Banner

London Grammar

Truth Is A Beautiful Thing

6.5
Joris Peeters - 14 juni 2017

Ken je het gevoel wanneer je de cinemazaal buiten stapt en beseft dat je de beste scènes al in de trailer hebt gezien? Dat zelfde gevoel geeft Truth Is A Beautiful Thing ons, het tweede album van London Grammar.

Bijna vier jaar hebben we moeten wachten op die opvolger van If You Wait uit 2013. De intieme pop van London Grammar was toen nog een goed bewaard geheim. Aanvankelijk bleef een Belgische release van het debuutalbum uit en speelde de band een concert in de bescheiden Witloofbar van de Botanique. Kort daarna ontplofte het voorzichtig opgelaten succesballonnetje en nog geen jaar later stond het Britse trio voor een uitverkocht Vorst Nationaal. Weliswaar in de clubopstelling, maar dat is nog altijd ongeveer 20 keer de capaciteit van de Witloofbar.

Vreemde dingen moeten dan omgaan in de hoofden van wie zulke intieme en emotionele popmuziek maakt. Moet de nieuwe muziek rekening houden met de schaalvergroting? De fans geven wat ze willen, of je eigen gevoel volgen? En wat met de concerten, hoe vertaal je zo'n hoofdtelefoonalbum? Door strijkers mee te brengen, zoals toen in Vorst en door niet proberen in de val te lopen van goedkoop knallende beats. “De grootste uitdaging ligt nu in het maken van een tweede album, dat al dit goeds zal moeten bevestigen”, waarschuwde (mb) toen nog.

London Grammar nam er in ieder geval de tijd voor, bijna vier jaar dus, al kwam dat vooral ook door de intensieve tourkalender. De laatste maanden werd er af en toe een zoethoudertje gelost onder de vorm van een vooruitgeschoven nummer en die beloofden alvast veel goeds. “Rooting For You” is het mooiste nummer dat de band al uitbracht. Indrukwekkend in zijn kaalheid, wanneer Hannah Reid een onderkoeld “Let winter break” inzet, waarover een slagakkoord van Dot Major's toetsen sneeuwt en Dan Rothman spaarzaam zijn gitaarriedels inbrengt als ware het zijn allerlaatste tranen.

Ook “Big Picture” en het titelnummer leken er op te wijzen dat London Grammar niet de intentie heeft om aan expansiewerken te doen, of het moest de tribune zijn voor Reid's stem. De zangeres krijgt nog meer dan op If You Wait een hoofdrol toebedeeld, en terecht. Want die stem, die stem, die stem, met een bereik van het middelpunt van de aarde tot een eenzaam edelweissje in een alpenweide: als dat het laatste geluid was dat we in ons leven mochten horen, we zouden er meteen voor tekenen.

”Oh Woman Oh Man” was het enige van die vooruitgeschoven nummers dat een poging deed om er wat meer schwung in te brengen, maar doorbrak daarmee het sacrale sfeertje en is eigenlijk in al z'n banaliteit de minste van de singles. En nu het album uit is, blijkt dat we het beste al gehoord hebben. Hier en daar een voorzichtige poging, zoals het aanzwellende “Hell To The Liars” of “Wild Eyed” dat klopt als een gebroken hart, maar te vaak hebben we het gevoel dat we naar een achtergrondtrack voor Grey's Anatomy zitten te luisteren.

Truth is inderdaad a beautiful thing en dat noopt ons dus ook om eerlijk te zijn. London Grammar heeft het nog altijd in zich om ongelooflijk mooie dingen te maken, maar moet opletten dat die schoonheid geen hol begrip wordt. Niet alles wordt vergeven door de prachtige stem van Hannah Reid ; het mag ook al eens een wereldnummer zijn, al dan niet perfect gezongen. Van dat laatste staan er helaas iets te weinig op “Truth Is A Beautiful Thing”.

E-mailadres Afdrukken