Banner

Piquet

Heywawisze

7.0
Lennert Hoedaert - 04 november 2015

Met Heywawisze levert Piquet een puike debuut-EP af, maar in de experimentele popband uit Limburg zit duidelijk ook nog veel groeimarge.

Een op noise rock gerichte band waarbij de zangeres in het Nederlands durft te zingen? Jawel, Piquet heeft het lef om die stap te zetten. Een zangeres die bovendien nog eens haar gitaren laat scheuren: daar hebben we sowieso een zwak voor. Daarnaast laten ook de andere bandleden zich opmerken. Mattias Jonniaux speelt zich ook in de kijker bij El Yunque, die andere Limburgse belofte. En gitarist Jan Viggria maakt deel uit van The Guru Guru. De muzikale toekomst van Limburg wordt met andere woorden verzameld in Piquet.

Piquet maakte voor het eerst furore in 2013 en meer bepaald tijdens de finale van het Limburgse rockconcours Limbomania. Ook voor een optreden van het viertal zou u eens mogen buitenkomen, want Piquet wist al te overtuigen op Theater Aan Zee, Pukkelpop en Incubate. Het aantal genres dat Piquet aanreikt, is alvast zeer uiteenlopend: van pop over psychedelica tot noise. Dat is ons tijdens hun concerten ook niet ontgaan. Nu zijn die invloeden allemaal nog duidelijk waar te nemen, maar ooit komt een dag dat Piquet met een geheel eigen stijl op de proppen komt.

Over naar die langverwachte EP. “Jonjo” is meteen een schot in de roos. Vooral het refrein is om duimen en vingers bij af te likken. Wat het meeste opvalt, zijn de hypnotiserende stemmen van Moris en het ijzersterke riffwerk van Viggria. Het volgende nummer (“Parkiet”) is er een over een parket die aanpapt met… een hond. Een stevige portie absurditeit is Piquet niet vreemd. Check er zijn Facebook-pagina maar eens op na.

Moris verleidt ons in “Parkiet” dus opnieuw naar haar droomwereld. Tussendoor blijft de band boeien met speelse instrumentale stukken, waarin oosterse psychedelica licht doorsijpelt, en vooral met een strakke groove — daarvoor verdient ook bassist Senne Driesen een pluimpje! Als deze nummers niet meteen blijven plakken: geen paniek, het is pas na enkele rondjes dat je echt gaat duizelen bij deze toch wel geestverruimende pop.

De twee daaropvolgende nummers lijken echter iets te veel op de voorgaande. Akkoord, ook in “Lala” is over het gitaar- en drumwerk goed nagedacht. En als dit nummer het eerste is dat je hoort van Piquet, dan zal ook het meeslepende refrein werken. Dus met “Lala” maakt Piquet zeker geen slechte beurt. “Morgenisniezolang” neigt dan weer meer naar de betere rammelrock uit de jaren negentig. Maar we zijn er zeker van dat Piquet nog meer in zijn marge heeft.

Neen, dan hebben we nog liever de afsluiter. Het is voorlopig de meest psychedelische brok muziek die we van Piquet al gehoord hebben, en meteen ook het langste nummer van de plaat. Het is grillig, uitdagend en tegelijk licht verteerbaar. Bovendien kan je de héérlijke vocale melodie meteen mee neuriën. Te gek, nietwaar?

Besluit: met Heywawisze heeft Piquet ons nog niet omver geblazen, maar springt het viertal toch al een paar banken vooruit.

Piquet speelt op 12 november het voorprogramma van Jenny Hval in de Gentse Charlatan.

E-mailadres Afdrukken