Banner

The Datsuns

Tom Deburghgraeve - 12 oktober 2004


AB, Brussel, 8 oktober 2004

Dag op dag vijf maanden na hun doortocht in de Brusselse Ancienne Belgique gaven The Datsuns opnieuw acte de présence in de Europese hoofdstad. Waar ze de eerste keer nog de AB Club lieten vollopen, kreeg het viertal nu de grote zaal ter beschikking. Het concert was lang niet uitverkocht, maar de fans waren toch in groten getale afgezakt naar de muziektempel in de Anspachlaan om hun gitaarhelden aan het werk te zien.
The Datsuns zijn vier jonge snaken uit Nieuw-Zeeland die schaamteloos de rockerfenis van de jaren '60 plunderen. Daarmee passen ze perfect in het plaatje van garagerockgroepen als de The Strokes of The White Stripes. Ook worden ze al eens in een adem genoemd met The Darkness, maar The Datsuns stellen het zonder de gimmick van laatstgenoemden.
The Datsuns genieten een sterke live-reputatie en die deden ze ook dit keer alle eer aan. Frontman Dolf De Datsun is een podiumbeest pur sang en liet geen kans onbenut om het publiek op te jutten volgens de regels van de rock 'n roll. Hoewel iets onwenniger, lieten ook de anderen zich niet onbetuigd en trok de band de hele trukendoos open. Gitaren gingen de lucht in, er werd gesoleerd op de rand van het podium, armen en benen vlogen geregeld de lucht in bij het musiceren (die molenwiekende aanslagen!), kortom: alle platgetreden rockclichés kwamen morsig aan bod.
Allemaal hoogst vermakelijk, maar waar het om draait is de muziek natuurlijk. De man aan de PA maakte alvast niet de vaak voorkomende fout om rock 'n roll te herleiden tot decibels produceren. En dat loonde. Outtasight/Outtamind, de recentste worp van de Nieuw-Zeelanders, gaf meer ruimte aan melodie dan het furieuze debuut. Live gaf dat een aangename afwisseling tussen oud en nieuw. We hoorden een uitstekende trashy versie van 'Lady', een witheet opgefokt 'Lazy Days' en een stampend 'Harmonic Generator' uit de eersteling, waarbij uiteraard het obligate 'MF from hell' niet mocht ontbreken. Het valse einde - dat streepje stilte achteraan het nummer alvorens het refrein nog een laatste keer mag knallen - werd met flink wat maten rust extra en gedoofde lichten nét niet ridicuul. Vooral setafsluiter 'I Got No Words' uit Outtasight/Outtamind deed het bloed in onze slapen sneller slaan.
Dat de fans pap lustten van deze tegenvoetse kiwi-rockers bewees het aanhoudende applaus en gejoel dat het viertal welgemutst terug achter hun instrumenten deed plaats nemen. Wie tot dan toe zijn favoriete nummers nog niet de revue had weten passeren, bleef niet op zijn honger zitten. Nog vijf extra nummers volgden, waaronder 'Blacken My Thumb', een dodelijk efficiënte cover van The Misfits en een kolkend 'Freeze Sucker!'. Ook de langharige wildebrassen beleefden een prima tijd, wat nog eens bleek toen een van de gitaristen het niet meer hield en het contact met de fanbasis opzocht door - gitaar incluis - de grijpgrage handenmenigte in te duiken. Het jonge volkje droeg The Datsuns op handen, letterlijk én figuurlijk. Want toen ze voor de derde keer mochten opkomen, wisten de heren retrorockers zelf niet meer waar ze het hadden. Aandoenlijk was de gitarist (yep, de podiumduiker) die na afloop niet van het podium weg te branden was en een open doekje tot de fans richtte. Tot zijn maat hem met een welgemeend "Get your fucking ass off the stage. Let's go!" de coulissen injaagde. Conclusie: voor originaliteit een dikke nul, maar wat een stomende show!
E-mailadres Afdrukken