Banner

The Dears / Ambulance Ltd

Patrick Van Gestel - 17 februari 2005

Ze houden van ons, The Dears. Frontman Murray A. Lightburn heeft het zelf gezegd. Bovendien heeft hij eerlijk toegegeven dat hij dat overal zegt. Maar hij vertelde er ook bij dat het voor jonge mensen uit het verre Montreal, Canada, niet vanzelfsprekend is om in steden als Brussel te mogen optreden en dat wij, de CD-kopers, de concertgangers dat hebben mogelijk gemaakt. Da's tenminste eerlijk. Melig maar eerlijk.

Vooraf kregen we Ambulance Ltd opgediend. De enorme database die het internet is, leert ons dat Ambulance Ltd een groep uit New York is met één album op hun repertoire en met leden die allen blijkbaar hun roots in de jazz hebben. Nu valt daar op het podium niet veel van te merken. Geen ellenlange soli of technisch gepiel. Er wordt de voorkeur gegeven aan rock- en popsongs met aanstekelijke hooks, die nieuwsgierig maken. Referenties zijn ongetwijfeld The Beatles, maar ook Pavement en Sonic Youth komen om het hoekje kijken. Songs met veel afwisseling en een jonge band die geniet van de aandacht is wat we opgediend kregen. Toch wel in het oog te houden.

The Dears dan. Hoewel ik steeds probeer om met een "open mind" naar een concert te gaan, moet ik toegeven dat ik (al dan niet onbewust) enig voorbehoud gemaakt had na het lezen van enkele besprekingen op het net: het zouden saaie optredens zijn waar op meerdere vlakken niet veel gebeurt. Dus was ik ditmaal geen onbeschreven blad toen ik de arena betrad. Toch zag ik een leuk optreden, niet super, niet fantastisch, maar solide, stevig, zonder al te veel franjes. Een goed spelende band met een charismatische leider (type Guy Garvey van Elbow) speelde zijn songs met veel gevoel en zin voor pathetiek. Absolute uitschieter was '22 : The Death of All the Romance', waarbij helaas de stem van Natalia Yanchak quasi onhoorbaar was, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de zielenuitspattingen van Lightburn. Het nummer doet op plaat denken aan Leonard Bernsteins 'West End Story 'en blijft ook live prima overeind.
Uiteraard werd 'Lost in the Plo't op herkenningsapplaus en enthousiasme onthaald. Daarnaast werden enkele nieuwe nummers gebracht, die mooi in het verlengde van No Cities Left lagen. Ook daar geen verrassingen dus.
De twee dames in de band waren niet veel meer dan decoratie en bleken amper te kunnen bewegen. Wel opvallend was het gebruik van de dwarsfluit (ter vervanging van het koper) in songs als 'Never Destroy Us'. Je gaat al gauw denken dat dergelijke geluiden uit de synthesizer tevoorschijn getoverd worden. In het bisgedeelte was er nog plaats voor een intiem 'Warm and Sunny Days, maar ook daar verder geen aardigheidjes.

Misschien ben ik verwend geraakt door het zien van enkele uitstekende optredens de laatste tijd, misschien heb ik toch nog teveel verwacht, maar het had hoe dan ook iets meer mogen zijn.

In samenwerking met De Muziekfriek
E-mailadres Afdrukken