Banner

Jon Hopkins

Singularity

8.0
Lennert Hoedaert - 07 juni 2018

Je hebt gewone elektronicaproducers en je hebt creatieve genieën. Jon Hopkins behoort tot die tweede categorie.

Heeft de 38-jarige Hopkins, ooit student klassieke piano aan de Royal College of Music, nog een introductie nodig? De Brit werd al op jonge leeftijd de poulain van Brian Eno, heeft samengewerkt én getourd met Coldplay, en werd genomineerd voor een Mercury Prize met Diamond Mine (zijn samenwerking met King Creosote uit 2011) en zijn intussen vijf jaar oude meesterwerk Immunity. Toen dat album -- zijn doorbraakplaat -- verscheen, werd hij prompt de nieuwe Eno genoemd.

In juli speelt Hopkins voor een derde keer op Dour Festival en in oktober in de grote zaal van de AB -- jawel, dat optreden is reeds uitverkocht. Wedden dat hij de massa keer op keer in euforie zal doen uitbarsten?

Singularity kan namelijk de hoge verwachtingen helemaal inlossen. Negen nummers lang bevinden we ons in een andere wereld. "Singularity" is het eerste wonderbaarlijke luisteravontuur. Het nummer begint als een psychedelische trip -- Hopkins heeft voor deze plaat blijkbaar aan de paddenstoelen gezeten -- en groeit in de laatste minuten uit tot een geweldig beatfestijn, zonder ook maar een beetje oppervlakkig te klinken.

Ook "Emerald Rush” is pure verwennerij voor de oren. Dit nummer, waarvan de eerste minuten aan dat andere genie, genaamd Nils Frahm, doen denken, kan zowel met de koptelefoon op in een slaapkamer, als in een donkere nachtclub beluisterd worden. Ondanks het feit dat "Neon Pattern Drum" gedomineerd wordt door synthlagen, kent ook deze zweverige brok muziek een fascinerende opbouw. Het is moeilijk om elektronica vandaag de dag boeiender dan dit te laten klinken. Hopkins legt de lat dus opnieuw zeer hoog voor zijn naaste concurrenten en opvolgers.

Vooral het tien minuten durende ”Everything Connected”, het absolute hoogtepunt van de plaat, zal live op de dansbenen inwerken. Het is meeslepend, fascinerend en zinderend. Dit moet een van de beste elektrotrips van de laatste jaren zijn.

Nadien wordt pas echt (over)duidelijk dat Hopkins voor dit album inspiratie vond in zijn ervaringen met roesopwekkende middelen. “Feel First Life" (wat een bloedmooie, subtiele piano in het begin) en “C O S M” zijn toverachtige klanklandschappen waarin het zalig vertoeven is. Ook in "Echo Dissolve" en “Recovery" is de piano opvallend aanwezig. Grijpt hij daarmee terug naar zijn muzikale scholing? Toch een puntje van kritiek op deze twee nummers: ze missen wat van de dwarsheid en spannende opbouw die we bij Hopkins o zo graag horen.

In “Luminous Beings” worden weer alle registers opengetrokken. We hebben maar één advies hierbij: ogen toe en koptelefoon op. Het is een heerlijk euforisch, subtiel elektronisch spel van klanken, beats en (alweer wondermooie) piano, en de absolute climax van de tweede plaathelft. Maar over de hele lijn is Singularity een magische, zuiverende luisterervaring. Mis deze unieke producer deze zomer dus niet.

E-mailadres Afdrukken