Banner

J.D. Wilkes

Fire Dream

6.5
Bjorn Weynants - 13 maart 2018

Nadat hij ondertussen al twee decennia actief is als frontman van de countrypunkformatie Legendary Shack Shakers, komt J.D. Wilkes nu met een eerste soloalbum op de proppen. Fire Dream is een werkstuk waarop hij de uitzinnige gekte van zijn band inruilt voor een over het algemeen wat rustiger geluid.

Fire Dream komt er relatief snel na het uitstekende After You’ve Gone, het meest recente album van de Legendary Shack Shakers dat amper een paar maanden geleden het levenslicht zag. Voor dit album deed hij niet alleen een beroep op muzikanten van de Drive-By Truckers (Matt Patton) en de Squirrel Nut Zippers (Dr. Sick en Jimbo Mathus), maar ook op de soul/jazzband Bo-Keys uit Memphis. Al mag meteen de bedenking gemaakt dat de muziek hier gewoon in het verlengde ligt van zijn eerdere werk. Ook hier krijgen we een mengeling van country, blues, folk, bluegrass, swing en honky tonk die door Wilkes tot een geheel gekneed wordt. Het grote verschil is dat waar Wilkes bij de Legendary Shack Shakers vooral live als een gestoorde wildeman tekeergaat, hij hier opteert voor een uitwerking die veelal beheerster en ingetogener is.

Openingsnummer “Fire Dream” illustreert echter meteen het grootste euvel van de plaat. Met zijn stompende ritme en carnavaleske cabaretinvloeden zou het nummer zo kunnen doorgaan voor een outtake van Tom Waits ten tijde van Blood Money. Nummers als “Down In The Hidey Hole” en “Walking Between The Raindrops” zijn in hetzelfde bedje ziek. Het zijn geen slechte nummers -- integendeel zelfs -- maar Wilkes speelt net iets te opzichtig leentjebuur om ermee weg te komen.

De andere nummers zijn gelukkig wel vintage Wilkes. Traditional “Wild Bill Jones” is goede bluegrass -- Wilkes schreef een aantal jaren terug een boek over bluegrass in zijn thuisstaat Kentucky -- en dat geldt ook voor “Starlings, KY” waar nog een scheut gospel overgoten is. Dezelfde hang naar de muziek waar Wilkes mee opgroeide, is te vinden in “Rain And Snow”, de tweede traditional op het album, waarin hij de traditionele Appalachen-folk met een flinke Southern Gothic-saus overgiet. Een sfeer die overigens zijn hoogtepunt bereikt op het toepasselijk getitelde “Bible, Candle And A Skull”. Nummers als “Hobos Are My Heroes” en “That’s What They Say” tonen dan weer dat Wilkes ook met kleine, ingetogen nummers weet te raken.

Een dik half uurtje: langer duurt Fire Dream niet. Maar dat deert niet. De dreiging en waanzin liggen hier niet aan de oppervlakte, maar borrelen veeleer onderhuids. Hoewel er zeker en vast wat opmerkingen te maken zijn bij het eindresultaat, zou het ons niet verbazen dat Wilkes deze nummers op het podium pas echt tot leven kan brengen.

J.D. Wilkes staat op 1 mei samen met zijn Legendary Shack Shakers op het Roots & Roses Festival in Lessines.

E-mailadres Afdrukken