Om mekaar in Dokkum (van Driel)

Marc Bastijns - 15 januari 2005

Sinds een tiental jaren publiceert Guido Van Driel regelmatig een grafische roman. Ook zijn vijfde boek Om mekaar in Dokkum is weer een pareltje. Van Driel toont dat hij de kunst van het vertellen verstaat en schat daarbij zijn lezers hoog in.

Met Vis aan de wand debuteerde Guido Van Driel meteen erg overtuigend in 1994. Hij had voordien reeds naam gemaakt als illustrator maar de wil om verhalen te vertellen deed hem uiteindelijk een overstap naar de strip wagen. Ook de opvolgers Mijnheer Servelaat neemt vakantie (1996) en De Fijnproever (2000) toonden een auteur die bevreemdende, surrealistisch aandoende verhalen combineerde met een semi-realistische tekenstijl. Sinds Toen we van de Duitsers verloren (2002) werkt hij in een opgemerkte geschilderde stijl, een stijl die hij ook in Om mekaar in Dokkum toepast.

"We bennen op de wereld om mekaar, om mekaar, te helpen niewaar?", zo klinkt het in een bekende Amsterdamse smartlap. Het vormt meteen de wat cynische leidraad doorheen dit album. Een aantal personages beleven elk hun eigen verhaal en komen daarin elkaar tegen: Ronnie is een tot inkeer gekomen crimineel die echter hard met zijn verleden wordt geconfronteerd. Zijn lijfwacht Janus zit in een depressie, terwijl de Angolese asielzoeker Eduardo wanhopig probeert in Nederland te blijven. In Dokkum komen ze elkaar tegen en verstrengelen hun verhalen zich tot een mooie mozaïek.

Met prachtige aquarellen siert van Driel zijn bladzijden en via vlotte dialogen brengt hij zijn personages tot leven. Ook de opbouw van het verhaal klopt als een ingewikkeld mechaniekje. Het is een plezier om al lezende van Driels tijdsspel te volgen en je te benieuwen naar wat de volgende pagina zal brengen. Hij evolueert meer en meer van een experimenteel, wat surrealistisch auteur naar een verteller pur sang. Hierbij behoudt hij evenwel zijn oprechtheid en persoonlijke stem, die ervoor zorgen dat Om Mekaar in Dokkum zijn meest voldragen boek wordt.

Het album ontstond vanuit een opdracht. De gemeente Dongeradeel vroeg in 2003 aan van Driel een verhaal te maken om een viering luister bij te zetten, in 2004 was het immers 1250 jaar geleden dat de missionaris Bonifacius door een Friese roversbende werd vermoord. Vertrekkende van dit gegeven bouwde van Driel zijn complexe verhalenpuzzel op. Daarnaast maakte hij ook een serie tegeltableau’s die momenteel aan de voorgevel van het nieuwe gemeentehuis van Dongeradeel in Dokkum hangen. Enkele van deze tegeltableau’s werden in het boek opgenomen. Een overheidsinstantie die een auteur vraagt een stripverhaal te maken mag dan al een unicum zijn, dat ze hem daarbij nog de vrijheid laten er een erg persoonlijk verhaal van te maken maakt deze beslissing van het gemeentebestuur des te moediger. Ze hadden met Guido van Driel echter geen betere keuze kunnen maken, naast een geslaagde opdracht blijft Om mekaar in Dokkum immers ook overeind als een meesterlijk stripverhaal.

E-mailadres Afdrukken
 
Om mekaar in Dokkum (van Driel)

Uit ons archief
Banner