Banner

kolektiv

kolektiv

7.0
Maarten Langhendries - 11 juli 2017

Brute tijden vragen om brute muziek. De Belgische underground heeft dat goed begrepen. Zo ook kolektiv.

Voor één keer weerklinken de oerschreeuwen echter niet vanuit hartje Gent, maar wel uit de straten van wereldstad Liedekerke. De namen van de bandleden doen er naar eigen zeggen niet toe, maar als je weet dat hun debuut kolektiv - er doen al genoeg mensen in deze wereld onnodig moeilijk – met hulp van Consouling Agency (een onderafdeling van Consouling Sounds) uitkomt, weet je dat er talent in de groep schuilt. Zelf halen ze invloeden van Radiohead over Deftones tot Tool aan, maar wij horen vooral veel van die laatste. Weliswaar zonder dat er uitgeweid wordt naar Latijnse spreuken en songs van een kwartier. Bij kolektiv mag het allemaal wat gebalder, maar de nummers komen daarom niet minder hard aan.

“Nezhyl” heeft een halve minuut nodig om een trage bas op gang te trekken, om daar meteen erna een gitaarlawine aan toe te voegen. Oorvegen worden afgewisseld met meer melodische stukken, om naar het einde toe voluit voor die eerste te gaan. Ook ritmisch wordt er soms gemeanderd, om daarna weer de teugels aan te halen. Het zorgt ervoor dat de groep je altijd bij de les weet te houden. Vocalen doen ondertussen wat ze horen te doen: schuren tot het pijn doet. Die vocalen krijgen op “perdition”, dat in de beste postrocktraditie traag opbouwt naar een eruptie waarin het repetitieve aan Maynard James Keenan en co doet denken, terecht nog meer ruimte. Ook topsongs “hurt” en “potemkin” hadden met hun log kringelende gitaarlijnen en droge percussie zo op Aenima of Lateralus gekund. Of dat erg is? Aangezien dat twee mokerslagen van platen zijn: alleen als u uw dagen vult met muziek van singer-songwriters die ticketverkoopwebsites doen crashen. En aangezien het nummers zijn die tegelijk kunnen betoveren, intrigeren en uithalen al helemaal niet. Hier toont kollektiv misschien wel het best hoe ze subtiliteit, techniciteit en brutaliteit weten te combineren.

“Champion” is nog het meest rechttoe-rechtaan beuknummer, totdat de handrem aangetrokken wordt in het tweede deel en mede daardoor het minst kan overtuigen. Zoals dat gaat, zit ook hier het venijn in de staart, met afsluiter “elevator” dat voor uw gemak alles nog eens samenvat. Een hypnotiserende opbouw waarin af en toe een verre echo weerklinkt, kan na een lawaaierige brug alleen uitmonden in een epische uitbarsting. Zo versmelt kolektiv doorheen hun debuut noiserock, metal en postrock (zie "breeder”, dat zalft maar toch vooral ook slaat) tot een eigen brouwsel. Enige puntje van kritiek is de eenvormigheid van de plaat, die je ook gewoon consistentie zou kunnen noemen. Anderzijds stoort dat door de relatief korte lengte ook niet echt. Dit debuut smaakt vooral naar meer, en naar allesverschroeiende liveshows die hier ongetwijfeld uit gaan voortvloeien, dat spreekt voor zich.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Kollektiv