Meuris

''Je botst tegenwoordig op de limieten van wat een groep is''

Laurent Mertens - 22 februari 2017

Sommige mensen hebben geen introductie nodig. Stijn Meuris bijvoorbeeld. Typerend brilmontuur op de neus, nooit verlegen om een ongezouten mening of drie, vier en wekt op zijn eentje genoeg energie op om half Vlaanderen draaiende te houden. Sterker nog, met zijn ondertussen veelbesproken zaalvoorstelling Tirade, maar evenzeer met zijn nieuwe muziekalbum Vigilant – twee Meurismen pur-sang als titel overigens – wenst hij eens goed met de stok in het ingedommelde wespennest te roeren dat België heet.. Straf, want nog niet zo heel lang geleden zag het er even spannend uit...

enola: Stijn, hoe gaat het met de burn-out?
Meuris: (verbaasd) "Hoe weet jij dat?"
enola: TV Limburg interview. Dat staat op Youtube met als titel 'Stijn Meuris heeft een burn-out'.
Meuris: "Shit, da's niet te geloven. Ja, ik heb daar een tijd heel veel last van gehad, maar da's weg. Ik bedoel:het is een beetje hoe ik leef en wie ik ben. Ik heb zelfs een beetje schroom om dat woord te gebruiken want dat is zo gedevalueerd, maar ik zat er compleet door anderhalf jaar geleden. Ik zat op een dieptepunt. Niet zozeer qua energie, maar vooral het gevoel van 'wat zijn we aan het doen?'"
enola: Als maatschappij of als persoon?
Meuris: "Op alle vlakken. Wat zijn we aan het doen? Wat stelt het allemaal voor? Maar ik denk dat het beste tegengif in mijn geval, extreme ADHD'er die ik ben, heel simpel is: doe dingen."
enola: Net daarom, je komt met een nieuwe plaat af en tegelijkertijd Tirade (lm: Meuris' eerste zaalshow), dat zijn toch weer veel nieuwe projecten?
Meuris: "Mag ik het effe relativeren?"
enola: Je mag dat van mij.
Meuris: "Dat lijkt veel, maar dat valt wel mee. Ik wil dat nuanceren. Aan die plaat hebben we heel lang gewerkt, iets té lang naar mijn zin, maar dat gebeurt stapsgewijs . Tirade begon in april als een eerste idee en in mei waren we al aan het try-outen. Ondertussen doen we 15 shows. Dus ik heb veel werk ja, maar tegelijkertijd is het ook mijn werk. Ik bedoel, ik zie dat ook nooit als werk."
enola: Dat is het ideale, lijkt mij.
Meuris: "Ja, niet altijd. Ik zou ook wel eens willen meesurfen op een door iemand anders vastgelegd schema. Dat heb ik ook een hele tijd gedaan, toen ik ergens in een bedrijf werkte. Maar het valt mee. Sterker nog, er zijn nu al heel veel ideeën voor volgend jaar."

enola: De meeste mensen bollen typisch wat uit naarmate ze ouder worden. Jij krijgt precies zo'n boost van "nee, we gaan er tegenaan en ik maak mij kwaad!"
Meuris: "Vooral na mijn zwakkere periode anderhalf jaar geleden lijkt het wel – niet bewust– maar onbewust is er iets gebeurd waardoor ik denk: “OK, dus dit is het alternatief bij u, Meuris. Inzakken gelijk hell, da's geen optie, want dan wordt gij heel triest.” Die bocht was dus snel genomen en toen was het gewoon zaak van: wat gaan we doen? Met de hulp van een goed management en veel ideeën, soms zelfs te veel, dat geef ik toe... Ik heb een mateloze bewondering, en dat zeg ik zonder ironie, voor mensen die zeggen 'ik ga de volgende vier jaar een boek schrijven, 500 woorden per dag.' Wat? Dat schrijf ik op 6 minuten, man! 'Ja, maar zijn ze goed?' Ah...! Dus ik heb daar echt bewondering voor, voor mensen die resoluut zeggen 'da's mijn ding'. Alleen, met bepaalde karaktertrekken..."
enola: ...gaat dat niet. Ik kan dat ook niet.
Meuris: "Als hier nu een jonge, hippe band zou zitten met een eerste Engelstalig Belgisch album, dan zouden die verhalen in ieder interview vandaag over iets totaal anders gaan. Dan zouden die gaan over hoe het is om in een band te zitten, hoe gaat dit, hoe gaat dat. Bij mij gaat alles in een soort urgentie, inhoud, snap je wat ik bedoel? Da's niet altijd makkelijk want, ik ga het cru zeggen, zij hebben gewonnen. Die amuseren zich en..."
enola: Dat weet jij toch niet?
Meuris: "Nee, maar ik zie dat wel want bijna al mijn muzikanten zitten in dat soort bands. Onze drummer speelt bijvoorbeeld bij Dvkes en als ik dan vraag: zeg, bij Dvkes, hoe ging dat? 'Ah, ik weet het niet. Ik heb gedrumd...' Jaja, maar ik bedoel, is er een plan? Hoe gaan jullie het doen? De single keuze, de hoes, de lay-out, het verhaal...? (stilte) 'Kweenie.' Snap je? En dan denk ik: Waar ben ik allemaal over bezig? Ik doe het op mijn manier, en mijn manier is moeilijker. Met vallen en opstaan. Ik zie ook heel weinig 52-jarige zangers ineens een stand-up comedy carrière beginnen. Soms is the hard way mijn enige traject vreemd genoeg. Toen we de plaat aan het maken waren, hebben we heel lang in de studio gezeten in verspreide periodes. Soms dacht ik: kan dit niet allemaal iets makkelijker?"

enola: Ik dacht dat de vorige plaat zo vlot ging?
Meuris: "Dat was ook zo. De nummers schrijven ging nu ook heel vlot.’Het is een beetje old school wat ik nu vertel, maar ik had eigenlijk toch weer gehoopt in een dikke ouderwetse studio waar we met de band, vijf mensen en een producer, een maand heel hard gingen werken tot 4u 's nachts, om daar vanuit een soort isolement buiten te komen en te zeggen 'de plaat is af'. Dat is niet gelukt. Het was toch weer anders. Het was toch weer 'ja maar je kan een kleinere studio pakken en daar kan je veel langer zitten voor hetzelfde geld.'
Plus, ook niet vergeten, ik heb heel die plaat volledig zelf gefinancierd. Alles, alles, al-les, tot en met de koffie, de biefstukken en de benzine. Dat loopt op, dus ontstaat er een soort economisch verhaal, en dan krijg je een raar soort dynamiek in uw groep."
enola: Je begint compromissen te maken.
Meuris: "Nee, je bent vooral de groep kwijt. Op een bepaald moment zit je alleen te knutselen met je producer. Ik ben echt een groepsdier. Mij maak je niet gelukkiger dan met de groep in een kot zitten en lawaai maken en weten van, heel illusionair geef ik toe, we hebben mekaar graag."
enola: Je moet ook een beetje in de magie geloven als je ze wil vatten.
Meuris: "Ik geloof daar heel fel in, maar bij de nieuwe generatie beroepsmuzikanten – want dat zijn het – is dat helaas niet meer aan de orde. Het maken van de plaat heeft lang geduurd, maar au fond, 90% is met een band, maar je botst op een bizarre manier tegenwoordig op de limieten van wat een groep is. Je hebt bijna geen groepen meer.
Als ik ergens nog een bepaalde frustratie heb, dan gaat het over hoe moeilijk het is om alle neuzen in dezelfde richting te doen wijzen. Dat moet niet mijn richting zijn, maar een richting. Je verliest daarmee geweldig veel tijd.
Desondanks was het tof. Deze plaat maken was ook iets dat ik echt wou doen. Ik zat heel erg te worstelen met wat je daarstraks vroeg. Ik heb nog nooit in mijn 52 jaar een zodanig donkere periode meegemaakt in de maatschappij. Ik heb veel dingen meegemaakt, ook als journalist, maar dit soort brutaliteit, hardheid, die ik nu al een paar jaar merk... Echt waar, ik val niet rap achterover, maar ik denk what the fucking fuck is going on? Ik begrijp dit niet. En je weet heel goed dat muziek een achterhaald begrip is. Ik bedoel daarmee, ’dat het geen platform meer is. De tijd dat je in het Engeland van Thatcher iets kon veroorzaken met een goede plaat ligt wel achter ons. Sterker nog, het heeft nu een soort onschuld die het ook totaal onschadelijk maakt. Het allerergste dat met je kan gebeuren als muzikant is dat een gehate politicus zegt: 'ik vin a plateke wel goe'. Nee, wilde gij alstublief is ophoepelen, ja? Daar is het niet voor bedoeld. Maar dat heeft allemaal geen zin meer. Het is een entertainmentgegeven en we kunnen daar niet meer tegenop. Hoe ver is het gekomen als een Studio Brussel zodanig geformatteerd is dat die gewoon op voorhand zeggen: “Daarmee gaan we niks doen.” Maar je hebt het nog niet eens gehoord? “Maakt niet uit.” Dat soort hufterigheid. Nu, ik snap dat heel goed in het geval van een 52-jarige Nederlandstalige zanger en daar val ik hen ook niet op aan, maar het principe is zodanig vast dat je geen kant meer op kan. Ik wil maar zeggen dat de strijdlust nog altijd niet weg is, alleen..."
enola: De strijd wordt moeilijker.
Meuris: " Iemand anders zou nu zeggen (veinst gesofisticeerdheid) “Ja maar ook boeiender.” Dat is wel waar. Op een bepaald moment ken je de coulissen te goed. Dat is eigenlijk jammer. Je kan beter die coulissen nog niet kennen.

enola: Ben je daarom met Tirade begonnen? Met een plaat kan je niet meer tegen mensen hun schenen stampen dus ga je maar een keer ongefilterd op een podium tekeer?
Meuris: "Je kan niks meer, niet alleen tegen schenen stampen. Het is een rimpeling in de lucht." enola: Is dat ook niet een beetje te kort door de bocht?
Meuris: "Te negatief? We moeten toch toegeven dat het rare tijden zijn.
Ik had ergens in december in een interview gezegd dat ik stilaan klaar was met die geweldig goed geschreven, zeer literair zijnde opinies van onze Bart Steenhauten, onze Rik Torfsen, onze Marc Reynebeaus. Ik lees die ook allemaal, al jaren aan een stuk, en steeds meer had ik zoiets van... en nu? Raakt het iemand? Het raakt zelfs mij niet meer. Hoe ver zijn we dan van huis?
Het is al lang geen opinie meer. Het is alleen nog mooi verpakte lucht en grammatica. Dus zelfs kranten, zelfs gedrukte media hebben niet meer de spreekwoordelijke koevoet.
Het is eigenlijk dramatisch. HLN.be is vreemd genoeg onze grote opiniërende pagina geworden. Het gescheld en getier dat je daar vindt, anoniem nota bene, dát zijn onze opinies. Dat is fucking erg. En eerlijk gezegd, wat er nu aan de andere kant van de grote plas aan de hand is, bevestigt dat ook nog eens. Waarom zouden wij ons nog uitputten in geweldig intellectuele denkpistes?
Je voelt heel duidelijk dat de andere kant van het kamp daar geen behoefte aan heeft. Die willen gewoon zeggen 'ik vin't ne kluutzak'. Het gekke is, they win. Welk wapen hebben we nog?"

enola: Iets anders. Je bent gaan lopen met Nicolas Rombouts als producer?
Meuris: "Niet gaan lopen hé, we hebben hem ook weer losgelaten."
enola: Hoe is dat ineens gekomen?
Meuris: "Ja, bizar idee. Eerst en vooral was ik een heel grote fan van Dez Mona, sowieso, en van hem ook. Dat Nicolas in die periode net stopte met Dez Mona, dat hadden we niet zien aankomen. Nee, de bedoeling was om eens buiten de geijkte paden te treden met iemand die een andere kijk heeft, misschien?"
enola: De blazers, zijn dat zijn idee?
Meuris: "Mmm... laat het ons zo zeggen. Ik zei, wat er ook gebeurt, er komen trompetten op. De rest van de groep heeft dat toen weggelachen. Gelukkig vond ik in Nicolas een medestander. We hebben samen, waar de rest van de groep niet bij was, toch een paar blazers opgenomen. Er is veel discussie over geweest, maar ik kan je garanderen, de helft hoor je niet eens. Die hebben we wijselijk weggelaten.
Op "In de rij voor soep", waar veel discussie over was, vind ik ze fantastisch omdat ze een soort contrast geven met de tekst. Dus ze maken iets bijna mariachi vrolijk op een tekst die daar helemaal niet over gaat. Dat contrast vind ik altijd mooi. Maar dat is mijn jaren '80 voorliefde."


enola: "Lemmingen" doet mij trouwens heel sterk aan (The Cure's) "Lovecats" denken. Meuris: "Ah! Da's raar... Als er een duidelijke referentie is, dan is dat voor mij de intro van "Fonkeling". Een lang nummer waarbij het heel lang duurt vooraleer er gezongen wordt. Ah, "Lemmingen" ook... Grappig dat je dat zegt. Voor ons was dat een lichter nummer. "Wollef" is ook zo een lichter nummer."
enola: Dat vind ik het minste van de plaat.
Meuris: "Minste, ja, dat dacht ik. Live gaat dat wel goed werken."
enola: Het springt er wat uit. Omdat je eerder over richting sprak, dat is het nummer dat het minste richting heeft.
Meuris: "Ja, ik weet wat je bedoelt. Daar hebben we ons misschien een beetje vergaloppeerd. Het is niet omdat een nummer in uw repetitiekot goed werkt dat dat op die plaat past. Daar hadden we misschien kritischer mogen zijn.
Nu ja, op naar 't volgende hé. Het is zoals voetbal: de ene keer maak je een goal en een kwartier later kan je niet meer voetballen. Ik weet het ook allemaal niet. Ik vind dat een heel gezonde attitude: doe gewoon je ding. Efficiëntie in muziek is een vies woord. Het is pas na vele jaren dat je kan zeggen, wat hebben we nu eigenlijk? En iedere keer als we een setlist samenstellen, nu ook weer voor de volgende reeks concerten, stellen we ons de vraag: wat hebben we nu eigenlijk? Waaruit kunnen we kiezen? En dan denk ik: Dit zit wel goed. En van deze plaat zijn er misschien maar drie of vier nummers, maar die komen er weer bij. "Oud links" gaat daar zeker bijzitten." enola: Ik vind "Oud links" heel grappig gezien in de context van Amerika nu.
Meuris: "Absoluut. Ik moest er aan denken dit weekend, want De Morgen had heel de bijlage gewijd aan een twintigtal figuren, over wat is volgens u de toekomst van links? Ik dacht, shit, we hadden nu "Oud links" als single moeten hebben. Maar ja, sommige dingen kan je niet voorspellen."

E-mailadres Afdrukken
Tags: Meuris