BEST OF: Jimi Hendrix

(hr), (jvb), (jp) - 23 mei 2017

Geef toe: meestal zijn ze uw geld niet waard, die verzamelalbums van uw favoriete groep die u in de winkel vindt. De platenfirma denkt dat enkel singles in aanmerking komen en een artiest zelf is ook al zelden goedgeplaatst om eigen werk te beoordelen. Tijd dus dat het eens aan professionals wordt overgelaten, en wie beter dan een team kenners van enola om maandelijks de beste tracks van een artiest te selecteren. Deze maand: het beste van Jimi Hendrix.

1. Star Spangled Banner

De helft van de festivalgangers was al huiswaarts gekeerd en het terrein was in een slagveld veranderd, maar Hendrix stond erop zijn uitgestelde set alsnog te spelen, die maandagochtend op Woodstock. Het zou een carrièrebepalende beslissing blijken om, in die setting, een in distortion gedrenkte protestversie van het Amerikaanse volkslied te brengen.
Hoogtepunt: 1'03''. Net wanneer een willekeurige toeschouwer eraan zou kunnen denken om “O’er the ramparts we watched” te gaan zingen, zet Hendrix wat extra druk op de tremolo-bar van zijn Fender Stratocaster. Het conventionele volkslied wordt daarbij verlaten en het instrument schreeuwt als een angstig kind, terwijl de drums erachter ratelen als een voortdenderende tank. De ultieme metafoor voor de Amerikaanse glorie die wordt besmeurd door het bloed van talloze onschuldige oorlogsslachtoffers.

2. Hey Joe

Dé signature track van Jimi Hendrix (Experience). Al is het dan niet van Hendrix' hand. Weinigen zongen echter zo mooi als Hendrix dat ze op weg waren naar hun wederhelft om haar koud te maken. Kijk even voorbij de gruwel van de lyrics en hoor wat een prachtstem Hendrix eigenlijk had en wat, bijna begraven in de mix, een mooi backingkoortje The Experience verzorgt. En dat alles wordt aan elkaar verbonden door dat magische gitaarspel. Je kan proberen “Hey Joe” kapot te draaien, maar lukken zal het niet.
Hoogtepunt: 0'06”. Na de overbekende gitaarriedel valt de drum in en trekt de dramatiek van de song zich op gang, op weg naar het onvermijdelijke.

3. Red House

”Red House” is het eerste en meest traditionele bluesnummer dat Hendrix schreef. Hij zou het vaak gebruiken om variatie te brengen in zijn eerder psychedelische setlists, “to cool the audience out”. Vooral in de originele versie, vanop Are You Experienced?, verwijst Hendrix’ spectaculaire gitaarspel de overige Experience-leden compleet naar de achtergrond, waardoor het nummer een van de meest prominente voorbeelden is van zijn ongeëvenaarde talent voor het instrument.
Hoogtepunt: 1'57''. “I have a bad feeling/That my baby don’t live here no more,” sakkert Hendrix, waarna een ontvlambare gitaarriedel zijn ontreddering kracht bijzet.

4. Fire

Een behoorlijk opgewonden Hendrix, zou je denken als je hem “I have only one burning desire / Let me stand next to your fire” hoort zingen, tot blijkt dat het over de open haard van ma Redding zou gaan (bassist Noel’s moeder). Ook dat is Jimi Hendrix: tongue in cheek en speels. Een van de meer populaire songs van de Experience, met een soulvolle groove en een hoofdrol voor Mitch Mitchell met zijn jazzy en tegendraadse drumwerk. Het zou ook tijdens dit nummer zijn dat Hendrix voor het eerst zijn gitaar in brand stak op het podium, enkele maanden voor Are You Experienced? uitkwam in 1967.
Hoogtepunt: 1’10”. “Move over Rover and let Jimi take over”, het aanloopje om de snaren eens stevig te laten janken.

5. Castles Made Of Sand

Hendrix verwoordt tegenslag na tegenslag, in wat vermoedelijk zijn meest biografische song is. De dronkaard wordt op straat geschopt, de indiaan in zijn slaap vermoord. Alles lijkt hopeloos verloren, maar niets is minder waar: het kreupele meisje rijdt haar rolstoel naar de waterrand, een gewisse dood tegemoet, wanneer een mysterieuze openbaring haar redt. In het bitterzoete “Castles Made Of Sand” vindtHendrix aansluiting met zijn soul roots.
Hoogtepunt: 2'09''. De band valt stil, Hendrix prevelt de laatste woorden: “And it really didn't have to stop...it just kept on going/And so castles made of sand slip into the sea/ Eventually”, waarna ze als rook de eeuwigheid tegemoet kringelen.

6. Manic Depression

Mitch Mitchells drumspel was fundamenteel voor het geluid van de Experience en daarvan is “Manic Depression” het voorbeeld bij uitstek. In een (voor rock ‘n’ roll atypische) ternaire maat galoppeert hij voor op Hendrix, de weg vrijmakend voor diens driftige solo’s. Het desoriënterend hoge tempo en de ijle noten lijken uiting te geven aan een manische episode, waartegen niets anders dan “music, sweet music” soelaas kan brengen.
Hoogtepunt: 1'14''. Hendrix krijst, Mitchell geselt de drums; laat de feedback tot ons komen!

7. Machine Gun

Band of Gypsys is het eerste album dat Hendrix maakte na The Jimi Hendrix Experience. Het is een liveplaat met zes nummers, allemaal opgenomen in Fillmore East, New York. Op het podium had Hendrix het gezelschap van bassist Billy Cox en drummer Buddy Miles. Doordat de drie muzikanten elkaar nog niet zo goed kenden, klinkt het concert als een rauwe en energieke jam, waarvan “Machine Gun” een exponent is. Net als “Star Spangled Banner” is het een anti-oorlogssong waarin Hendrix als geen ander zijn gitaar omtovert tot, in dit geval, een machinegeweer.
Hoogtepunt: 4’00”. Eén aangehouden noot zet de nekharen recht en wat volgt zijn de beste drie en een halve minuten gitaarsolo die ooit gespeeld is. Als we ons maar een gitaarpartij van Hendrix mogen herinneren, dan wel deze.

8. Bold As Love

Krachtig nummer dat Axis: Bold as Lovemag afsluiten, maar nog veel poeier in de staart heeft. Het is een kleurrijk nummer, letterlijk, dat de vele verschillende aspecten van de liefde omschrijft door kleuren als metaforen te gebruiken. Het is een muzikaal rijk en melodieus nummer, dat aan het eind een hele spacey twist krijgt met een ziedende solo die spartelt om niet te verdrinken in het Flanger-effect. Nu bestaat daar een pedaaltje voor, maar halverwege de jaren 60 moest men er de opnametape voor dupliceren.
Hoogtepunt: 2’54”. Mitchell stopt zijn roffel en de outro is zo rijk dat het lijktalsof er een nieuw nummer begint.

9. Voodoo Chile

Hendrix verspilde talloze meters magneetband tijdens zijn beruchte nachtelijke studiojams in de New Yorkse Record Plant, maar af en toe kwam daar iets uitermate briljant uit. “Voodoo Chile”, vijftien minuten aan zompige psychedelische blues, legde het fundament voor zijn compacte, radiovriendelijke tegenhanger “Voodoo Child (Slight Return)”, dat de dag nadien werd opgenomen. Toen de nevel uit ieders hoofd was opgetrokken. Electric Ladyland herbergt beide nummers, en hoewel minder bekend, is het de informelere “Chile”-versie die het meeste indruk maakt.
Hoogtepunt: 4'27''. “Lord knows I’m a voodoo chile!” doorbreekt Jimi het laid-back sfeertje voor een eerste maal, waarna hij minutenlang de bluesnoten uit zijn gitaar laat vloeien.

10. Foxey Lady

Hitsigheid. Meer heeft “Foxey Lady”, of “Foxy Lady”, volgens sommige releases, niet om het lijf, maar dat hoeft ook niet. Jimi heeft z'n oog op iemand laten vallen en kanaliseert de geilheid die hij voelt opborrelen om in drie minuten stomende vintage Experience: strakke roffels, groovende bas en die messcherpe gitaar. Niet voor niets wordt Hendrix her en der als grondlegger van de metal gezien: muzikaal is dit de voedingsbodem van Black Sabbath.
Hoogtepunt: 2'27”. Jimi fluistert dat hij komt om je te nemen en zo klinkt het een seconde later ook wanneer de band invalt.

11. Can You Please Crawl Out Your Window?

Niet elke Dylan-cover die Jimi Hendrix opgenomen heeft, groeide uit tot een klassieker. Terecht, “Can You Please Crawl Out Your Window?” is strikt genomen geen lijstjesmateriaal. Maar de song geeft, zowel in zijn originele versie als in de cover die tijdens een BBC-sessie werd opgenomen, blijk van een speelsheid waarmee de sixties-iconen tegengewicht boven voor de al te grote ernst die soms rond hun werk is komen te hangen. Bovendien bulkt deze luchtige track van het spelplezier, dat terug te vinden is in de swingende groove en het hoorbare vrijblijvende karakter: soms is er niet veel nodig om de sixties te vatten.
Hoogtepunt: 2'07”. Even gaat de hele Experience complet loos, een halve seconde lang, waarna alles vanzelf weer op zijn groovy pad belandt.

12. Little Wing

Zo hitsig Foxey Lady is, zo mooi is Little Wing, op het eerste zicht een dot van een liefdesliedje. Tot de tekst onder de loep genomen wordt en de song een raadsel wordt. Zingt Hendrix tot een meisje? Een drug? Is het een droom op muziek gezet? Antwoorden zijn echter overbodig, dankzij z'n mysterieuze karakter ontroert “Little Wing” altijd.
Hoogtepunt: 1'37”. Tijd om op te stijgen. Fly on, little wing en hop, de hele song schiet richting stratosfeer. Misschien gaat het toch niet over een meisje.

13. Hear My Train A-Comin

Na Hendrix dood in 1970 werden er een shitload aan postume, niet door Jimi Hendrix geautoriseerde platen uitgebracht, de recentste nog in 2013. Zelden zijn ze de moeite waard, maar Blues uit 1994 durven we nog wel eens opleggen. Eerst en vooral omdat het oeuvre van Hendrix geënt is op bluesmuziek en het zijn eerste grote liefde was, maar ook omdat er een paar interessante versies op staan van zowel eigen nummers als covers van bekende nummers. “Hear My Train A-Comin’” staat er twee keer op, maar het openingsnummer is de akoestische versie. Hoewel we Hendrix altijd zullen associëren met de elektrische gitaar, leunt hij met dit nummer dicht aan bij de traditionals en de roots van de blues.
Hoogtepunt: 0'01”. Hendrix akoestisch! Maar ook een half ontstemd vehikel dat niet door een versterker wordt gejaagd, klinkt krachtig in de handen van de meester.

14. Crosstown Traffic

Een kazoo godbetert. In het universum van Jimi Hendrix kan veel en in dit geval is het dat onnozele instrument dat er mee voor zorgt dat deze song zo heerlijk vooruit dendert, een lust for life lied wordt waarmee het heerlijk vrije stadsleven bezongen wordt. De hippies wilden misschien terug naar de natuur, Jimi wil gewoon naar de andere kant van de stad en oh wee als iemand hem probeert af te remmen. Door de song op Electric Ladyland knal voor Voodoo Chile te plaatsen, wordt het effect nog versterkt.
Hoogtepunt: 0'30”. Enkele welgeplaatste pianoaanslagen verhogen de spanning en dan: vlam ervandoor!

15. 1983 (A Merman I Should Turn To Be)

Met zijn bijna 14 minuten is dit het langste nummer in het oeuvre van Hendrix, na “Voodoo Chile”, maar het duurt geen seconde te lang. Het is een psychedelische trip die je meeneemt naar de bodem van de oceaan, ver weg van oorlog en alle aardse miserie: “So, my love, Catherina and me / Decide to take our last walk / Through the noise to the sea”. 1983 is een album op zichzelf, met rijke arrangementen, variaties en een verkenningstocht langs verschillende studiotechnieken door onder andere instrumentenpartijen achterstevoren af te spelen.
Hoogtepunt: 4’22”. Een bevreemdende en desoriënterende passage waar Led Zeppelin wel eens de mosterd gehaald zou kunnen hebben voor “Whole Lotta Love” dat een jaar later verscheen.

E-mailadres Afdrukken