Banner

Conor Oberst and The Mystic Valley Band

Nick Delafontaine - foto's: Robin Dua - 04 september 2008



Botanique, Brussel, 3 september 2008

Er moet ons wat van het hart. Slechts heel erg sporadisch kan een voorprogramma ons meer bieden dan een bron van ergernis over de wat vreemde keuze van de hoofdact. We herinneren ons dat we bij Nick Cave en Morrissey vaak huilend wegkropen - het zal wel toeval zijn dat het optreden zelf daarna ook niet zo erg denderend was. Gisteren niks daarvan. Sky Larkin, een bandje uit Leeds dat wat wegheeft van The Von Bondies met een vrouwelijke Frank Vanderlinden op zang, beloofde in november terug naar België af te zakken. Als u ergens in de buurt rondhangt, ga gerust eens binnen kijken.

Conor Oberst zelf lijkt zijn naar Coleridge neigende 'dejection: an ode' mentaliteit van zich af te hebben geworpen, en maakt met zijn Mystic Valley Band muziek waar ergens in de krochten van 's mans geest een positieve noot valt op te tekenen. Maar dan wel op zijn Obersts, je sterft niet in het ziekenhuis, maar doodgaan doe je wel. Onze gevoelens over 'Conor Oberst' - de plaat werden nog het best verwoord door collega Pieter Colpaert. Het is allemaal niet slecht, maar te vaak hebben we het gevoel dat Oberst op een morgen vlug wat bijeenschreef om op plaat te plakken, zonder het broodnodige knippen aan te wenden. De biefstuk is er wel, en zoals gewoonlijk is ie weer lekker mals, maar de peper erop ontbreekt. Over the kind of love that hurts your back en andere exploten kunnen we een Freudiaans essay schrijven, maar enola zendt haar zonen niet uit om zich met dergelijke spielerei bezig te houden.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, live is Oberst tegenwoordig wel beter dan op plaat. Het gros van de songs komt pas echt tot zijn recht als hij zijn Crouchbewegingen aan de breekbare falset die hij doorgaans meebrengt kan toevoegen, al moet gezegd dat The Mystic Valley Band ons op geen enkel moment kon overtuigen. Het zal wel geen toeval zijn dat we van de door de andere bandleden gezongen nummers enkel de energie die Oberst in zijn gitaarspel legt herinneren.

De set nam aanvang met 'Moab', een van de betere nummers op 'Conor Oberst', en kreeg met 'Sausalito' en een heerlijk 'Get-Well Cards' het vervolg waarbij we ons op een van die niet eens zo zeldzame trips naar het botaniquenirwana waanden. Helaas bleek daarna iets te vaak dat er gewoon een paar erg middelmatige nummers op plaat gezet zijn. 'Eagle On A Pole' kon ons dan ook op geen enkel moment overtuigen meer te zijn dan een obligaat probeersel dat je vooral van een handvol epigonen verwacht. Ook nummers als 'Danny Calahan', 'NYC' of afsluiter 'Hospital' stegen nooit boven de middelmaat uit, al was dat voor laatstgenoemde nog steeds een opwaardering in vergelijking met de albumversie.

Al een geluk dat de andere - de goeie - helft van het album wel zo onder het Bright Eyes label kan gecatalogiseerd worden, en daar ook naar werd gebracht. Na 'Eagle' vreesden we wat voor de meer ingetogen nummers, maar die angst aaide Oberst weg met een werkelijk memorabel 'Lenders In The Temple'. Als hij de ingehouden tristesse zachtjes je buis van Eustachius inblaast, geloven we elk foneem. Met dezelfde woorden kan 'Milk Thistle' worden beschreven, 'Souled Out' stond daar lijnrecht tegenover met zijn kinetische energie die zelfs Usain Bolt jaloers krijgt. We onthouden daarnaast nog een prima bluescover (Corinne, Corinna, u kent het van The Freewheelin' Bob Dylan) en het jammerlijke maar niet echt gemiste ontbreken van enig Bright Eyesmateriaal. Toen een fan naar 'Lua' verzocht repliceerde Oberst met een schertsend 'I don't know that song'.

600 woorden en geen enkele klucht over Gilbert Bodart, dan moeten we met best wat stof om schrijven terug gekomen zijn. Dat Oberst een van de meer getalenteerde popmuzikanten is, hoeft geen betoog, dat we nu al uitkijken naar het volgende project van de man evenmin. Oberst danste als een robot, acteerde als Jack Nicholson in betere dagen en zong alsof de duivel hem op de hielen zat. Hij spuugde erbij als een lama (misschien moet iemand hem toch maar zeggen dat Heineken niet deugt), en dankte Brussel voor een zoveelste thuismatch. Alweer onderscheiding, maar geen grote.

'Conor Oberst' is uit bij Merge Records
E-mailadres Afdrukken
 
Conor Oberst and The Mystic Valley Band

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST