Banner

PUKKELPOP: Little Trouble Kids

''Wie weet, vragen we voor de volgende plaat wel twintig blazers''

Lennert Hoedaert - 13 augustus 2014

En of ze zin hebben in Pukkelpop. Voor Little Trouble Kids, ontdekt in 2009 door zijne grootheid Tim Vanhamel en goed voor een tour met dEUS in 2012, was de derde plaat Haunted Hearts een nieuwe start. Niet alleen pakken Eline Adam en Thomas Werbrouck uit met een nieuw geluid, ook met een nieuwe band. Want hoera, Little Trouble Kids werd uitgebreid met percussionist Jonas Calu. Hoe dat live voor een nog grotere impact zorgt, moet u zaterdag maar ontdekken.

Werbrouck en Adam, twee enola.be-oudgedienden, staan erop om ons te ontvangen in hun gezellig rijhuisje in Sint-Amandsberg. “We voelen ons zo sowieso meer op ons gemak, maar dan kan je als journalist de muzikanten ook beter leren kennen. Als je muziek maakt, moet je muren doorbreken. Je schrijft tenslotte niet alleen voor jezelf, maar ook voor een publiek. Je moet iets durven zeggen aan de buitenwereld. Bovendien is een interview in een lawaaierig café nooit ideaal”, legt Adam uit. “Bij een persdag is de kans groter dat je vier keer hetzelfde interview meemaakt. Daarom hebben we bij interviews bij de release van de plaat in maart de journalisten een inspiratielijst bezorgd”, gaat Werbrouck verder. “De twee meest gestelde vragen? Hoe is het om muziek te maken als koppel en waar hebben jullie elkaar leren kennen”, voegt Adam al lachend er nog aan toe.

Tijdens het gesprek schalt onder meer de soundtrack van Only Lovers Left Alive rustig door de boxen. Later wordt nog overgeschakeld op pakweg Mclusky. Little Trouble Kids is van vele muzikale markten thuis, zoveel is duidelijk. Terwijl de eerste twee platen deden denken aan onder meer The White Stripes, Sonic Youth en andere rammelrock, liggen bij Haunted Hearts Fugazi en The Birthday Party niet veraf, al liggen de invloeden er nooit vingerdik op. “Ik vind het altijd leuk om via interviews met andere muzikanten nieuwe films of muziek te leren kennen omdat die door de muziek keihard geraakt zijn”, zegt Adam. “Het zou leuk zijn als mensen via ons bij andere artiesten terechtkomen”, zegt Werbrouck nog.

Stadsmensen die voodoomuziek spelen

Maar meer dan gelijk welke muzikale invloed, zorgt de voodocumentaire Divine Horsemen: The Living Gods Of Haiti voor het duidelijk tribale sfeertje op Haunted Hearts. “Het is niet dat we de cultuur wilden nabootsen, het gaat meer om de sfeersetting. Het is moeilijk om te verwoorden. Je neemt er kleine dingen uit, en transformeert die zodat ze binnen je eigen kader gaan thuishoren. Er zijn hier geen beestjes geslacht of we hebben de regen niet verjaagd met allerlei rituelen, er zijn aspecten uit de voodoocultuur die pasten bij onze gevoelens”, legt Werbrouck uit. “Tijdens de opnames hebben we ook wel Haïtiaans eten klaargemaakt. Suburban people who play voodoo music: zo waren we een beetje”, lacht Adam.

De voorkeur voor intimiteit is ook een van de redenen waarom Adam en Werbrouck hun plaat bij hen thuis opnamen, maar er zijn er nog. Werbrouck: “In een studio voel je je al gauw in een fabriekje en worden de nieuwste methodes er blindelings gevolgd. Maar je kan er zo weinig van jezelf insteken.” Adam: “Mijn grootste probleem is dat je te veel keuze hebt. Er liggen zo veel gitaren en er zijn tientallen computerprogramma’s beschikbaar. Thuis minimaliseer je je keuzemogelijkheden. Het zijn sowieso niet de perfecte omstandigheden, maar ergens is dat wel een bevrijding. Onze eerste plaat hebben we in een dag opgenomen en dat kwam op hetzelfde neer eigenlijk. De tweede plaat hebben we in een chalet in de Ardennen opgenomen en dat was ook een heel persoonlijke ervaring.”

Ook de releaseshows van Haunted Hearts werden heel persoonlijk aangepakt. “We wilden ons verhaal oprecht brengen, geen twintig releaseshows na elkaar spelen met eender welke supportband. We wilden iets vertellen over onze plaat, over wie we zijn en over onze artistieke keuzes. Zo zijn we voor de albumhoes en visuals spontaan terechtgekomen bij Tom Callemin. We zagen ergens de foto passeren en we dachten meteen: ‚Dit is het beeld!’. Het klikte meteen tijdens het eerste gesprek. We hebben de hele avond over kunst en dergelijke gepraat en vreemd genoeg dachten we over veel dingen hetzelfde.”
“Tim Vanhamel en Micha Volders deden het voorprogramma van de releaseshow. Zij hebben met ons respectievelijk de eerste en tweede plaat opgenomen en zijn echte vrienden geworden met wie het muzikaal ook klikt. De dj die tussen de optredens draaide, hebben we leren kennen op Grensrock, waar we al van in den beginne spelen”, gaat Adam verder. “We hebben er een totaalavond van gemaakt die ons universum samenvatte”, aldus Werbrouck nog.

Optreden in lappendekens

“Op Pukkelpop gaan we onszelf 100 procent geven. Het wordt de max. En het is niet dat we achteraf ons geld gaan tellen. We zien elk optreden ook niet als een investering, maar een ervaring. Ik vind het ook belangrijker dat mensen onze platen goed vinden dan dat we er geld aan verdienen”, legt Werbrouck verder uit. „Trouwens, als we geld willen verdienen, zullen we toch dringend andere muziek moeten maken…”

Net als hun optredens, waarbij ze het dus nu met drie man doen, laten Little Trouble Kids op elke plaat een ander geluid horen. Is de term noisepop dan nog van toepassing vandaag? Werbrouck: “Ik denk dat wij die term destijds zelf hebben uitgevonden. Het past vooral bij de eerste plaat: we wilden catchy en tegelijk heel vuil en lo-fi klinken. Maar zo’n term leeft pas echt drie jaar later en dan ben je eigenlijk al met iets anders bezig. Het staat nog altijd op onze Facebookpagina.” Adam vraagt ons om een alternatief te verzinnen. „Voodoo pop: dat is een heel goeie! Dan moeten we die voodoo nog meer integreren. Iedereen gaat dan denken dat we in lappendekens staan.”

Adam gaat verder: “Het doet mij plots denken aan een uitdrukking uit de voodoodocumentaire: (zegt samen met Werbrouck uit het hoofd) There is a creole expression: To walk together, where life is hard, people depend upon and help each other. So that man may pray together; to praise the same moral principles, and together: reaffirm. Wij hadden dat ook al gezien in die docu toen de Zweedse band Goat het gebruikte als intro voor een van hun nummers”, lacht Adam. “Zo zie je dat de geschiedenis van de popmuziek niet in een rechte lijn loopt. Veel mensen denken dat het een proces van actie en reactie is, maar soms zijn het kleine details die door artiesten worden opgepikt. Er is een film uit de jaren ‘40 van Carol Reed, waarin een van de personages in het borrelende water in z’n glas zijn problemen gereflecteerd ziet en datzelfde beeld komt ook terug in een film van Jean-Luc Godard en in Taxi Driver. Travis Bickle kijkt in zijn glas en ziet ook in de bubbles zijn eigen troubles. Ik denk dat evolutie en vernieuwing in de popmuziek via dat soort sluip- en omwegen werkt.”

Het minimalisme van The White Stripes

De twee trouble kids vinden het moeilijk om muzikale zielsverwanten te vinden. “Misschien moeten we minder in termen van muziek denken?”, stelt Werbrouck voor. Adam heeft een goed voorbeeld klaar. “Ik werk in de 4AD en sommige bands leer je backstage pas echt goed kennen. Zo klikte het meteen met Girls Against Boys die toch wel een ander genre spelen. Ook Vermin Twins zijn al lang goede vrienden, terwijl we muzikaal misschien ook niet meteen bij elkaar passen”, illustreert ze.

In vroegere interviews kon Werbrouck nochtans zijn muzikale liefde voor Jack White niet onder stoelen of banken schuiven. “Ik vind dat nog altijd een heel goeie muzikant die het hart op de juiste plaats heeft. Hij valt nooit in herhaling. Destijds waren we vooral aangesproken door het minimalisme van The White Stripes: een gitaar en drum waren voldoende om goed door te rammen. De bluesinvloeden van de band hebben ons ook later geïnspireerd”, aldus de gitarist. “Ik was zestien en het was mijn eerste Rock Werchter, en dat optreden van The White Stripes heeft toch een blijvende indruk nagelaten. Je mag niet vergeten dat het toen nog de age of the nu-metal was. Limp Bizkit was toen mega groot. En The White Stripes waren precies stripfiguurtjes”, lacht Adam.

Is dat dan makkelijker om je van je idolen af te zetten met het ouder worden? “Ja”, zegt Adam, maar ze verbetert zichzelf meteen. “Ik wil ook niet het jeugdige enthousiasme verliezen. Ik kan nog altijd nieuwe films en muziek fantastisch vinden zoals toen ik op mijn zestiende ontdekkingen deed. Je moet blijven gefascineerd worden en verwonderd blijven.”
“Wie weet, vragen we voor de volgende plaat 20 blazers”, gaat Werbrouck verder wanneer we polsen naar de plannen voor een nieuwe plaat. “We willen op elke plaat altijd fris overkomen. Daardoor worden we nu nog altijd de nieuwe revelatie genoemd terwijl we al tien jaar bezig zijn. Ons oeuvre is geen zoektocht naar het definitieve Little Trouble Kids-geluid. Iedere plaat heeft zijn waarde op het moment zelf”, besluit hij treffend.

Little Trouble Kids spelen op zaterdag 16 augustus om 14.25 uur in de Wablief?! op Pukkelpop.

E-mailadres Afdrukken
 
PUKKELPOP: Little Trouble Kids

Uit ons archief
Banner

TEST