Banner

Cindy Wright. Dead Poetry

Kasteel van Gaasbeek, Lennik

6.0
Gino Vandenborne - 13 september 2018

Het Kasteel van Gaasbeek geldt zo een beetje als een officieel podium dat aan een reeds gevestigde kunstenaar gegeven wordt om zijn of haar beheersing van een bepaalde kunsttak te consolideren op een hoog niveau. Momenteel geeft het Kasteel deze eer aan een kunstenares wiens schilderijen wel eens omschreven worden als een lyrische beschouwing van de dood. Er zit echter misschien meer leven in de in Antwerpen werkende Cindy Wright dan iedereen denkt.

Cindy Wright zal zeker niet bij iedere bezoeker meteen een belletje doen rinkelen. Haar werken, vaak verder kauwend op eenzelfde thema‘s, hangen in belangrijke binnenlandse en buitenlandse kunstcollecties. In de Verenigde Staten valt haar stijl wel in de smaak. Deze specifieke inslag verzoenen met een toch eerder klassieke omgeving zoals het Kasteel van Gaasbeek is echter andere koek.

Het Kasteel van Gaasbeek werd in 1921 bij de dood van de laatste aristocratische bewoonster nagelaten aan de Belgische staat. Sinds 1980 maakt het deel uit van het patrimonium van de Vlaamse Gemeenschap. Het eclectische interieur vormt vaak een geslaagde achtergrond voor het werk van belangrijke kunstenaars. De stijl van Cindy Wright is echter gebaseerd op het fotorealisme. Dood en verval, de vergankelijkheid van mensen, dieren en planten, insecten die verder teren op planten, dode huisdieren: allemaal maken ze deel uit van het universum van de kunstenares.

De expo opent met de eerste van een reeks van zeven houtskooltekeningen. Ze hangen op verschillende plaatsen doorheen het Kasteel. Iedere tekening toont een schedel. Bij de eerste rust er één vlinder op de schedel. Bij de volgenden komen er steeds meer vlinders bij. Het repeterende effect is bijna archetypisch : geen mens ontsnapt aan verval en dood, maar eenieder kan zich laven aan de gedachte dat na hem of haar mooie dingen achterblijven op deze aardbol.

Meer dan eens maakt Wright ook de sprong naar de zestiende-eeuwse vanitasschilderijen, waarbij de herinnering aan de tijdelijkheid van het bestaan centraal stond. Daarnaast ook enkele schilderijen die angstaanjagend realistisch het afvalprobleem op bijvoorbeeld historische sites onder de aandacht brengen. Afval in het Alhambra? Het lelijke naast het subliem mooie. Wanneer ornamenten zoals fruit gebruikt worden, is er dan weer sprake van een barokke overdaad. Steeds loert echter de vergankelijkheid om de hoek, zoals wanneer er een confrontatie volgt met een dood konijn waarvan echter alleen de vacht overblijft.

Consequent maakt de kunstenares ook de sprong naar de vraag waarom de mens verantwoordelijk is voor zaken zoals afval en milieuvernietiging. Steeds ingaan op deze evidentie geeft echter nog geen oplossing. Het repetitieve karakter begint op de duur vermoeiend te werken. Een terugkerend thema zoals de befaamde vlinders roepen verwondering op door hun kleurenpalet, de vraag wat vlinders voor zin hebben in een kasteelomgeving met gesloten ramen is echter prangend.

Cindy Wright maakte ook enkele werken specifiek voor bepaalde kamers in het Kasteel. De band blijft echter flou. Van een overzichtstentoonstelling vol bruiklenen mocht een hoger niveau van consolidatie, een uitstijgen boven het repetitieve, de sprong naar een nieuwe fase verwacht worden. De honger naar relevantie blijft na het verval achter.

Cindy Wright. Dead Poetry loopt nog tot 4 november 2018 in het Kasteel van Gaasbeek in Lennik

E-mailadres Afdrukken