Banner

Superorganism

Superorganism

9.0
Philippe Nuyts - 08 maart 2018

Superorganism is een staatsgreep in Popland. Een even broodnodige als rotplezante putch van een bende jongelui wier generatie nog geen naam heeft -- met wat tegenslag wordt ze binnenkort Google Kids gedoopt. Acht halvegaren waarvoor internet het repetitiekot van vroeger is. En bovenal een online schatkamer van geluiden en vondsten waarmee ze de in slaap gedommelde popmuziek geen kus op de mond geeft om te ontwaken, maar een welgemikte vonk op het bakkes.

Nee, hipper dan Superorganism wordt het dit jaar niet. Een band die zó hip klinkt dat 2018 nu al achterhaald lijkt. Is dit de toekomst van de popmuziek? Dat zal de tijd uitwijzen. Voor nu is het wél al een levensverzekering voor een genre dat als een paardenmolen in het rond blijft draaien, met steeds meer geluiden uit de jaren tachtig als de flosj waar te veel popbands naar blijven grijpen. Andere bands en zangeresjes blijven dan weer te lang aan het kraam met de suikerspinnen en oliebollen plakken. Superorganism bouwt daarentegen een nieuwe achtbaan en gebruikt het internet als bouwdoos.

Het resultaat is een psychedelische poptrip, waarin na een dozijn luisterbeurten vondsten blijven opduiken, songs nog steeds bochten bevatten die je niet had zien aankomen, maar mét uitstekende popmelodieën en -zanglijnen die houvast bieden. En van vondsten ook uitstekende songs maakt. Fun en hits, maar op Superorganisms voorwaarden dan wel. De fun zit ‘m ook in talloze geluidjes als kwakende kikkers, appelbeten, trillende gsm’s, gesnurk, onweer, een duikende walvis, gekwetter van vogels, samples van applaus, gamegeluiden, een rinkelende kassa in “Everbody Wants To Be Famous”, geclaxonneer en een crashende auto in “Relax” … noem maar op. Kijkt de nieuwe generatie op een avond tv op drie à vier schermen tegelijk, dan klinkt dit debuut alsof je naar twee verschillende songs, een spelconsole van de broer en een gsm van de zus zit te luisteren.

Dat fragmentarische komt ook door de ontstaansgeschiedenis van de band. Dat de chatbox de speelplaats of het café van vroeger is, leidt vandaag al gauw tot cynisme, maar in dit geval tot een nieuwe hypercreatieve band met leden uit de UK, Japan, Zuid-Korea, Australië en Nieuw-Zeeland. Afgelopen jaar hokten ze samen in een huis in Londen, waar ze voor een stuk afzonderlijk aan de nummers werkten in verschillende kamers door de bestanden, jawel, online door te sturen. Het maakt van Superorganism een kleurrijke collage, een psychedelisch Pinterest.

De rol van de amper 17-jarige Japanse Orono Noguchi is daarin cruciaal. Zij brengt met haar zanglijnen orde waar mogelijk, en een hook waar nodig. En vooral: ze drapeert een saus van heerlijk sarcasme over de plaat. Haar schijnbaar ongeïnteresseerde blik en dito onderkoelde, eentonige zang contrasteren met de olijke vrolijke chaos rond haar. Het wérkt. En zorgt voor humor. Zoals in het gejaagde “Relax”, of in het licht cynische “The Prawn Song”: “Oh, have you ever seen a prawn cause a world war? / Have you ever kissed a prawn, got a cold sore? / Have you ever seen a prawn kick off?”.

Dat alles leidt ook tot popjuweeltjes als “Everybody Wants To Be Famous” en het verrassend weemoedige “Reflections On The Screen”, waarin ook de keerzijde van de online speeltuin aan bod komt. Zoals ook in het ietwat lijzige “Nobody Cares” dat de internetgeneratie een spiegel, of een extra scherm, voorhoudt: “You look fine / No I don’t” klinkt het aanvankelijk, of “Have a drink, have a smoke, do whatever you need to unload / Nobody cares”. Op ’t internet vindt iedereen vooral alleen zichzelf interessant. Of zoals Orono op een bepaald moment zuchtend, met de ogen rollend debiteert: “You people are all the same / Going blah blah blah, going bang bang bang.”

Referenties? Een vleesgeworden Gorillaz is een vergelijking die al snel verdampt. The Avalanches worden genoemd. Mja. Orono geeft zelf Pavement aan als inspiratiebron, en dat is misschien nog het meest de nagel op de kop. Haar lijzige zang heeft inderdaad over de haag naar Malkmus gekeken, de betrekkelijke chaos van Pavement kent in Superorganism een überfuturistische variant.

Maar Superorganism klinkt vooral als niks of niemand anders momenteel. Dit zou wel eens de meest creatieve en plezante popband in jaren kunnen worden, die de popmuziek met hun debuut alvast een 34 minuten durende stroomstoot toedient. Was dat even nodig.

E-mailadres Afdrukken