Banner

Albin Lee Meldau

About You

6.0
Matthieu Van Steenkiste - 11 juni 2018

Hij heeft geduld moeten oefenen, maar het kwam er dan toch van. Met About You heeft Albin Lee Meldau eindelijk zijn debuut uit en daarmee zet hij zich helaas zelf tussen haakjes. De intrigerende persoonlijkheid van de Zweed verzuipt in een zee van co-writings die elke eigenheid de nek omwringt. Wat overblijft, is degelijke soulpop, maar hier hadden we meer, zoveel meer van verwacht.

Waar is Albin? Het wordt op About You een spelletje dat even snel verveelt als 'Waar is Wally?'. Want ja, natuurlijk: die stem is er elk nummer, vooraan, om te hunkeren, te smachten, te zalven en te zwijmelen. Dit is soul, dit hoort zo. Wat we missen: Albin Lee Meldau, de songschrijver. De man die ons anderhalf jaar geleden in een kleine lutherse kerk in Groningen nummer na nummer tegen de vlakte sloeg. Twee aanloop-ep's later heeft de Zweed zich overgeleverd aan de grillen van de markt en die zegt vandaag: een song is iets wat je met een paar man samen in elkaar steekt.

Niets persoonlijkheid: wat primeert, is het soort vakmanschap dat levert wat de hitparade in haar hogere regionen kietelt, dat weet wat verwacht wordt door "de mensen", die akelige restcategorie waarvan niemand deel wil uitmaken. Het is een aanpak die per definitie leidt naar een grootste gemene deler en dus ook: middelmaat. En middelmaat is wat dit debuut brengt, terwijl we van Meldau een echte auteursplaat hadden verwacht.

"Niets ergers dan 'het was wel ça va' te horen krijgen", liet een Vlaamse rockmuzikante begin dit jaar optekenen. Wat Albin Lee Meldau hier brengt, is voornamelijk 'ça va'. Geen nummer waar we een hekel aan hebben gekregen in die week dat we nu met About You leven, maar ook geen dat hevige verliefdheden deed ontbranden. We worden er niet kwaad van, omdat het ons niet eens heeft beroerd.

Het probleem? Te veel toeters en bellen. Luister nog eens naar die Lovers-ep waarmee Meldau zichzelf aan de wereld voorstelde: geen noot overbodig, geen instrument onnodig. Vandaag mogen, op opener "Before & After" na, alle registers open en het is vooral trop én te veel.Niets mis met de pop van "Singoalla", maar het is ook maar dat: een deuntje. Hetzelfde geldt voor de single "The Weight Is Gone". Heerlijke melodie, aanstekelijk refrein, maar is dit echt wat je moet brengen als je een stem als die van Meldau hebt? Dan moet je dat instrument alle ruimte geven, naar voren duwen, en niet verdrinken in een productie waarin elke winnaar van The Voice kan schitteren. Nogmaals: goed nummer. Drie man nodig gehad om het te schrijven. Wiens plaat is dit dan?

Zo is het echte en niet anders. Bij momenten voelt het alsof elke potentiële single drie keer aan een testpubliek is voorgelegd werd, vooraleer over het definitieve refrein is beslist. "Bounce" is met zijn dansbare beat het verplichte uptemponummer, enkel in "I Beg" is nog even de Meldau van de begindagen te horen. En toch heb je zelfs daar het gevoel naar een genre-uitstapje te luisteren, terwijl je ooit geloofde dat hij deze muziek ademde. En zo gaat het verder, want About You verzinkt in vingeroefeningen. Van bij zijn piano-intro is de titelsong het soort oldskool soul dat Al Green in zijn slaap schrijft. "Til The Sun Comes Around Again" en "Same Boat" voegen wat gospel toe die Meldau niet misstaat, maar ook niet boven de formule optilt. En dan is er nog "6th Street", dat graag iets van Bobby Womack had willen zijn, maar nergens het hart voelt kloppen.

Dat al die extra namen in het cd-boekje niet nodig waren, blijkt nochtans uit doorbraakhit (18.824.762 plays op Spotify, and counting) "Lou Lou", de song op deze plaat waar enkel Meldaus naam staat na het written by:. Een luttele twee minuten en acht seconden lang beweent het junkietreurnis en meer is niet nodig om je hart te breken. Het is het zeldzame vroege nummer dat van die ep's is overgehouden. Vooraf hadden we het een goed idee gevonden voor dat debuut: geef ons meer nieuw materiaal. Achteraf bekeken? Jammer.

Nogmaals: er staat geen stinker op About You, de plaat is enkel van een stuitende mediocriteit. Waar is de passie van weleer? De man die je geloofde als hij zong "if you love me let me go"? Nog voor dit debuut was de vlam al gedoofd met het water van het compromis. Zijn we te streng? Sorry Albin, wie de lat zelf zo hoog heeft gelegd, had er op zijn debuut niet onder mogen gaan.

E-mailadres Afdrukken