Kaat Hellings

Hit Of The Century

Guy Peters - 10 oktober 2011

De titel Hit Of The Century is met een ironische korrel zout te nemen, want als Hellings op deze manier verder gaat, is de kans klein dat ze ooit nog aan bod komt in een programma dat mainstreammuziek laat horen. Dat dit echter niet hoeft te betekenen dat het geen indruk kan maken, wordt al even snel duidelijk. Dit is een bij momenten indrukwekkend origineel album, dat vermoedelijk gedoemd zal zijn om slechts een klein (maar hoogstwaarschijnlijk loyaal) publiek te bereiken.

Een eerste probleem dat zich stelt is dat van de labeling. We steken de dingen nu eenmaal graag in vakjes, maar Hit Of The Century is als een glibberige aal die steeds opnieuw een uitweg zoekt waarvan je het bestaan niet kende. Diep vanbinnen is Hellings vermoedelijk een raszuivere songschrijfster, maar haar merkwaardige aanpak en de excentrieke inkleuring van het album, waarbij elektronica, het gesproken woord en avant-gardetechnieken het zeil naar zich toe trekken, zorgen voor een uniek resultaat.

Het stelletje muzikanten dat haar ondersteunt, spreekt bovendien voor zich: met percussionist Eric Thielemans als producer krijg je meteen al een van de meest vrijdenkende Belgische muzikanten bij je. Samen met Hellings, toetsenman Jozef Dumoulin en de Spaanse gitarist Nico Roig (misschien bekend van Os Meus Shorts, met Joachim Badenhorst) zorgt hij voor het grootste deel van de eclectische bricolage die Hit Of Century is, ook al geeft dat een indruk van nonchalance en toeval die voorbijgaat aan het vernuft waarmee deze songs doorgaans in elkaar gestoken zijn.

De instrumentatie en hoe die ingezet wordt, zorgt er bovendien voor dat de songs steeds blijven ontglippen: het is een en al gekraak en geruis, met op elkaar gestapelde stemmenlagen, effecten die de kop opsteken en weer verdwijnen, gitaar- en percussieklanken die zelden puur gebruikt worden. Heeft het soms een broeierig, haast onheilspellend sfeertje (“Strong”, dat om een of andere reden wat doet denken aan PJDS’ August) waarbij zang en muziek soms een gespannen huwelijk aangaan, dan wordt even later aansluiting gezocht bij het noordelijke geluid van bvb. Badenhorsts Equilibrium (“Siren Song”), resoluut gekozen voor avant-gardetoets (“Time” is misschien het beste voorbeeld om een idee te krijgen van Hellings' ‘retrofuturistische impro/elektropop’) of geflirt met modern minimalisme door het inzetten van strijkers (in “Patience”).

Meest opvallend, want na een halve beluistering al vastgehaakt aan je geheugen, zijn “The Poet” en het titelnummer. Het eerste vertoont een nogal sterke verwantschap met Laurie Andersons Big Science. Ook hier worden de werelden van avant-garde en pop gegoten in het eigenzinnig artificiële, waarbij vooral heel slim wordt omgesprongen met de stemmenlagen en -vervormingen. “Hit Of The Century” is dan weer een en al ontwrichte groove, een koppige hoofdknikker met versmachte vocalen en ideeën die haast een update van Wyatts nalatenschap lijken.

Het zal duidelijk zijn: Hit Of The Century getuigt van durf en talent. Niet alles is even beklijvend -- zo bleven we zelf wat onbewogen bij “Hot Rich” en afsluiter “Harvest” -- maar als Hellings toeslaat, dan gebeurt dat met onalledaagse impact. Er draven nog een paar intrigerende gastmuzikanten op, van Mauro Pawlowski en de Amerikaanse blazer Alexander Berne tot programming specialist Jorgen Cassier en lokale jazz/improvisatiemannen Nicolas Thys en Michel Massot, maar bovenal is dit een ijzersterke plaat van een artieste die zich voorgenomen heeft om haar ding te doen in de marge. Voorlopig is er geen enkele reden te bedenken waarom dat niet zou leiden tot een fascinerend oeuvre.

Het album bestaat enkel in digitale versie. Het kan (gratis) beluisterd en gekocht worden via Hellings’ Bandcamppagina. Na opleg van een paar euro’s extra krijg je een knappe jewel case met kleurrijke opdruk toegestuurd.

E-mailadres Afdrukken