Banner

Marina

Love + Fear

4.0
Matthieu Van Steenkiste - 09 mei 2019

In het lang: Marina Diamandis is met haar Diamonds ook het laatste restje charme kwijt. Kort? Ramalamadingdong. De leukste popprinses van de klas van 2010 is met een pijnlijke plop in het zwarte gat der zweverigheid verdwenen.

alt

Als iemand zich nog iets aantrekt van waar Marina anno 2019 mee bezig is, dan is het omwille van haar debuut. The Family Jewels was in 2010 een shot adrenaline in de mainstream, een prik pit die de popwereld toen kon gebruiken, zo in het gat tussen Beyoncé en de prille Florence. Diamandis bulkte van de ambitie, maar was vastbesloten het alleen te doen, alle quirks ten spijt. Haar debuut was een ratjetoe van popstijlen, bij elkaar gehouden door die met opera-tics flirtende stem. Van rare pop als "Hermit The Frog" ging het naar vroege Tori Amos-pathos in "Numb" en tussendoor passeerde ongeveer alles, desnoods zelfs iets à la Lady Gaga.

Natuurlijk was dat geweldig, natuurlijk brak dat geen potten, en dus ging het roer om. Het met een hoop topproducers opgenomen Electra Heart bracht dan wel generische hitparadepop, tekstueel bleef Marina op koers, gaf ze de outsider een stem. Opvolger Froot ging door op dat elan, wist muzikaal zelfs iets meer te boeien. Maar toen ging het licht uit.

Zij was op tour, in haar familie overleed men. Twijfels rezen. Was het dit wat ze wilde doen? Je zag op concerten dat ze twijfelde, de kap over de haag gooien was een optie. Ze eindigde als psychologiestudente, vond zichzelf, en op die manier ook opnieuw de muziek. Drie jaar later is er Love + Fear; het bewijs dat de twee niet samengaan.

Hoe hard Marina haar platenfirma ook voorhield dat ze gewoon 'mens' wilde zijn -- "Hoezo, je hebt geen 'look' in gedachten voor deze fase?” -- hoe flauw, en bang Love + Fear uiteindelijk klinkt. Het geluid van haar vierde plaat is dat van een stinkend compromis -- neen, een capitulatie. Dit is inspiratieloos popvoer, algoritmisch gemaakt volgens de regels die Max Martin (hij van Britney Spears, Backstreet Boys en zoveel anderen) heeft bedacht. Werkelijk elk nummer heeft een beat meegekregen en verder herken je ongeveer elke poptrick van de laatste jaren. Caribische "Shape Of You"-riedel? "Karma" vinkt het vakje af. Het is nog een van de betere nummers, al was het maar omdat dat "Oh my god, I think it's karma" fijne herinneringen oproept aan dat "Oh my god, you're Shakira -- actually my name's Marina" van op The Family Jewels.

De vinger op de wonde? De teksten. Waar Marina op Electra Heart nog spitant en vinnig was, diept Love + Fear -- vraag ons niet om dat concept uit te leggen, wij hebben het ook niet door -- het self-helptraject uit dat ze met Froot begon. "Jij bent ok, en laat niemand anders je iets vertellen", en dat in duizend varianten. "Sit back and enjoy your problems, you don't always have to solve them (…) Your worst days, they are over, so enjoy your life", gaat één nummer. "Real hearts don't lie, take it from me" een ander. Neen, dokter Marina is niet degene die ons ooit uit de put zal helpen.

Zelden laat Marina het achterste van haar tong zien, maar als dat gebeurt, krijgen we wel goeie momenten. "Too Afraid" heeft niet alleen de mooiste melodie van de plaat, maar vertelt ook een schoon verhaal. "I hate this city, but I stay 'cause of you", gaat het refrein, en meer moet er niet gezegd worden. "To Be Human" bloeit knap open van af die verwijzing naar Lenins opgebaarde mummie -- gekker moet het niet worden -- maar gaat ook alweer tekstueel uit de bocht. "There were riots in America / Just when things were getting better" zingt Marina, en de duivel mag ons halen als we wisten waar ze het over heeft. Laat staan dat we de zinsnede "People driving fancy cars look like Beatles to the stars", die ergens lukraak wordt gedropt, kunnen duiden. "I found out love has to be soft to be strong", gaat het slotnummer. Het zal wel. En dan is er alweer "Emotional Machine", dat werkelijk ondraaglijk doordraaft over een hobbelend ritme.

Huilen met de pet op, is het. Al in "True" vervalt Marina opnieuw in die irritante tic om zichzelf te echoën ("Think they always know what's good for you, you, you We know they don't really have a clue, clue, clue") en je weet dat het niet meer goed komt. Neen, er is weinig vrolijk makend aan Love + Fear. Dit is een laffe, laffe plaat zonder enige ambitie.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Marina