Banner

Equal Idiots

''Als The White Stripes met twee waren, dan konden wij het op zijn minst maar proberen''

Matthieu Van Steenkiste - 04 juli 2017

In het Vlaanderen van vandaag zijn er twee muzikale koninkrijken. Bazart en Oscar and the Wolf mogen dan wel dat van de tienermeisjes overheersen, aan de andere kant van de grote kloof staat het mannelijk deel te headbangen. En zo, vindt het tweekoppige Equal Idiots, is het goed. "Garagerock gaat nooit écht weg."

Is het toeval dat Eagle Castle BBQ, het debuut van Equal Idiots, net nu in de winkel ligt? Natuurlijk niet. Wat Thibault Christiaensen (zang en gitaar) en Pieter Bruurs (drums) nu al anderhalf jaar op talloze podia en de vertrouwde radiozenders loslaten, is gemaakt voor die maanden die met podiumplanken en waterig bier aan elkaar hangen. Zo was het ook altijd bedoeld, geven de heren op een zonnige middag toe.

Christiaensen: "Het moest een plaat worden die vrolijk en zomers klonk. Dat hij vervolgens ook zeker voor de zomer moest uitkomen, was dan mooi meegenomen. Zo konden we veel festivals spelen, en uiteindelijk is optreden nog altijd wat we het liefste doen."
Bruurs: "Zelf gaan we ook graag naar festivals, dus het is een win-win."
Christiaensen: "Equal Idiots is trouwens op een festival begonnen. We gingen samen naar Werchter, en stootten elkaar aan: een band hebben, zou dat niets voor ons zijn? Pieter had al een elektrisch drumstel, en spoorde me aan gitaar te leren spelen. Van het een kwam het ander. Eerst hebben we een paar jaar keihard liggen kloten met rotslechte akoestische covers, maar dat heeft ons uiteindelijk gebracht naar waar we nu zijn."

enola: Is er een logische verklaring voor de titel Eagle Castle BBQ?
Christiaensen: "Een paar jaar terug was ik met mijn ouders op citytrip in Madrid en ben ik in het Prado op een schilderij gebotst dat me fascineerde en waarvan de beschrijving in het Engels 'Eagle Castle' was. Dat vond ik cool klinken, dus heb ik dat onthouden. Bij het maken van de plaat is dat opnieuw bovengekomen en werd het plan dat elk nummer over één figuur gaat die een avontuur beleeft. Uiteindelijk komen ze dan allemaal samen in Eagle Castle om bij een barbecue hun verhaal te vertellen. Daarom is het titelnummer, als laatste, ook een specialleke: akoestisch, en opgenomen met één microfoon. Het moest iets gezelligs uitstralen."

enola: Jullie mogen van ongein dan jullie handelsmerk maken, ik heb toch de indruk dat de teksten — netjes afgedrukt in het cd-boekje — belangrijker zijn dan vermoed.
Christiaensen: (droog) "Gisteren heb ik nochtans een recensie gelezen waarin mijn Engels werd afgekraakt. Ik studeer Engels, maar goed. Ik heb inderdaad geprobeerd om er iets meer inhoud in te steken dan vroeger, toen het vooral over bier en grieten ging."
Bruurs: "Ook belangrijk, nochtans."

enola: Dat benadrukken jullie graag, ja.
Christiaensen: "'t Is feesten, hé. Jong en onbezonnen. Maar ja, ik studeer Taal- en Letterkunde, en heb Latijn-Moderne Talen gedaan in het middelbaar. De klassieke mythologie boeit me, en dan vind ik het wel leuk om in onze plaat iets meer te steken, dat mensen die verhalen kunnen herkennen. Het mocht meer zijn dan gewoon rakken op gitaren. Maar een boodschap? Neen. Als ik over 'Money Man Midas' zing, dan heb ik wel even over het kapitalisme nagedacht, maar toch niet heel erg lang. Meer dan een herinterpretatie van het verhaal van Koning Midas is het niet."

enola: Is jullie duobezetting een keuze, of pure noodzaak omdat de bassisten in en om Hoogstraten dungezaaid waren?
Bruurs: "Voor een stuk is dat inderdaad omdat het niet anders kan, omdat Equal Idiots heel erg gebaseerd is op de vriendschap tussen Thibault en mij. We zijn al sinds het tweede middelbaar beste maten, en dan pas zijn we samen beginnen spelen omdat we naar dezelfde muziek luisterden. Het is ook gewoon gemakkelijk met twee: een sms met 'om 13 uur repeteren', en binnen vijf minuten staat hij aan mijn deur."
Christiaensen: "Dat The White Stripes, een band die we goed vonden, het met twee konden, deed ons minstens ook de vraag stellen of dat voor ons ook kon werken. We konden het op zijn minst maar proberen, want er waren in de buurt inderdaad geen andere mensen die op dezelfde manier met die dingen bezig waren."
Bruurs: "Er is een periode geweest dat we getwijfeld hebben om een bassist te nemen. We hebben zelfs met mensen gerepeteerd, maar altijd was er toch het gevoel dat de vibe niet meer hetzelfde was. Zelfs al was dat een toffe mens: het plaatje klopte plots niet meer."
Christiaensen: "Equal Idiots is met twee."

enola: Hoe was opgroeien in Hoogstraten eigenlijk? Valt daar iets te beleven?
Christiaensen: "Dat is wel een stad hé meneer! We hebben winkels en zo!"
Bruurs: "In een straal van vijf kilometer zijn er een stuk of tien jeugdhuizen te vinden, dus qua speelkansen onder de kerktoren viel dat goed mee. Als je in één dorp werd opgepikt, had je meteen ook het volgende mee, en je maten volgden met de fiets."
Christiaensen: "De vader van Pieter bracht ons materiaal met de auto, en wij kwamen met de fiets. Maar je hebt gelijk: Hoogstraten is nog steeds vrij agrarisch, zij het toch geciviliseerd."
Bruurs: "We komen er nog graag. 't Is er rustig. Al ons gerief staat er ook, en dat was niet echt praktisch. Als we in de week optraden, moesten we eerst met de trein van kot in Antwerpen naar Hoogstraten, daar alles inladen, naar de concertzaal rijden en weer terug, en de volgende dag opnieuw naar de les in Antwerpen. Volgend jaar ga ik dus niet meer op kot, want ik zat daar toch amper. Dan kan ik beter thuis blijven, en van daar pendelen."

enola: Jullie moeten het afgelopen jaar zowat twee parallelle levens hebben geleid: studeren aan de ene kant, rocken aan de andere.
Bruurs: "Dat is zo, en je wordt ook een beetje geleefd, want plots word je overal verwacht. Dat vroeg voortdurend schakelen. Soms vroeg het echt keihard doorwerken voor school, zodat we met een gerust geweten konden gaan spelen. Het was hectisch, maar ongelofelijk."
Christiaensen: "Het is goed dat we die studies hebben. Op dat vlak zijn Pieter en ik helemaal hetzelfde opgevoed. We weten dat een diploma halen eigenlijk belangrijker is. Onze ouders drukken daar ook af en toe op: doe nu maar even rustig aan, focus op school. Het helpt ook om alles wat meer te relativeren: we nemen het zoals het komt, maar slaan niet aan het dromen over wereldveroverende ambitie, platencontracten ..."
Bruurs: "Zie het als een Plan B. Dit kan altijd misgaan, en dan hebben we die diploma's tenminste nog achter de hand."
Christiaensen: "En als het eindigt, dan hebben we het toch maar gehad. De albumrelease, met al zijn concerten en barbecues, was de mooiste dag van ons leven. Dat pakken ze ons niet meer af."

enola: Het gaat ondertussen zo hard voor jullie, dat het bijna niet anders kan of het loopt ergens eens fout.
Bruurs: "Dat denken wij ook al heel lang, maar het blijft duren. Er komen al maar mooiere kansen binnen en die grijpen we natuurlijk met beide handen. We blijven het toch maar relativeren."

enola: Je hebt ondertussen wel stemproblemen, Thibault.
Christiaensen: "Ik begin flink last te krijgen van mijn stem. Ik volg nochtans zangles, maar door het vele optreden en de examens is dat niet altijd evident. Ik heb een foute techniek blijkbaar, waardoor ik mijn stem constant kapot roep. Ach, voorlopig gaat het nog. Tja, you win some, you lose some."

enola: Tien jaar geleden was garagerock een niche, waarvoor we bij ons enkel de legendarische (jd) hadden. Vandaag is garagerock overal, en is het hipper dan ooit. Wat is daar gebeurd?
Bruurs: "Ik denk dat veel mensen zich niet langer punk willen of durven noemen door de connotaties met het woord. Garagerock is dan een gemakkelijke andere weg, want het is ook catchy en hard."
Christiaensen: "Ik denk dat garagerock ook iets is dat nooit echt verdwijnt. Het mag naar de achtergrond verdwijnen, maar het blijft altijd wel ergens aanwezig. In België is het al een paar jaar opnieuw hip, dankzij bands als Mountainbike, Double Veterans, Alpha Whale. Er waren ook kleine, lokale festivals als Rock Zerkegem die zich op het genre toelegden, en ik denk dat wij net op het juiste moment mee op die trein zijn gesprongen."

enola: Het is ook een genre waar je bij uitstek snel en gemakkelijk naar het buitenland kunt: zonder veel gedoe, zonder comfort, maar wel met een trouw en geïnteresseerd publiek in elke stad. Interesse?
Bruurs: "Dat zien we zeker zitten, maar er moet plaats in de agenda zijn. Voorlopig hebben we met de Belgische festivals en de clubs in het najaar al meer dan genoeg om handen."
Christiaensen: "Als de kans komt om in het buitenland te touren, gaan we dat zeker doen. Maar ik heb ook het gevoel dat we met deze plaat België nog niet helemaal veroverd hebben."
Bruurs: "Je moet realistisch blijven. Natuurlijk dromen we wel eens van het buitenland. Je wil je altijd verbeteren, maar wat ons nu overkomt is al meer dan wat we gedroomd hadden, dus we durven ook niet verder kijken."
Christiaensen: "En toch ... Binnenkort gaan we wel een week in Spanje spelen, en dan zeggen we ook tegen elkaar dat het wel tof zou zijn als we zoiets voor langere tijd mochten doen. We durven echt wel dromen hoor."
Bruurs: "We werken er aan, maar om luidop uit te spreken waar we van dromen is het echt nog te vroeg."

enola: Ik noteer: Vlaamse bescheidenheid.
Bruurs: "Voilà. Kalm blijven."

E-mailadres Afdrukken