelijkaardig materiaal en bezit hij een visuele kracht die uniek is.

9. I Kill Giants. De sterke fotografie hult dit psychologische sprookje in een avontuurlijke mist die beetje bij beetje optrekt tot alle puzzelstukjes in elkaar vallen.

10. Call me by Your Name. Een poëtisch liefdesverhaal dat zich (toevallig) tussen twee mannen ontrolt in een prozaïsche setting.

Lien Delabie Film Top 10 2018

1. Shoplifters : Hirokazu Kore-Eda wordt vergeleken met de grootse Japanse meesters zoals Ozu voor zijn oeuvre dat doorspekt is met pijnlijke familiedrama’s. Dit jaar verzilverde hij voor het eerst de Palme d’Or in Cannes, met een film over een groep misfits die straatkinderen opvoeden om te gaan stelen. Een complex, fijngevoelig, bij momenten hilarisch meesterwerk dat het concept ‘familie’ op zijn kop zet. Zo’n film die je tikker verwarmt.

2. The House that Jack Built: Lars Von Trier is misschien wel de ultieme persona non grata in Hollywood, na Harvey Weinstein dan. Dan maakt hij nog eens een film die de kijker volledig onderdompelt in de zieke geest van een seriemoordenaar. Dat vraagt om gedonder. Kindjes, vrouwen en diertjes mogen eraan geloven, maar misschien wel belangrijker: ook de conventionele normen van ‘schoonheid’ gaan naar de verdoemenis. Grappigste horrorfilm en interessantste kunstmanifest in jaren!

3. Call me by Your Name: Vanaf de eerste noten van Sufjan Stevens’ Visions of Gideon bekruipt ons opnieuw het gevoel van overrompelende liefde en onvermijdelijk hartzeer. De ontluisterende liefde werd nog nooit zo mooi geportretteerd zoals Luca Guadagnino dat deed in de zomerse setting van Zuid-Italië. Dat The Shape of Water het vorig jaar op de Oscars gehaald heeft van dit eerlijke liefdesepos, doet ons nog steeds verslikken in onze perzik.

4. Phantom Thread: Paul Thomas Anderson brengt een ode aan de haute-couture, het Oedipus complex en de inmiddels officieel gepensioneerde Daniel-Day Lewis. Dat Lewis zijn stiel vaarwel zei, was helaas geen marketingstunt. Niemand verliet echter ooit eleganter Hollywood dan hij: zijn rol als ziekelijk neurotische modeontwerper die verliefd wordt op een eigenzinnige jongedame leverde hem dan misschien niét het welverdiende Oscarbeeldje op, maar wel eeuwig ontzag.

5. Hereditary: Het zal u hoogstwaarschijnlijk niet ontgaan zijn, maar horror floreert als vanouds sinds enkele jaren. Hereditary sluit zich mooi aan in die recente traditie met een gezinsdrama waarin de psychologische horror je twee uur lang aan je stoel nagelt. Daarnaast magHereditary waarschijnlijk het grootste ‘whathefuck’-moment van 2018 op zijn palmares schrijven. En dat binnen de eerste vijftien minuten!

6. Three Billboards Outside Ebbing Missouri: Het is al bijna een jaar geleden dat die onmogelijke titel in de zalen verscheen, maar het verhaal van Mildred die de moordenaar van haar dochter wil wreken blijft ons achtervolgen. Naast een prachtige soundtrack en een bitterzoet plot, leverde Three Billboards Outside Ebbing Missouri de meest efficiënte manier van maatschappij kritiek aan. Wie maakt er drie mooie rode borden voor wijlen regering Michel II?

7. The Rider: The Rider is één van die topfilms die erin geslaagd is om in 2018 onder de radar te blijven. Zonde, want het gebeurt niet vaak dat twee uren staren naar macho-rodeorijders in de Amerikaanse Far West aangenaam is. Bovendien zien we een tragedie zo zelden flirten met een documentaire: hoofdrolspeler Brady speelt immers zichzelf als verdwaalde rodeorijder die na een fatale hoofdwonde niet meer kan rijden. Zijn vrienden en familie overigens ook. Een herkenbaar verhaal over talent, identiteit en verlies.

8. Isle of Dogs: Als Wes Anderson een film uitbrengt, verzekert hij zich vrijwel steeds van een plaatsje in de eindejaarslijsten. Isle of Dogs mag dan wel iets lichter uitvallen dan het schitterende The Grand Budapest Hotel uit 2014, zijn stopmotion animatie-epos over hondenhaat is wederom Anderson in zijn nopjes: prachtige symmetrische shots, kurkdroge humor en pijnlijke gezinsdynamieken.

9. Girl: Geen Oscarnominatie en een boycot door godbetert de transgender gemeenschap: Lukas Dhonts succesverhaal dat startte met drie prijzen in Cannes (waaronder de Camera d’Or) leek bijna op een sisser uit te draaien. Niet iedereen kan het verhaal over de kwetsbare transgendervrouw Lara blijkbaar smaken. De academie heeft echter alweer ongelijk: Girl is één van de mooiste films van afgelopen jaren van Belgische makelij.

10. Lady Bird: Greta Gerwig staat al jaren voor de camera als geestige, eigenwijze vrouw in onder meer het welgesmaakte Frances Ha. Deze keer waagt ze zich zelf aan een langspeler, met een genre dat evenzeer flirt met ‘mumblecore’. Het is dan wel geen al te markante film, maar door de frisse dialogen, charmante humor, de katholieke setting en de ‘rising star’ Saoirse Ronan, is Lady Bird, zo’n niet te missen ‘coming-of-age’ verhaal dat zich in het rijtje mag scharen van pakweg The Diary of a Teenage Girl en het geestige Juno.

David Vanden Bossche Film Top 10 2018

1. Zimna Wojna (Cold War) : Wonderlijke cinema in zwart-wit, die speelt met tijd, geheugen en emoties. Hartverscheurend mooi en één brok pure filmkunst.

2. Beoning (Burning): Chang-dong Lee tekent voor de eerste echt geslaagde Murakami-verfilming. Beeldtaal en de taal van het woord vinden elkaar in een contemplatief meestwerwerk.

3. Manbiki Kazoku (Shoplifters): Gevoelige poëtische familiekroniek van Hirokazu Kore-Eda, die de filmtaal van grootsmeester Yasujirô Ozu eert en emuleert.

4. Phantom Thread: de zelfverklaarde afscheidsrol van kameleonacteur Daniel Day-Lewis, door Paul Thomas Anderson gevat in een meticuleuze afgemeten stijl die grote bewondering afdwingt.

5. Roma: Heel veel aandacht ging naar het feit dat dit sterk persoonlijke project van Alfonso Cuaron – dat de hoofdprijs in de wacht sleepte op het filmfestival van Venetië – verdeeld werd via Netflix. Daarbuiten is het echter ook een bescheiden meesterstukje en de beste film die de Mexicaan ooit afleverde.

6. The Florida Project: Sean Baker gebruikt zijn I-Phone en een klassieke camera om een heerlijk rebelse en betoverende visie te borstelen op de keerzijde van de Amerikaanse succesdroom. Grandioze bijrol van Willem Dafoe als de uitbater van het kleine motel waar alles zich afspeelt.

7. Isle of Dogs: Wes Anderson keert terug naar de wereld van de stop-motion en levert een heerlijk subtiele komedie af die speelt met culturele vooroordelen en op schitterende wijze ode brengt aan de Japanse cinema en prentkunst.

8. Downrange: hondsbrutale horror van genrespcialist Ryûhei Kitamura. Efficiënt en ontdaan van elke vorm van ballast, is dit een film die de wetten van het genre omarmt en doorbreekt … heerlijke cinema.

9. Under the Silver Lake: Vier jaar nadat hij doorbrak met It Follows, is de veelbelovende jonge cineast David Robert Mitchell terug met deze naar het absurde neigende odyssee doorheen een surrealistisch Los Angeles.

10. Climax: Gaspar Noé slaagt er eindelijk nog eens in zijn shockerende excessen in een ook cinematografisch uitdagende vorm te gieten. Controversieel en soms ondraaglijk, maar ook boeiende en uitdagende cinema.

Tim Van Der Poel Film Top 10 2018

1. Shoplifters: De terechte Gouden Palmwinnaar. Een hartverscheurend portret van een samengeraapt zootje dat een gezin probeert te vormen in de marge van maatschappij. Zoals steeds slaagt Koreeda erin personages van vlees en bloed neer te zetten in een ogenschijnlijke eenvoudige visuele stijl die openlijk refereert aan Ozu en Hou Hsiao-Hsien. De laatste 30 minuten behoren tot het allermooiste halfuur cinema aller tijden.

2. Call Me By Your Name: Geef Guadagnino een sterk scenario en een goede castingagent en je krijgt een Italiaanse zomer vol ontluikende eerste liefde die nog nooit zo ontroerend mooi verteld werd. Ditzelfde jaar leverde hij ook Suspiria af, wat doet vermoeden dat deze coming of agefilm een toevalstreffer was. Maar wat een wonderlijk mooie treffer.

3. Spider-Man: Into the Spider-Verse: Na alle stripheldenonzin die de laatste jaren het scherm vervuilde, leek het genre op sterven na door. Maar kijk, plots duikt deze heerlijke verfrissende animatiefilm op die het genre gracieus reanimeert.

4. Mission: Impossible – Fallout: De laatste jaren ontpopt Tom Cruise zich steeds meer en meer tot een genrespecialist. Samen met McQuarrie legt hij de lat voor het actiegenre een fors pak hoger wat een adrenalinestoot oplevert die weken blijft nazinderen.

5. Isle of Dogs: Ja, je kan de film veroordelen voor zijn stereotypering en simpliciteit. Maar door net die elementen te verpakken in de humoristische domheid van honden, vormt deze dystopische fabel een wonderlijke uitbreiding van het Andersonuniversum. Het is hier heerlijk vertoeven als je je ervoor kan openstellen.

6. BlacKkKlansman: De film is te traag en niet alles wat Spike Lee oplaat landt even elegant, maar het is zijn beste film van deze eeuw en zijn scherpe analyse van het Trumptijdperk levert een bijwijlen hilarische uppercut op.

7. A Quiet Place: Een variatie op clichés maar net door de vindingrijke aanpak levert dit een sterk debuut op van acteur Krasinski. Hij bewijst dat er nog lekker ouderwetse en filmische manieren bestaan om het horrorgenre in leven te houden.

8. Hereditary: Wat een debuut! Als horrorfilm verre van geslaagd maar als familiedrama over een getraumatiseerd gezin, ijzersterk. Aster bewijst dat hij een geweldig oor heeft voor dialogen maar vooral ook een oog voor een sterk gelaagde mis-en-scène. Een talent om in de gaten te houden.

9. The Incredibles 2: Zelfs een mindere Pixarfilm blijft nog overeind in wat een teleurstellend filmjaar was. Het is allemaal niet meer zo ongelooflijk als deel 1 zovele jaren geleden, maar het oogt toch altijd zo mooi en de humor werkt echt goed.

10. Sicario: Day of the Soldado: Elk jaar is er wel een Hollywoodfilm waarvan je niet goed weet hoe je die prent moet benaderen. Deze ongerijmde sequel is niet zo visueel uitgekiend als deel 1, maar eerder een machofilm alsof we van Reagan naar Trump zijn gegaan zonder tussenstop. Brolin en Del Toro struinen alfamannelijk over het scherm zoals we het kennen uit de films van Michael Mann, maar het is helaas niet zo straf gemaakt. Solima maakte er wel een onvervalste genrefilm van zonder pretentie of enige emotionele ballast, dat werkt verademend.

E-mailadres Afdrukken