Banner

The Datsuns + The Van Jets

Mynci - 30 oktober 2006


Tornado's in België? Die avond in Oostduinkerke én in de AB Box. Verantwoordelijk voor de laatste? The Datsuns!

Om de Box op temperatuur te brengen, werd een beroep gedaan op The Van Jets. Een klein stukje geschiedenis: Humo's Rock Rally 2004… The Van Jets en niét Absynthe Minded wonnen, niet in het minst tot hun eigen grote verbazing. We schrijven 2006: een EP bood reeds een voorsmaakje van wat The Van Jets allemaal in petto hebben en in 2007 verschijnt de full-cd. Sinds de grote overwinning zijn The Van Jets, vooral op het podium veel gegroeid. De eenvoudige drums charmeren nog steeds, de coole gelaatsuitdrukkingen en poses zijn nog niet verdwenen, maar de houterige en ingestudeerde kantjes zijn er af. De studentjes van weleer zijn opgegroeid. Ook muzikaal klinken ze veel rijper, niet in het minst dankzij aanwinst Wolfgang Vanwymeersch (Waldorf) die een stonerklankje importeerde. 'Ricochet' herkenden we uit het Rock Rally tijdperk, nagelnieuwe single 'Electric Soldiers' stond als een huis, 'Boulevard' rockte als een beest, 'Run 'n' Hide' bouwde op een beestige baslijn. The Van Jets waren een juiste keuze: een sterke opwarmer die het leed van het wachten op de enige échte kiwirockers aanzienlijk verzachtte.

Dolf de Datsun, Phil Datsun, Christian Datsun en Matt Datsun. 4 Datsuns bestormden dolenthousiast het podium, klaar om België voor de zoveelste keer te veroveren… Opener van dienst was eveneens opener van de derde langspeler 'Smoke & Mirrors': het felle 'Who Are You Stamping Your Foot For?' trapte een set in gang die weinig ruimte liet voor adempauzes. Niet enkel het publiek werd geen rust gegund, maar ook Dolf de opperdatsun stond na 3 nummers volledig in het zweet. De vette hit 'MF from hell' uit hun debuut dook reeds als derde nummer in de set op en later werd duidelijk dat The Datsuns lang niet meer enkel op deze bom alléén hoeven te teren om de drive in hun optreden te houden.

Uiteraard werd de jongste spruit 'Smoke & Mirrors' uitgebreid voorgesteld aan een bijna volgepropte AB. Deze derde van The Datsuns leunt het dichtst aan bij de debuut cd. Waar de tweede Outta Sight/Outta Mind meer aandacht besteedde aan de melodie, serveert 'Smoke & Mirrors' opnieuw songs die voorbij snellen zonder omkijken, maar toch elk hun eigen karakter en afwerking hebben. De enigen die maandag ontbraken op de setlist, 'All Aboard' en 'Too Little Fire', zijn toevallig ook de twee met misschien net iets minder live potentieel, aangezien hun tempo wat lager ligt.

Hoe verging het de rest? Oudere nummers zoals 'Blacken My Thumb' en 'Girls Best Friend' klonken een pak vettiger en prettiger dan hun cd-versies en de echte oudjes zoals 'Sittin' Pretty' en 'In Love' konden op heel wat vocale steun van het publiek rekenen. Niet dat het nodig was hoor, die vocale steun. Tussen de helse, pompende baslijnen door vond Dolf de Datsun nog de tijd om te zingen, gillen, melodielijnen een andere wending te geven, het publiek op te jutten en sexy te wezen in zijn drijfnatte hemdje. Bindteksten? Weg met die handel! De man moet maar één blik, knik of kick richting publiek sturen en hij krijgt eender wat gedaan. Charisma heet zoiets…Ook Christian, die het hele optreden door met het grootste gemak de ene solo na de andere uit zijn afgesleten Gibson toverde, kreeg zijn portie bewonderende blikken wanneer hij op het randje van het podium balanceerde.
'I Got No Words' werd ons voorgeschoteld in een schitterend superstrak livekleedje, singles 'System Overload' en 'Stuck Here for Days' liepen als een trein en bleken nu reeds de stomende klassiekers die ze op een Datsuns concert binnen enkele jaren zullen zijn. 'Harmonic Generator' deed het nog steeds, zeker toen de eerste minuten zonder bas Dolf toelieten een wandelingetje langs de eerste rij te maken . Na nog twee nieuwe songs luidde 'Fink For The Man' helaas het begin van het einde in…

Het publiek was echter amper nog in toom te houden en riep The Datsuns tot tweemaal toe terug. De korte bisrondes, waarin eerst Phil op handen werd (weg)gedragen en later bij ronde twee ook Dolf (die heel kordaat gebood om hem terug "to the stage!" te navigeren), brachten o.a. nog Lady. Naar het einde toe stond de zaal compleet op zijn kop en bij de definitieve afsluiter 'Freeze Sucker' werd dat iets te letterlijk genomen door de crowdsurfers die aan een hels tempo over ónze kop vlogen! Genoeg voor vandaag en zo dachten ook The Datsuns.

Hoewel ze het verrassingsaspect niet meer mee hebben - molenwiekende gitaaraanslaande Phil hebben we eerder gezien, de sprongetjes en slides en duiken in het publiek laten ons niet meer lachend en stomverbaasd naar elkaar kijken, de aanblik van wijdbeense poses doet ons niet langer vrezen dat de heren Datsun in tweeën zullen splijten - maar toch… The Datsuns still blow you away!
Niet met decibels, wél met ongelooflijke aanstekelijke songs en indrukwekkende gitaarpartijen, met ongebreideld enthousiasme en een dosis volkomen onschadelijk lef! Vraag niet om nog preciezer te omschrijven wat nu precies de vonk doet overslaan? Ga gewoon The Datsuns zien, beluisteren en beleven op Pukkelpop 2007… en je ondervindt aan den lijve wat ze veroorzaken. 20 nummers op anderhalf uur will do the trick.

E-mailadres Afdrukken
 
The Datsuns + The Van Jets

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST