Banner

An Evening With Joan As Police Woman

Tom De Moor - foto's: Chris Van Dam - 16 september 2007



We hadden ons voorgenomen om na een overvloed aan Joan As Police Woman-gigs met enige pijn in het hart even afstand te nemen van 's vrouws podiumcapriolen in afwachting van de opvolger van Real Life. Voor haar terugkeer naar het podium van de Handelsbeurs maken we graag nog even een uitzondering, want deze avond kreeg Wasser carte blanche om zelf een programma samen te stellen - waarnaar door haarzelf steevast als 'Freak Divas' verwezen wordt (een spijtige zaak voor genodigde Mark Eitzel).

peggysue.jpgDe spits werd afgebeten door Peggy Sue & The Pirates, twee Britse vriendinnen die op pad trekken in het gezelschap van een gitaar die ze hun lief noemen en de tuner Sir Pablo, een duur stukje machinerie waar ze een innige band mee hebben maar dat langs geen kanten werkt en dus middenin de set aan de kant geschoven werd. In oktober trekt dit duo samen met Kate Nash de UK rond, maar vanavond waren ze present voor het optreden dat tot hiertoe het verst van hun thuisfront verwijderd was. We hielden ons hart aanvankelijk vast in de vrees akoestische indie voor beginners geserveerd te krijgen, maar maakten al bij de eerste noten een mentale U-turn. Peggy Sue & The Pirates valt namelijk het best te beschrijven als een combinatie van CocoRosie anno La Maison De Ma Rêve, Taxi Taxi en Frida Hyvönen met snaarinstrument. Eenvoudige gitaarmelodieën werden perfect opgesmukt met harmonische gezangen, vocale acrobatie (aan de vinnige stemtruucjes van 'Television' zouden we ons pas na een vat wijn wagen) en prettig gestoorde waanzin. Toch overstemt de grap nooit de song: in 'Superman' mag de held bijvoorbeeld zijn beklag doen, onder meer over het feit dat hij al sinds de jaren dertig in hetzelfde maillot rondloopt, maar dan wel in de vorm van een soulvolle tune. Twee jolige verschijningen, sterk materiaal en een mooie live-vertaling: dit is een duo om in het oog te houden!

markeitzel.jpgNa een geslaagde aftrap op naar Mark Eitzel, de grote vriendelijke reus die voornamelijk gekend is als mede-oprichter van American Music Club, dat sinds 2003 na een afwezigheid van tien jaar weer in een actieve status verkeert. Op zichzelf mag de naam dan minder snel een belletje doen rinkelen, toch is deze man al sinds het begin van de jaren negentig ook als solo-artiest bezig en bracht hij in 2005 met 'Candy Ass' al zijn negende plaat uit. Eitzel beschikt over een bijzonder smeuiïg stemgeluid dat live nog beter tot zijn recht komt, maar kon aanvankelijk niet overtuigen met zijn set: door de minimale aankleding klonken de nummers monotoon en onderling inwisselbaar. In den beginne leek Eitzel ook zelf niet op zijn gemak te staan: bij elke langere noot veerde hij te ver weg van de micro en de nochtans sympathieke bindteksten hingen maar met haken en ogen aan elkaar. In de tweede helft werd de set gepeperd met wat sterker materiaal, maar toch eindigden we met het gevoel dat we iets te lang op dit tussendoortje geknabbeld hadden.

joanaspolicewomansept.jpgDe avond werd natuurlijk afgesloten door de gastvrouw van dienst, die niet meteen een geslaagde eerste indruk maakte door bij de opener 'Flushed Chest' al in de eerste strofe haar tekst te vergeten. Het foutje werd met de nodige humor verholpen en dus veegden wij met graagte de lei schoon. Deze vergevingsgezindheid nam echter af toen Wasser zich gedurende de eerste zes nummers op vrij formulaïsche wijze doorheen even veel tracks van Real Life worstelde. Het materiaal bij een akoestische set als deze - partners in crime Ben Perwosky en Rainy Orteca konden er deze avond niet bij zijn - valt sowieso al iets magerder uit en een op automatische piloot draaiende motor zorgt voor een drainage van magie. Het was dan ook pas toen Joan voor de tweede keer plaats nam achter de piano om een liefdestrilogie af te steken, dat we haar passie opnieuw voelden. Het nieuwe nummer 'No Questions' doorbrak eindelijk de reeks songs die een jaar na de release van de plaat en acht bezoeken aan ons Belgenland later ondertussen nog maar weinig verrassends opleveren. Het meer melancholisch getinte tweede luik van de set wisselde de albumtracks beter af met ander materiaal en maakte dat we toch nog enkele topmomenten konden noteren. Een zoals steeds beklemmend 'Real Life', bijvoorbeeld, of een krachtig 'Are You Not Furious', het minder frequent opgevoerde maar deze avond in topvorm verkerende 'Anyone' en een herneming van het prachtige wiegelied als ode aan haar moeder dat eerder dit jaar ook in AB op het menu stond.

In combinatie met de geweldige Peggy Sue & The Pirates en een onderhoudende Mark Eitzel - maar dan ook niet meer dan dat - wist Joan Wasser ons deze avond alsnog te entertainen. Een slechts halfvolle Handelsbeurs wees echter al op een zekere Joan-moeheid en die werd alleen maar bevestigd door de slijtage die ondertussen op enkele van de tracks van de plaat zit. Deze passage deed dienst als zoethoudertje, maar we hopen dat de volgende keer als we de naam Joan As Police Woman in Vlaanderen zien verschijnen, het op de cover van haar tweede full-album moge zijn.

http://www.myspace.com/peggysueandthepirates
http://www.myspace.com/markeitzel
http://www.myspace.com/joanaspolicewoman

'Candy Ass' van Mark Weitzel is beschikbaar via V2
Real Life van Joan As Police Woman wordt verdeeld door PIAS


E-mailadres Afdrukken
 
An Evening With Joan As Police Woman

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST