Banner

Hookworms

Microshift

8.0
Lennert Hoedaert - 06 februari 2018

De spacerockers van Hookworms hebben er niet de makkelijkste jaren opzitten, maar zijn er met verve in geslaagd wanhoop om te zetten in een euforische plaat.

Beeld u eens in dat u met uw band een studio helemaal zelf opgebouwd heeft. Plots wordt die door een verwoestende overstroming vernietigd. Weg toekomst. Hookworms zag het eind 2015 voor zijn ogen gebeuren, toen de Aire in Leeds buiten haar oevers trad. En dat na twee succesvolle platen, Pearl Mystic (2013) en The Hum (2014). De band werd ook nog eens geconfronteerd met de dood, ziekte en depressie. Dan verwacht je toch een overweldigend donkere plaat? Hookworms doet, op muzikaal vlak toch, net het omgekeerde.

Met twee weergaloze openers, “Negative Space” en “Static Resistance”, krijg je meteen het meest toegankelijke en hoopgevende van de nieuwe Hookworms voorgeschoteld: minder gitaren à la Spacemen 3, meer synths à la LCD Soundsystem en Kraftwerk. Het eerste nummer van de plaat voelt haast bevrijdend aan. Het is een ode aan het leven, dat ondanks alle tegenslagen doorgaat. “Static resistance” is nog meer uptempo en veel gebalder. De mix van kraut en art pop doet zelfs aan het energiekste van Foals en Talking Heads denken. Het is alsof we bijna vier minuten lang gelukshormonen ingespoten krijgen. Maar het wordt nog beter.

De twee meest intense nummers zijn de paradepaardjes van Microshift. In “Ullswater” worden een repetitieve drumbeat en dito synths vervlochten met een gitaarmelodie en poppy feel. Deze meeslepende zeven minuten, geschreven voor een doodzieke vriend, vormen de beste samenvatting van het nieuwe Hookworms-geluid. “The Soft Season” is emotioneel geladen en bloedmooi. Het is een nummer dat recht uit het hart komt. Zanger MJ (de heren laten zich enkel aanspreken met initialen) bezingt een liefdesbreuk zo overtuigend dat zijn stemgeluid aan Ben Gibbard (Death Cab for Cutie, The Postal Service) doet denken.

Hookworms zou Hookworms niet zijn als de luisteraar niet blijven uitdagen. “Opener” is een dynamische, uitdagende popsong, in feite opgebouwd uit zwaar groovende krautrock. “Each Time We Pass” iets meer ingetogen en subtiel. Het niveau wordt verder de hoogte in gestuurd door een gastbijdrage van Alice Merida Richards, zangeres bij Hookworms’ vaste tourpartner Virginia Wing. “Boxing Day” (wellicht een verwijzing naar de datum van de overstromingen van eind 2015) is de moeilijkste song op de plaat. We horen vleugjes free jazz en noise, maar daarom is het nummer niet minder meeslepend.

Met de meer dan geslaagde afsluiter “Shortcomings” gaat het geluid weer meer richting pop met epische proporties. Net als op het merendeel van de plaat worden intensiteit, eigenzinnigheid en pop door de blender gehaald. Een van dé aangenaamste muzikale verrassingen van 2018? Noteer nu al maar deze derde van Hookworms.

E-mailadres Afdrukken