Banner

Death Cab For Cutie

Patrick Van Gestel - 17 februari 2004


13 februari 2004
AB Club, Brussel


Hokjesgeest is een fenomeen waar je als recensent voortdurend mee geconfronteerd wordt. Het wordt je immers vaak verweten dat je zaken (in dit geval muziek) in hokjes wil steken. Nochtans is het een noodzakelijk kwaad. Het is namelijk de bedoeling dat je de lezer een idee geeft van wat die bepaalde muziek/artiest voor jou betekent. Indien de lezer die niet kent, moet je gaan vergelijken en dan kom je terecht bij genre-omschrijvingen en gelijkaardige artiesten of muziekmakers.
Dit allemaal gewoon om maar te zeggen dat het moeilijk is om de muziek van Death Cab for Cutie te omschrijven. Ter illustratie hoorde ik toevallig op Studio Brussel dat ze delen van het concert zouden uitzenden in een ander programma naargelang ze een zachte of een hardere set zouden spelen.
En er werd gekozen voor een stevige set. Na het voorprogramma (een aardige set van een Vlaamse groep, waarvan me de naam ontsnapt, met goede nummers, maar met duidelijke problemen wat betreft zang. Zoek een goede zanger, oefen nog voldoende en dat komt best in orde.) werd geen tijd verspild met roadies die de instrumenten dienden te checken. De heren van Death Cab for Cutie deden dat wel even zelf. Dus na een kwartiertje pauze werd de aftrap gegeven van een concert dat absoluut de moeite loonde. Als je de kans krijgt om de heren aan het werk te zien (bv. op een of ander zomerfestival), laat ze niet schieten. Er werd begonnen met stevig vroeger werk om na een tweetal nummers over te schakelen naar werk van 'Transtlanticism', de nieuwe plaat waarvan het grootste deel werd opgedist. De energie spatte van het podium en dat werd door het publiek duidelijk gesmaakt. Ben Gibbard zong als de nachtegaal die hij nu eenmaal is - man, wat kan die vent zingen - en de rest van de groep speelde alsof hun leven ervan af hing. Op plaat neigen de nummers eerder naar de rustige kant, maar in de AB-Club was daar niks van te merken. Er werd gerockt en de heren amuseerden zich duidelijk kostelijk. Op dat vlak viel vooral bassist Nick Harmer op, aangezien die zich met veel plezier in het zweet werkte. Ook was er een aangename interactie met het publiek - iets wat een club als deze uitstekend toelaat - hetgeen Ben Gibbard inspireerde tot een verhaaltje over het nerd-zijn ("je mag dan nog zo je best doen om er cool uit te zien, er is altijd wel iemand die vindt dat je een nerd bent, al is het maar een kind van 7 jaar oud.")
Om terug te komen op de hokjesgeest geef ik even mee dat 'Transtlanticism', mij af en toe doet denken aan Pinback en nu weet ik ook waarom : voor bepaalde nummers (o.a. 'Expo 85') werd met twee bassen gespeeld, hetgeen een specifiek geluid oplevert dat je ook terughoort bij Pinback. Dat geluid was trouwens uitstekend, al werd hier en daar geroepen om de stem beter uit de mix te laten komen.
De set duurde een uur en twintig minuten en had wat mij betreft gerust nog een uur mogen duren. «'The New Year', 'The Sound of Settling' en het schitterende « Tiny Vessels » waren slechts enkele hoogtepunten van een geslaagd optreden, uitgevoerd dooor een groep die ook in de grote zaal moeiteloos overeind was gebleven.

In samenwerking met De Muziekfriek
E-mailadres Afdrukken
 
Death Cab For Cutie

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST