Banner

COLUMN: The Shape Of Punk

Punque Roque in het zuiden

Karel Geuens - foto's: Thomas Geuens - 23 augustus 2017

Elke maand maakt correspondent Karel Geuens een stand van zaken op van de DIY punkscene in België.

Er werd de afgelopen maanden in deze column weleens verwezen naar de taalgrens. Die scheidslijn tussen Vlaanderen en Wallonië houdt tot op de dag van vandaag nog steeds stand, en dat niet alleen in economisch, politiek, sociaal en cultureel opzicht. De taalgrens is en blijft een frappant gegeven, waarvan de socioculturele scheiding misschien nog de merkwaardigste is. Ik reis zonder nadenken naar London, Madrid, Gainesville of Montréal om daar van punkshows te genieten, maar om een of andere gekke reden verschijnen Luik of Namen niet op mijn radar.

Een tijdje geleden trok ik op avontuur naar Leuze-En-Hainaut, een dorpje in het prachtige Henegouwen, niet eens zo ver over die grens. Het was mijn eerste trip naar onze zuiderburen sinds 2014, toen ik per ongeluk in Bergen verzeild was geraakt met een Franse band. Het is jammer dat het telkens een jaar of drie duurt om weer eens de taalgrens over te steken voor een punkrockshow, maar het ergste is natuurlijk dat ik er niet eens naartoe ga voor de Waalse bands. Nee, ik ging er doodleuk een Parijse en een Amerikaanse band zien. De lokale skaband nam ik er dan maar bij.

Mijn kennis van de Waalse scene is al even erbarmelijk als mijn kennis van het Waalse dialect. Al maanden pretendeer ik de lezers van deze column een inzicht te bieden in de Belgische DIY-scene, terwijl er maar een kant van de medaille getoond wordt. Die andere kant blinkt waarschijnlijk even fel, maar tenzij je zelf even gaat kijken of het je in je gezicht wordt gedrukt, zal je die kant niet zien.

Natuurlijk zijn er uitzonderingen. De Luikse sensatie Cocaine Piss is intussen ook hier stevig ingeburgerd in het alternatieve circuit, net als aangetrouwde lawaaimakers Daggers die van tijd tot tijd de taalgrens oversteken voor een Waalse les in georkestreerde chaos. Ook punkrockbands Struggling For Reason en het onlangs ter ziele gegane Hangin’ Out maken weleens naam en faam in de Vlaamse regio, maar daar blijft het grotendeels bij. In de omgekeerde richting is de situatie overigens praktisch dezelfde.

Brussel, bevriend met beide kanten, blijkt echter de ideale toegangspoort te zijn tot een federale punkgemeenschap. De diversiteit in de hoofdstad trekt zich door naar de punkscene. Je kan er niet alleen concerten bezoeken van AB-formaat of clubshows in Madame Moustache, vindingrijke organisatoren en bands slagen er ook in evenementen op poten te zetten in een hostellobby of in een brasseriekelder. Er zijn bands te zien van alle strekkingen en met heel uiteenlopende bedoelingen.

Zelfs wanneer zowel het Frans als het Nederlands geen gemene deler vormen, dan is er nog altijd de lingua franca – in dit geval het Engels - om de smeltkroes te verbinden. De Belgische taalgrens komt ook in onze punkscene neer op een scheiding van de gangbare taal. Voor een genre dat nog steeds heel veel afhangt van word of mouth is dit natuurlijk niet bepaald gunstig, zeker in een drietalig land. Een meertalige gemeenschap in het centrum helpt dan al om de kruisbestuiving te bevorderen.

Labels uit het Brusselse zoals Black Basset Records en Never Trust An Asshole doen actief moeite om bands en bookers uit de twee landsdelen met elkaar in contact te brengen. Er zijn ook heel wat promotors die - hetzij uit verveling omdat ze steeds met dezelfde bands werken, hetzij uit interesse voor de scene over de grens – bewust op zoek gaan naar bands uit Wallonië. Als puntje bij paaltje komt, spreken we immers allemaal dezelfde taal: een taal van enthousiasme en passie voor muziek. Op deze melige noot laat ik de taalgrenskwestie dan ook graag verder evolueren, liefst in de positieve richting.

Ik kan zelf best wel wat namen van Waalse bands droppen, maar die vormen slechts de top van de ijsberg. Als er bij ons in elk boerendorp om de zoveel tijd een band kan geoogst worden op de velden, dan zouden er ook in Wallonië evengoed regelmatig bands van de plateaus moeten rollen. Soms lijkt het echter of er vaker Franse bands in Vlaanderen passeren, dan Waalse – een beetje gek in het licht van de slogan support your local scene, niet?

E-mailadres Afdrukken