Blake En Mortimer 18

Het heiligdom van Gondwana (Yves Sente & André Juillard)

Joris Vanden Broeck - 28 april 2008

Alweer een nieuwe Blake En Mortimer! Ditmaal duiken onze twee helden op in Afrika, op zoek naar een onbekende beschaving. Dat zoiets niet zonder slag of stoot gaat, is de evidentie zelve. Sente en Juillard onderhouden de lezer goed vijftig platen lang. Niet meer, maar ook niet minder.

Het heeft iets pervers, dat er meer dan twintig jaar na het overlijden van geestelijke vader Edgar P. Jacobs nog steeds nieuwe albums verschijnen van Blake En Mortimer. Als alle auteurs die tegenwoordig aan de serie bijdragen aan dit tempo doorgaan, zijn er weldra meer Blake En Mortimers die niet van Jacobs hand zijn. En daar stevenen we stilaan op af: momenteel staat er nog een tweeluik in de steigers, op scenario van Jean Van Hamme en met tekeningen van de ondertussen overleden René Sterne en diens vrouw Chantal De Spiegeleer.

Maar first things first, en dat is in dit geval Het heiligdom van Gondwana, van de hand van Yves Sente en André Juillard. Dat duo zorgde eerder al voor de Koude Oorlog-thriller Het Voronov-complot en het tweeluik De sarcofagen van het 6de continent. Daarop bouwt dit nieuwe album voort, zonder dat het er een echt vervolg op is. Al helpt het wel de voorgaande delen gelezen te hebben.

Ditmaal hebben de auteurs zich gestort op het gegeven van Gondwana, het supercontinent dat miljoenen jaren geleden grofweg de continenten van het Zuidelijk halfrond verenigde. In het huidige Tanzania, in het Ngorongoromeer, ontdekt ene professor Ulrich Heidegang een overblijfsel van deze beschaving en dat is genoeg om de poppen aan het dansen te brengen. De prof bekoopt zijn ontdekking immers met krankzinnigheid, maar gelukkig is daar die andere professor, Philip Mortimer, om het raadsel aangaande diens ontdekking te ontsluieren.

Dat gebeurt zoals dat traditioneel hoort in strips uit de jaren vijftig: langs een traject met heel veel hindernissen, en met typische elementen als duikpartijen, een safari, hoogstaande technologieën en — uiteraard — onderaardse gangen, vermommingen, het obligate geheugenverlies en — je maakt een Blake En Mortimer of je maakt er geen — eeuwige snoodaard Olrik. Sente en Juillard bouwen met die elementen een meeslepend verhaal op dat bovendien een aardige plotwending kent die zelfs de routineuze lezer bij de haren het verhaal in sleept.

Een goed album, met andere woorden, maar natuurlijk kan je je afvragen in hoeverre het een noodzakelijk album is. Juillard tekent de Jacobs-stijl perfecter dan Jacobs ooit heeft gedaan en Sente heeft een scenario voorzien dat netjes binnen het Blake En Mortimer-concept past. Hoewel het resultaat van die twee een onderhoudend, sterk album is, doet het desalniettemin een beetje overbodig aan en krijg je hoe langer hoe meer het gevoel met een winstgevende machinerie te maken te hebben in plaats van met een creatief iets. Voor zover dat uiteraard niet reeds het geval was bij Jacobs zelf, natuurlijk. Voor de vernieuwing moet u het met andere woorden niet doen, maar wie graag een plezierig uurtje in de jaren vijftig wil doorbrengen — en wie wil dat niet dezer dagen — kan met de nieuwe Blake En Mortimer zijn slag slaan.

E-mailadres Afdrukken