Banner

Joan As Police Woman

Tom De Moor - 10 april 2007


AB Zaal, Brussel, 8 april 2007

Laat de eieren en de weelderige familiediners voor wat ze zijn, ook op Paasdag prefereren wij een muzikale samenkomst. Aangezien in Brussel het vertrouwde gezicht van Joan As Police Woman te zien was, stond de haas dan ook al snel aan de kant. Joan Wasser gaat ook in dit nieuwe jaar verder het lijstje van de Belgische venues af en komt zo na Rivierenhof, Pukkelpop, Handelsbeurs, Botanique en Trix voor de Ancienne Belgique te staan om haar nationale veroveringsplan deze zomer in Werchter verder te zetten.

Aan het prille begin van de avond kregen we heel andere kost voorgesteld. Josephine Foster verkent al enkele jaren diverse genres en kwam na de acid rock en uitbundige folk voor haar derde langspeler terecht bij zogenaamd avant-gardistische ballades geïnspireerd door de 19e eeuwse Duiste liederen. Live laat zich dit vertalen in minimalistische, duistere folk. Fosters stem zweeft langzaam over de rustige akkoorden van haar akoestische gitaar en sterft uit na hoge noten die ze eerst een tijdje laat resoneren. Voor de bulk van de set werd ze bijgestaan door een kompaan met elektrische gitaar die sommige nummers van iets meer pit voorzag, maar soms ook durfde vloeken met de slepende ritmes en zo voor een lichte dissonantie zorgde. Foster klonk allerminst onaardig: aan haar stijl is het even gewoon worden maar bij de combinatie van een scharlaken klankkleur en licht-klassieke toets is het best aangenaam verpozen. Spijtig genoeg bleef Foster zelf behoorlijk onverschillig bij haar sowieso al weinig geanimeerde materiaal. Tussen de nummers door keuvelde ze even met haar kompaan, het publiek vakkundig links liggend latend, en ook tijdens het zingen vertoonde de dame weinig voeling met haar eigen materiaal. Dit zet natuurlijk van de kant van de toeschouwer ook tot weinig inleving aan en maakt dat slechts weinigen de naam in kleine letters op de affiche later zullen kunnen reproduceren.

Voor Joan Wasser was deze avond de aftrap van haar nieuwe tournee. Vier maanden heeft ze haar trouwe bassiste Rainy Orteca en drummer Ben Perowsky moeten missen en nu was ze er duidelijk klaar voor om in hun gezelschap weer de baan op te trekken. De setlist die we te horen kregen, verschilde echter weinig van wat op de vorige roadtrip ten berde gebracht werd. Tussen de nog steeds prachtig ingetogen opener 'To Be Lonely' en de officiële afsluiter 'We Don't Own It' werden dezelfde songs in nagenoeg dezelfde volgorde gelast. Toch zorgde het duidelijk hoge energiepeil bij deze kick-off voor een groter enthousiasme: het fletse 'Flushed Chest' werd voorzien van een prominenter arrangement, de drums werden in sneller tempo bewerkt tijdens 'Save Me' en 'Christobel' rockte na een verlengde intro als nooit tevoren. Ook het onuitgegeven materiaal 'Are You Not Furious' en 'Hard White Wall', volgens Wasser haar poging tot een Joni Mitchell-song, heeft tijdens de korte rustperiode duidelijk meer vorm gekregen.

Zelfs voor haar doen was Wasser praatvaardiger dan ooit, wat zich uitte in enkele prettig gestoorde intermezzo's over de slechte service van American Airlines, het kapsel van Condaleezza Rice en het feit dat Pasen de meest gothic feestdag uit het rijtje is (dit naar aanleiding van een dieppaars ei dat ze van een vriendin cadeau kreeg). Hoe gemaakt het allemaal ook moge zijn, opnieuw lieten we er ons aan vangen en gingen die mondhoeken de hoogte in wanneer ze bijvoorbeeld 'To Be Lonely' aan Jezus opdroeg omdat hij toch het eenzaamst van ons allemaal was. Een mogelijke verklaring voor deze frivoliteit zouden de vlinders in Joans buik kunnen zijn. Vlinders die haar er zelfs toe aanzetten Jonathan uit de lyrics van 'Real Life' te dumpen en de mysterieuze Alessandro zijn plaats te laten innemen.

Van een verse lading grappen is dus al werk gemaakt, een karige portie nieuwe nummers werd voor de bisronde bewaard. 'Happiness Is A Violator' klonk meer upbeat dan we gewoon zijn, maar verviel hierdoor in het soort poprock dat Alanis Morissette de laatste jaren op de wereld losliet. Na de wilde minisong 'Endless Supply Of Poison' kwam het tweede afscheid, maar daar werd met het aan moeder Wasser opgedragen 'To Survive' gelukkig nog een mooier einde aan gebreid. Zelf noemde ze dit een wiegelied; ze mag het bij ons voor het slapengaan altijd eens komen overdoen.

We hoopten op ingrijpender veranderingen, maar beleefden ondanks dit gebrek toch alweer een fijne avond en hebben ons dus nog maar eens laten inpakken door de charme van Joan As Police Woman. Dit duidelijk niet als enigen, want op een goed jaar tijd kan Wasser duidelijk al op een grote schare Belgische fans rekenen die haar op handen dragen. Aangezien men het ijzer moet smeden wanneer het heet is, raden we haar dan ook aan om na de festivals even tijd vrij te maken om werk te maken van die opvolger van Real Life. Daarna mag ze van ons part snel terugkomen en haar rijtje Belgische concerten verder afmaken.

Joan As Police Woman staat op 29 juni in de Pyramid Marquee tijdens Rock Werchter

E-mailadres Afdrukken
 
Joan As Police Woman

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST