Banner

Kele Okereke

"Ik wil over homoverlangen kunnen zingen zonder te moeten liegen"

Matthieu Van Steenkiste - 11 oktober 2017

Na enkele platen vol beats en een Bloc Party-album met een nieuwe line-up, herontdekte Kele Okereke plots zijn oude liefde. Met de geboorte van dochter Savannah in het vooruitzicht nam hij opnieuw de akoestische gitaar op schoot, en na enige roestige pogingen kwam er het erg mooie, innemende Fatherland uit. "Soms was het bevrijdend om me zo bloot te kunnen geven."

enola: De basis van Fatherland is dat je de akoestische gitaar opnieuw ontdekte. Hoe kwam dat er na jaren van beatsmederij dan toch van?
Kele Okereke: "Ik heb me heel erg geamuseerd met het maken van Trick, mijn laatste soloplaat, maar met de dancemuziek daarop belandde ik vooral in clubs, als DJ of elektronische artiest. Dat was goed voor een tijdje, maar tegen het einde van die periode begon ik de drang te voelen om vooral weg te blijven van de dansvloer. Er zijn andere manieren om muziek te maken en emoties over te brengen dan met beats. Er was iets in mij dat me vertelde dat het tijd was om daarvan weg te gaan en zo begon ik opnieuw op akoestische gitaar te spelen. En dat voelde goed. Ik was de gitaar jarenlang zo hard uit de weg gegaan dat toen ik er eindelijk weer op begon te schrijven het bijna als thuiskomen aanvoelde."

enola: Fatherland is de plaat waarmee je afscheid neemt van je jeugd en je wilde twintiger jaren. Voel ik daar een beetje spijt over doorsijpelen?
Okereke: "Ik denk niet dat het echt spijt is, maar misschien is er wel een soort van besef dat ik niet altijd de best mogelijke versie van mezelf ben geweest. Ik heb inderdaad nogal wild geleefd in mijn twenties, ik veronderstel dat het ook niet abnormaal is voor iemand die jong is, maar er komt ook een moment dat het moet stoppen. Ik realiseer me dat het leven voortaan anders zal zijn, en daar heb ik inderdaad een bitterzoet gevoel bij. Zeker in "Streets Been Talking", het eerste nummer, hangt dat inzicht dat ik een nieuw hoofdstuk was begonnen heel erg rond."

enola: Je geeft jezelf opmerkelijk bloot. Voelde je bij het schrijven soms gêne? De manier waarop je in "Portrait" vertelt over een fout uit het verleden maakte me bijna ongemakkelijk.
Okereke: "Dat is ook wel het meest kwetsbare nummer dat ik ooit heb geschreven. Daar geef ik me echt bloot, maar dat gevoel heb ik niet zo hard bij de andere songs. Uiteindelijk heb ik altijd al persoonlijke elementen in mijn songs gestoken, ik ben daar duidelijk niet bang genoeg voor om het niet op muziek te zetten. Ik heb het zelfs altijd bevrijdend gevonden om zoiets te zingen, want als je het in een song vat, is het niet langer iets waar je mee zit."

enola: Twee van je nummers zijn duetten. Was het belangrijk dat je in die twee specifieke songs een weerwoord kreeg?
Okereke: "Ik hou gewoon heel erg veel van duetten. Twee stemmen die samenkomen om een verhaal te vertellen, dat is zo mooi! Het was iets dat ik op Fatherland zelf wilde proberen, en gelukkig vonden Corinne Bailey Rae en Olly Alexander (van Years & Years, red) de songs die ik voorstelde erg goed. Het was erg fijn werken met hen, het zijn geweldige zangers."

enola: Moest "Grounds For Resentment" een duet tussen twee mannen zijn?
Okereke: "Ja, zeer zeker. Als homoseksuele man heb ik al heel wat duetten met vrouwen gezongen, maar ik ben al lang uit de kast, en dan vind ik dat ik over mijn leven moet kunnen praten. Ik wil kunnen zingen over homoseksuele verlangens op een authentieke manier, zonder te moeten liegen. Dat het onconventioneel is om twee mannen een liefdesduet te horen zingen, is een teken des tijds, en ik vind dat de tijden uitgedaagd mogen worden. Er zijn miljoenen homo's op de wereld, die willen ook songs die gezongen worden in een taal die zij begrijpen, in plaats van dat ze altijd het heteroperspectief moeten accepteren. Dus ja: het moést."

enola: Het moet min of meer het eerste openlijk homoseksuele duet zijn, hé?
Okereke: "Ik denk het. Iemand heeft me gezegd dat Halsey ook een liefdesduet met een vrouw heeft gedaan, maar een mannelijke variant kan ik ook niet bedenken. Er moet er wel één zijn, maar het enige waar ik aan kan denken is "Don't Go Breaking My Heart" van Elton John en de dragqueen RuPaul En dat voelt voor mij meer als een novelty song."

enola: Een lichter moment is het nummer "Capers". De zin "Forget those interest rates" fascineert me.
Okereke: "Daar ging het veel over in het nieuws, toen ik die song schreef. Mensen maakte zich zorgen over de staat van de Britse economie, waren bang voor het verval van hun welvaart. Als ik het later had opgenomen, had ik er waarschijnlijk een referentie naar Brexit van gemaakt, want dat is het enige waar iedereen van mijn generatie nu bang voor is. Ach, 't is niet meer dan een liedje over een romantische verhouding, zonder meer hoor. 't Is niet diep bedoeld."

enola: Ondertussen zijn jij en je partner ook vader geworden. Hoe heeft het vaderschap je veranderd?
Okereke: "Het album is gemaakt in de zomer van 2016, voor de baby er was, dus het gaat meer over de anticipatie. Maar nu ze er is, voel ik me zeker veranderd. Ik ben vooral heel erg handig geworden in het doen van dingen met één hand. Ik ben de thuisblijvende vader, dus meestal houd ik tegelijk Savannah vast, terwijl ik met mijn vrije hand eet, of werk… Zo ben ik een stuk beter geworden in multitasken. 's Nachts rondsluipen zonder geluid te maken is ook een skill die ik heb verworven."

enola: Een vriend vertelde me dat zijn relatie met zijn vader helemaal is veranderd door het vaderschap. Herkenbaar?
Okereke: "Absoluut. Zo heb ik met hem een trip naar Nigeria gemaakt om mijn grootmoeder, zijn moeder, te gaan bezoeken. Daar gaat "The Road To Ibadan" over, over de eerste keer dat wij samen met ons tweeën op vakantie zijn geweest. We hadden nooit echt een problematische relatie gehad, het is nooit echt vijandig geweest, maar er is wel afstand geweest, en zowel die trip als het nummer waren bedoeld om daar iets aan te doen. Als de geschiedenis ons immers één ding leert, is het wel dat conflicten met je ouders altijd terugkomen in je relatie met je kinderen. Ik vond het belangrijk om die cyclus te doorbreken en dat proberen te vermijden. Het is gelukt, denk ik. Ik heb een betere band met mijn vader nu."

enola: Je draagt het album zelfs aan hem op.
Okereke: "Dat klopt. Hymns, de laatste Bloc Partyplaat, was voor mijn moeder bedoeld. Zij is erg religieus, ik voel me hoogstens spiritueel, en met die plaat heb ik geprobeerd om haar uit te leggen wat voor mij heilig is in de wereld: natuur, intimiteit, dat soort dingen. Fatherland voelt als voor mijn vader. Het gaat uiteindelijk ook over vader worden."

enola: Is het daarom dat je je naam nu ook voluit, mét familienaam, gebruikt?
Okereke: "Neen. Ik heb er om eerlijk te zijn nog niet hard over nagedacht, maar een andere journalist dacht dat het kwam omdat deze plaat dichter bij mezelf ligt. Daar ben ik het niet mee eens: al mijn platen zijn een reflectie geweest van wie ik was op dat moment. Deze is niet echter of meer waar dan The Boxer of Trick, maar het hield gewoon steek om deze als Kele Okereke te verkopen. Eigenlijk is het vooral een zwaar overdachte marketingbeslissing, eerder dan een artistieke: men vond het belangrijk om deze te onderscheiden van mijn vorige soloplaten. Dat is alles, eigenlijk."

E-mailadres Afdrukken