Banner

Bert Dockx

Transit

Guy Peters - foto's: Philippe Werkers - 06 september 2018

Vlaanderens ongedurigste is terug, en voor het eerst gewoon onder eigen naam. In het verleden speelde hij naast zijn Nederlandstalige solosets als Strand soms ook soloconcerten als Flying Horseman, waarbij hij zich regelmatig waagde aan andermans werk. Zeven van die songs worden nu gebundeld op Transit, naar goede gewoonte opgenomen bij Koen Gisen en volledig uitgevoerd volgens het day for night-principe.

Het mooie aan Bert Dockx is dat hij kan verrassen én zichzelf blijven, dingen doen die volledig in de lijn liggen van wat je verwacht, maar toch op een manier die je niet zag aankomen. De sound, stijl en thematische bekommernissen van Transit zijn bekende kost: liefde, verlossing, escapisme, de spreidstand tussen dag en nacht, en alle suggesties die daarbij komen kijken. Dockx’ muziek is bijna per definitie broeierig, filmisch, van de nacht. Dat is zijn default-positie. En dat is goed nieuws, want veel meer dan proberen om een song zo plichtgetrouw mogelijk af te haspelen, zet Dockx ze naar z’n hand.

Volg je “a recording or performance of a song previously recorded by another performer” als definitie van een “cover”, dan is Transit een zuivere coverplaat, maar dan wel met de bedenking dat hij ze voorziet van ruime intro’s en outro’s, versnelt of vertraagt, opzadelt met een nieuwe of andere sfeer of bijknipt waar nodig. Twee van die zeven songs zijn ook oude bekenden. “Shadowplay” verscheen al in sologedaante op de Navigate-EP van Flying Horseman, en is hier zo mogelijk nog sterker tot de essentie herleid. Joy Division met een countrytwist: het is mogelijk. Ook goed: “Yesterday Is Here” (Tom Waits), ooit instrumentaal op Dans Dans’ tweede, nu met woorden heen en weer geslingerd tussen verleden, heden en toekomst, en een kleine tip of the hat richting Marc Ribot erbovenop.

Dat Dockx niet vies is van songs die zich in het collectieve onderbewustzijn genesteld hebben, bewijst hij in de kop van de plaat al met Fleetwood Macs “Albatross”. Een bloedmooie song van Peter Green die samen met Santana’s “Samba Pa Ti” behoorde tot de klassieke rock instrumentals van een kleine halve eeuw geleden. Erg knap hoe de kloppende puls en de combinatie akoestisch-elektrisch het wat zweverige origineel een onheilspellende teneur geeft. Nog beter: Springsteens “I’m On Fire”. Midden jaren tachtig een onwaarschijnlijk samengaan van countryritme en akelige synth op het uit z’n voegen barstende Born In The U.S.A., maar hier een vertraagde versie, drie keer zo lang ook, die erin slaagt om piekerig én sensueel te klinken, met een machtige gitaarcoda.

Een laatste een-tweetje aan het einde, waarmee Dockx zijn kansen op verlossing verkent. “Sinnerman”, vooral bekend geworden in die eindeloos rollende, denderende gospelversie van Nina Simone, wordt hier ingekort en sober gehouden, maar heeft een koortsige intensiteit en nauwelijks verholen agressie (die slaggitaar!) die lonkt naar puur exorcisme. Een lichter, bijna gelukzalig geluid in “I Shall Be Released” (Dylan), waarin de zondaar/gevangene wacht op zijn “verlossing”.

Rest enkel nog Townes Van Zandt’s “Rake”, vermoedelijk de minst bekende song op deze release, maar dan wel eentje van de grootste songschrijvers. Ook nu is het verloren lopen in een misleidend eenvoudige combinatie van woorden, die spreekt over wat was en was het aanrichtte, met die prachtige, door Dockx zo geliefde slotregels “And now the dark air is like fire on my skin / And even the moonlight is blinding”, die op hun beurt uitgeleide gedaan worden door een hypnotiserende, rond malende finale die de lengte van de song nog eens verdubbelt.

Voor wie Dockx’ muziek nog niet kent (wat we ervoor over zouden hebben om het allemaal opnieuw te kunnen ontdekken), is dit ongetwijfeld een belevenis die een nieuwe wereld opent. Wie al vertrouwd was met ’s mans werk krijgt nog maar eens de bevestiging dat hij in de loop er jaren een heel eigen hoekje afgebakend heeft, ver van de waan van de dag, dat hij met flair en overtuiging blijft verdiepen.

Dockx stelt de release op 14 september voor in De Studio (Antwerpen) en op 20 september in DOK (Gent). Hou de Bestov-kalender in het oog voor meer concerten, ook met Dans Dans, Flying Horseman en Ottla, zijn nieuwe jazzproject.

Guy Peters
E-mailadres Afdrukken