Banner

Coldplay

Live 2012

7.0
Philippe Nuyts - 08 januari 2013

Wat is het knapste? Erkennen dat iets een miskleun was, of erin slagen die miskleun tot een middel te maken dat het doel heiligt? Het is een vraag die deze livedocumentaire van Coldplay oproept nadat de laatste fluokleuren van het scherm zijn verdwenen.

Wie de popcorn al liet aanrukken voor nog een rondje Coldplay-kakken en in weide bogen rond stadions rijdt, kan nu best op het kruisje links- of rechtsboven z’n scherm klikken. Want met Live 2012 en de voorafgaande tournee imponeert Coldplay op stadionformaat. Afgelopen jaar ontpopte Coldplay zich tot een van de stadionbands van zijn generatie (feit), al is het elk concert een fotofinish met Muse. Het verschil tussen beide bands, en dan houdt elke vergelijking op, is dat Coldplay daar een ongelooflijke zeikplaat toe maakte.

Mylo Xyloto was niet meer dan een pijpbeurt voor de Amerikaanse markt, een stadionplaat voor de Spongebobgeneratie, een X&Y tot de derde macht. Meer concept dan song, en de enkele goede nummers die erop stonden, werden ondergesneeuwd door sonore nachtmerries van geluidjes die elke bezieling in de weg stonden. En er waren “Paradise”, “Every Teardrop Is A Waterfall”, “Princess Of China”: drie onbeluisterbare redenen zonder tegenargument waarom “stadion-” zelfs geen geuzenprefix kan worden voor de muzikale goegemeente, en dat is jammer.

Zeker voor een band als Coldplay die na de behaagzucht van X&Y de risico’s niet schuwde met Viva La Vida Or Death And All Of His Friends. De weg naar de stadions zou hun kronkelingen volgen en niet andersom. En wie hoonlacht dat de band geen songs kan schrijven, maakt zich even belachelijk als Coldplay in zijn of haar ogen. Daarom was Mylo Xyloto zo ontzettend ontgoochelend, zeker na een uitstekende passage op Werchter waarin enkele songs hun sobere première beleefden. Het was een band, toen al te groot voor dat festival, die zich bij de essentie leek te houden. En die essentie is de chemie die tussen de vier bandleden nog steeds groeit en nog grotere bagger dan Mylo Xyloto kan overleven. Al is dat laatste geen geruststelling.

Vrouwlief Paltrow en Martin zelf kunnen hem amper doorgronden, maar voor de rest is er geen superband ter wereld die zulke low profile en zeer gedegen muzikanten in de gelederen telt. Weinig gitaristen als Jonny Buckland vertoeven zo graag in de schaduw in een band, maar van daaruit is hij vooral live de architect van de sterkste muzikale momenten. Je gelooft deze band dan ook wanneer ze het concept van hun stadiontournee uitleggen, en daar woorden als “connecting” en “community” voor gebruiken, al excuseert bassist Guy Berryman zich daar meer dan eens voor. Alleen rijst de vraag of dat moet met songmateriaal dat te weinig de grootste gemene deler overstijgt en er in de studio al “oh oh oh’s” bij de vleet als applausmeesters in de platen worden gestoken.

Vooral omdat Coldplay zelf op baanbrekende wijze bewijst dat het anders en een pak inventiever kan. De truc met de polsbandjes die plots aanspringen op de tonen van “Charlie Brown”, niet toevallig ook het enige nummer dat echt deugt van hun laatste plaat, is even iconisch als wat U2 deed met Zoo TV en de 360°-tour. Nooit maakte elke toeschouwer tot in de verste uithoek zo deel uit van een decor, van een muziekspektakel tout court. Coldplay slaagde er op totaal andere en meer betrekkende wijze in een stadion klein als nooit tevoren te maken, zoals U2 eerder met hun 360°. Dat dwingt respect af.

Vooral ook omdat bij Coldplay de muziek nooit onder de show bezwijkt, wat bij U2 met Popmart bijvoorbeeld wel het geval was. Songs als “Hurts Like Heaven” en “Major Minus” klinken een pak beter dan op plaat, “God Put A Smile Upon Your Face” krijgt er elke tour een nieuw leven bij, “Clocks” en “Yellow” klinken even vitaal als weleer. Ondertussen kan Coldplay met een setlist afkomen die aanvoelt als één lange bisronde, in de verf gezet door het knallende vuurwerk waar de band aan het prille begin mee opkomt.

Live 2012 is globaal een uitstekende liveregistratie van een band die reflecteert over het hoogtepunt in hun carrière tot dusver. De kleuren spatten ervan af tijdens de concertregistraties, footage van de bandleden zijn in contrasterend zwart-wit. De meeste zweetdruppels spatten van het scherm wanneer de band de stadions even achter zich laat en “Violet Hill” speelt in La Cigale in Parijs. Die spreidstand is Coldplay op z’n best, zoals weinige bands die kunnen volhouden. Het is bovenal een dvd die bewijst dat Coldplay geen crap als Mylo Xyloto nodig heeft om tot de grootste band van z’n generatie uit te groeien. Coldplay live is een overwinning op het cynisme, al valt te hopen dat de volgende plaat er weer geen pyrrhusoverwinning van maakt.

E-mailadres Afdrukken
 
Coldplay

Advertentie
Advertentie
Banner

TEST