WERCHTER: Tamino

"Ik zal er voor zorgen dat het goed is"

Matthieu Van Steenkiste - 28 juni 2017

Debuteren doe je niet op Werchter, daar bevestig je. Voor Tamino is dat anders. Nauwelijks een half jaar na zijn doorbraak met "Habibi", met niet meer dan een titelloze EP onder de arm, mag de jonge Mortselnaar de planken van het grootste festival van het land op. Gieren de zenuwen hem al door de keel? Nou, neen. "Op dit moment heb ik me altijd al voorbereid."

enola: En zeggen dat je eerste liefde eigenlijk theater was, niet?
Tamino: "Het liep wat gelijk. Ik maakte als prille tiener ook al muziek, maar theater had lang de overhand. Tot dat keerde, en ik rond mijn zestiende veel concerten mocht spelen. Het ene begon in de weg van het andere te lopen, dus ik moest wel kiezen."

enola: Je beschikt over een geweldige hoge en flexibele stem, maar dat ontdek je natuurlijk maar gaandeweg. Weet je nog wanneer je besefte er een zanger in je school?
Tamino: "Ik heb altijd al graag gezongen, maar het was pas toen ik zo rond mijn veertiende mijn eerste liedjes schreef dat ik er echt de smaak van te pakken kreeg. Eigenlijk was dat hetzelfde voor mij als die toneeltjes die ik vroeger maakte: het ging me om het in elkaar zetten van de dingen, en die uitvoeren. Zo ging het ook met liedjes, ik vond het heel plezant om die te màken. Toen ik dat ontdekte, besloot ik dat ik dat wilde doen. "

enola: Je maakte toen nog punkmuziek. Ik kan me voorstellen dat dat misschien wat moeilijk zat met jouw stem.
Tamino: "Ja en neen. Daardoor vielen we ook wel op, in welke bezetting ik ook speelde. Het zorgde er ook voor dat we veel konden spelen. Niet dat we ooit bekend zijn geworden, maar bon, het liet me toch toe ervaring op te doen. Het was niet altijd evident, maar het paste wel bij elkaar. Ik schreef ook alle muziek, dus het was ook toen wel mijn stem."

enola: Welke bandjes waren dat?
Tamino: "Dat ga ik je niet zeggen, daar moet vooral niét op gegoogled worden." (lacht)

enola: Schaam je je voor wat je in die tijd maakte?
Tamino: "Neen, maar ik vind het nu niet meer relevant. Het is goed geweest voor mijn ontwikkeling, maar dat hoort nu niet meer bij het verhaal van deze muziek."

enola: Wanneer besefte je dat ingetogen nummers je beter lagen?
Tamino: "Terwijl ik in die bandjes speelde, was ik op mijn slaapkamer andere nummers beginnen schrijven, en langzamerhand werden dat twee verschillende werelden, en begon het een beetje schizofreen te voelen. Het was me ook duidelijk dat ik het ene liever deed dan het andere, en toen ik in Amsterdam, ging studeren was de keuze als vanzelf gemaakt. Ik kwam niet meer elk weekend terug om hier te repeteren, dus het einde van mijn groepjesleven was logisch."

enola: Heb je die bijna-klassieke manier van zingen, met veel dramatiek en een vleugje exotiek, van je grootvader Moharam Fouad, die in Egypte een heuse ster was?
Tamino: "Dat zal wel een van mijn invloeden zijn, maar er zijn er zoveel. Ik heb thuis natuurlijk veel naar Arabische muziek geluisterd, en dat zal er wel ingeslopen zijn, maar dat is niet bewust gegaan. Ik zing zoals ik zing. Ik heb mijn grootvader ook niet echt gekend. Als klein manneke wel, daar zijn foto's en video's van, maar als persoon heb ik hem nooit meer bewust meegemaakt. Dat ik familie in Egypte had, was ik me met mijn familienaam Moharam Fouad wel bewust; dat was er altijd."

enola: Wie is Oumou Sangaré naar wiens invloed je in je biografie verwijst?
Tamino: "Daar luisterde mijn moeder heel erg graag naar. Ik ook, maar ik leg het toch minder snel op, zelfs al is het een supergoeie zangeres. Ik kan het moeilijk analyseren wat het is, maar het raakt me gewoon. Het is best wel intens hoe ze zingt hoor, heel erg op gevoel, zoals vaak in Arabische muziek. Zangers die dat kunnen toelaten hebben me altijd aangesproken. Hoe ik zelf zing is verder gewoon wat het is. Zo'n "Cigar", dat vocaal wat breed gaat, daar schrik niet van als ik dat bedenk. Voor mij is dat natuurlijk. Het is net hetzelfde als theater, alleen is dat echt mij."

enola: Heb je je grootvader eigenlijk ooit gekend?
Tamino: "Als heel klein manneke wel, dus er zijn wel foto's en video's van ons samen: mijn eerste keer in de studio, mijn eerste keer door een microfoon zingen, .. dat is bij hem geweest, maar als persoon heb ik hem nooit echt kunnen kennen. Ik ben me echter wel altijd bewust geweest van mijn familienaam en dat ik dus ook een familie in Egypte had."

enola: Ben je in het Mortsel van je jeugd vaak aangesproken op je gemengde afkomst?
Tamino: "Nooit op mijn uiterlijk, maar mijn naam lokte soms wel reacties uit. Ik wil daar niet te hard over uitweiden, maar niet elke leerkracht bleek bijvoorbeeld even, euh, niet-racistisch. Maar goed, echt last heb ik daar niet echt van gehad, zeker niet in vergelijking met vrienden van me die duidelijker van gemengde afkomst zijn. Ik wil er dan ook liever niet over praten, want ik heb er geen trauma's aan overgehouden. Ik ken veel ergere voorbeelden."

enola: Eigenlijk is het best gedurfd om in dit almaar rechtsere Vlaanderen voor eent itel als "Habibi" te kiezen. Was "My Baby" toch niet de veiligere keuze?
Tamino: (zingt op de melodie) ""My baby"? (lacht) Ach, "Habibi" is niet alleen een veel mooier woord, het is ook nog nét iets ander. Je kunt een kind met "Habibi" aanspreken, maar ook een vriend of je lief. Een goeie maat ga je niet "schat" noemen. Allez, Robbe De Herdt bewijst dat het kán, maar toch. (lacht) Het woord kwam ook spontaan op toen ik in die melodie schoot en ik voelde niet de noodzaak om het uit de weg te gaan."

enola: Voor de visuele kant van de zaak werk je nauw samen met je broer Ramy.
Tamino: "We komen goed overeen. Als kind hadden we wel die typische broerconflicten, maar sinds hij twaalf is en wat dezelfde muzikale interesses als ik kreeg, is dat veranderd. Ik nam hem mee naar concerten, en toen hij zijn passie voor fotografie begon te ontwikkelen was het evident dat hij ook mij zou filmen. Dat begon spontaan, maar op aansturen van een bevriende fotograaf is hij dat vaker beginnen doen. Hij is me echt gaan volgen, ging mee naar alle optredens, begon me op andere momenten te fotografen,… Nu is die samenwerking heel natuurlijk. Hij is er altijd ergens bij."

enola: Gisteren won je nog De Nieuwe Lichting op Studio Brussel, morgen sta je op Werchter. Het gaat wel heel snel nu. Word je dan soms badend in het angstzweet wakker dat het té hard gaat?
Tamino: "Soms, want ik besef dat het niet gebruikelijk is om als beginneling Werchter te halen. Maar ik ben een harde werker, dus ik zal er alles aan doen om er voor te zorgen dat dat goed zal zijn. Uiteindelijk speel ik echt al heel lang muziek, en het is al altijd mijn plan om hiervan mijn leven te maken. Ergens was ik me er dus altijd al op aan het voorbereiden, al is het me nu wel overvallen, en kan het me soms toch bang maken. Meestal blijf ik er echter nuchter onder."

enola: Hoe is het ondertussen nog met je muziekstudies in Amsterdam?
Tamino: "Die ben ik gestopt. Ik zat ondertussen in mijn derde jaar, maar na die Radio 1-sessie met Het Zesde Metaal is het echt te hectisch geworden om te combineren. Ik was het kotsbeu om constant op de trein van en naar Amsterdam te zitten, en ik zag dat ik de dingen zo ook maar half kon doen. Dus heb ik maar keuzes gemaakt."

Tamino speelt op vrijdag 30 juni op Rock Werchter.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Tamino