Banner

Arno

''Een reünie van TC Matic zou niet marcheren''

Matthieu Van Steenkiste - 07 november 2018

Arno kreeg zin om opnieuw te rocken, Arno wilde die oude nummers uit het begin van de jaren tachtig opnieuw spelen. En dus kwam er: Tjens Matic, een samengaan van dat legendarische TC Matic en zijn eerste groep Tjens Couter. Aangevuurd door drie jonge honden tekent het voor zijn beste concerten van de laatste jaren en het verhaal is duidelijk nog niet gedaan. "Straks trek ik met hen de studio in."

enola: Weet je nog waarom je plots die oude nummers wilde spelen?
Arno: "Muziek is vandaag te conservatief geworden. Als we nog eens op een festival spelen, vraag ik me soms af waarom gitaristen van andere groepen hun instrument nog stemmen. Het staat toch allemaal op tape. Ik hoor er de kracht van rock niet meer in, het is allemaal marketing. Het maakt me nostalgisch naar vroeger. Ik wilde er opnieuw invliegen zoals toen en dus de nummers van eind jaren zeventig, begin jaren tachtig opnieuw bovenhalen."

enola: Je bent nu anderhalf jaar aan het spelen met deze band. Is het geworden wat je verwachtte?
Arno: "Ik had nooit gedacht dat het zo'n impact zou hebben. We zijn overal in Europa gaan spelen en ik merk dat het publiek niet alleen bestaat uit oude sokken als ik, maar dat er ook jonge mensen opdagen. Heel bizar, eigenlijk: ofwel zijn ze boven de vijftig, ofwel onder de vijfentwintig. (lacht) En dan complimenteren die jongeren mijn muzikanten dat het best echt was zoals dat vroeger ging: alleen gitaar, bas en drum en niets op band. En weten hoe je je geluid live vervolgens goéd krijgt, met bas en drum flink naar voor gemixt."
(mijmert weg) Ach, we leven in zulke moeilijke tijden. Wat mij betreft, zijn we terug in de jaren dertig beland. We zijn vergeten waar we vandaan komen. Mijn grootvader heeft nog twee wereldoorlogen meegemaakt, mijn vader één, ik ben de eerste generatie die nooit oorlog heeft gekend. Toen de nazi’s binnenvielen, heeft mijn grootvader op vijf minuten beslist om met de vissersboot naar Engeland te vluchten. Mijn vader heeft er zijn legerdienst gedaan, bij de Spitfires van de R.A.F. Ik ben opgegroeid in de jaren vijftig en toen werd nog vaak over de oorlog gepraat. Nu niet meer."

enola: En je bent bang dat je op het einde van je leven toch nog een gewapend conflict zult meemaken?
Arno: "Ik ben vooral bang voor mijn kinderen. Voor alle kinderen die nu studeren voor een beroep dat over vijf jaar verdwenen kan zijn. Alles verandert. Wie leest er nog kranten? Oude zakken als ik. (lacht) En ze gaan ook niet meer op café zoals wij vroeger. Dat kost alleen maar geld, vinden ze. En dus spreken ze elders af. Ach, ik constateer maar; ik kan de wereld niet veranderen en ik wil die verantwoordelijkheid ook niet. En daarbij, als iedereen als ik was, zaten we ook maar in de stront. Ik heb twee linkerhanden. (lacht hard) Dus laat de politiek maar; ik ben gewoon een chanteur de charme raté."

enola: Was het eigenlijk geen optie om, toen je zin kreeg om opnieuw te gaan rocken, TC Matic zelf nieuw leven in te blazen?
Arno: "Ik denk niet dat dat zou marcheren, ik zou te veel de arbiter moeten uithangen. (lacht) Ruzie? Neen hoor, maar de mensen zijn veranderd. Ik wilde trouwens niet alleen nummers van TC Matic brengen, maar ook van Tjens Couter. Dus het was sowieso een verhaal dat niet alleen van die muzikanten was. We spelen met "Meet The Freaks" trouwens ook een nummer dat ik in de jaren negentig schreef."

enola: Zeg je dan: een reünie van TC Matic komt er nooit?
Arno: "Ik denk het niet. Ik ga niet in detail gaan, maar de sfeer van vroeger is weg tussen die mensen. Ik heb daar nooit spijt van willen hebben, dat is nu eenmaal hoe het leven gaat. En we hebben mooie dingen gedaan, veel in het buitenland getourd. Hier waren we voor de pers West-Vlaamse boerkes en werd er gelachen met mijn accent, maar we stonden wel mooi te spelen in het Britse college circuit of een legendarische kroeg als Dingwalls. En in Frankrijk ben ik uiteindelijk chevallier des arts et lettres geworden. Het valt dus wel mee, dat accent." (lacht)

enola: Straks speel je in je geboortestad Oostende. Betekent dat nog iets voor je?
Arno: "Ja hoor. Ik kom er nog regelmatig, vaak om te schrijven. Dan maak ik 's ochtends een lange wandeling over het verlaten strand. Ik hou vooral van Oostende in de winter, dan hangt er een erg nostalgische sfeer. Als ik dan van op een bankje op de zeedijk naar de zonsondergang kijk, zie ik op een uur vier schilderijen van Spilliaert passeren. Dat heb je alleen maar daar, want het licht is er door de weerkaatsing op de zandbanken héél apart."
"De Noordzee kun je ook met geen andere zee vergelijken. Ze is hard en wild. Wist je dat Columbus Oostendse en andere matrozen uit deze regio koos omdat ze gewend waren aan harde omstandigheden? Zo zijn ook de Gilles van Oostende ontstaan; dat waren carnavalsvierders die de indianendansen hadden overgenomen. Nu bestaan die niet meer en heb je enkel nog Gilles in Binche, maar ik heb ze nog gekend. Het café waar mijn eerste lief is opgegroeid, was hun stamlokaal. Ja jong, dat is een stuk Belgische geschiedenis."

enola: Hoe zie je de toekomst nog? Heb je nog plannen voor een nieuwe plaat?
Arno: "Ik ben aan het schrijven en ga begin volgend jaar opnemen. Ik heb veertien nummers en die zullen alweer iets anders zijn dan Tjens Matic, al zal het er natuurlijk door beïnvloed zijn. Het moet in elk geval ook rocken, net als die groep, al zijn er ook kalmere nummers. Ik duik in elk geval met die muzikanten de studio in, maar ik weet nog niet of we het onder de naam Tjens Matic of Arno uitbrengen. Dat zal een zaak van gesprekken met mijn nieuwe platenfirma worden. Mijn vorige is failliet gegaan net nadat ik mijn laatste plaat uitbracht. Tja."

enola: Volgend jaar vieren we alweer de volgende Arnomijlpaal. Doet het je nog iets, zeventig worden?
Arno: Zeventig worden wel. Vroeger was het een wonder als je op die leeftijd nog leefde. Ik ben een fucking old fart. (lacht) Ik weet niet of ik het ga vieren. Ik leef vandaag, niet morgen. En gisteren is dood."

enola: Volg je de huidige muziekscene nog?
Arno: "Ik probeer het, en soms kom ik wel eens iets tegen waarvan ik de energie herken -- Whispering Sons vind ik bijvoorbeeld best goed, of Sleaford Mods -- maar ik heb het allemaal al eens gehoord. Ik mis iets nieuws, dingen met een hoek af. Zo ging het altijd. Captain Beefheart vond ik geweldig. “Zet dat af, Arno”, zei de rest. En verder luister ik nog altijd naar de oude blues die mijn leraar Hubert Decleer me op mijn zestiende toestopte omdat ik van The Kinks hield. Lightning Hopkins, Sonny Boy Williams, Robert Johnson, Muddy Waters, … dat was waar die gasten de mosterd hadden gehaald. Hij had gelijk. Ik leg ze nog altijd op."

E-mailadres Afdrukken
Tags: Arno