Banner

Lawrence Of Arabia + Okkervil River

Nick Delafontaine - 05 november 2008

Cactus@MaZ, Brugge, 4 november 2008

Once upon a time in the west is er een optreden waarvoor je de scone stede aan wil doen. De dag waarop een band als Okkervil River een mens de in dikke mistwolken gevulde West-Vlaamse hoofdstad niet in krijgt, is er een die in niks te rijmen valt met 4 november 2008.

Voor de jongens uit Texas de wei in mochten, was het de beurt aan het Nieuw-Zeelandse Lawrence Of Arabia. Best een coole bandnaam, en aanvankelijk ook aardige muziek - enkel gespeend door een hardnekkig kapot snaarinstrument - leek Lawrence Of Arabia het geknipte voorprogramma om Okkervil in te leiden. Helaas verviel Lawrence gaandeweg in irritant onorigineel gepingel dat enkel werd afgewisseld met veelvuldige odes aan marihuana, iets waar je een postpuberpubliek niet zo makkelijk meer mee op de hand krijgt.

Rond half tien betrad Okkervil River de bühne, en ook de band maakte van bij aanvang in zoveel woorden duidelijk dat men liever gewoon met wat vrienden de verkiezingen had gevolgd. Klonk ons volledig logisch in de oren, het stond de band niet in de weg een ijzersterke set neer te zetten. Een set waarvoor veelvuldig werd geput uit het jongste - overigens opnieuw uitstekende - album 'The Stand Ins', maar waarin tevens aardig werd teruggegrepen naar het betere werk uit voorgaande albums. Aftrappen deed de groep met 'A Girl In Port', meteen was de toon gezet. Okkervil River speelde ruim anderhalf uur bezield, bezeten as hell, en vol goesting om de lange nacht deugdzaam in te zetten. Het duurde een minuut of twintig - we hadden tot dan onder meer fantastisch aangevuurde versies van 'Pop Lie' en het heerlijke 'Singer Songwriter' en gekregen - voor de voet even van het gaspedaal ging op het wat ingetogenere 'On Tour With Zykos'. Meteen daarna mocht de stekker er weer in. 'Calling Or Not Calling My Ex' was degelijk, 'Lost Coastlines' voortreffelijk, 'Maine Island Lovers' intens lief. Lou Reed himself is fan, we kunnen ons niet herinneren de man ooit te hebben tegengesproken. Het was jammer dat het uitstekende 'John Allyn Smith Sails' de revue niet passeerde, het einde van de set kon voor de rest met niet minder dan een graai uit het handboek der grootste adjectieven beschreven worden. Okkervil River spaarde zijn pièce de résistance op voor het eind, met drie werkelijk onovertroffen mokerslagen. 'Our Live Is Not A Movie Or Maybe' is een trage moordenaar, 'For Real' lijkt te zalven maar grijpt je naar de keel voor je er erg in hebt, 'Unless It Kicks' is de saus over het geheel heen.

Op een moment dat het aanwezige fangild vrede had met deze naar het sublieme neigende set, besloot de band met een dito bisronde. Het eigen 'Westfall' sloot de avond af, net daarvoor bracht Okkervil River een hoogst aardige coverversie van Lennons 'Jealous Guy'.

Collega Carlo Lippens haalde het al herhaaldelijk aan, ook gisteravond was de teneur in de Brugse Magdalenazaal er een van onbegrip. Geen mens kon echt vatten waarom een band zo warm als Okkervil River niet meer publiek trekt dan een gemiddelde brulboei op een zondags marktplein. Het is een der onrechtvaardigheden des levens, maar wie zijn wij om daar vandaag veel kabaal rond te maken.

The Stand Ins is uit bij Jagjaguwar
E-mailadres Afdrukken
 
Lawrence Of Arabia + Okkervil River

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST