Banner

Herman Dune + The Baby Skins

Kristof Vande Velde - foto's: Robin Dua - 02 december 2008




Live kan het tot een duo uitgedunde gezelschap dat Herman Dune heet altijd wat meer dan op plaat, ondervonden we in het verleden. Ook in de ABBox bevestigde Herman Dune deze stelling, want waar het buiten net boven het vriespunt verkommeren was, brachten de (valse) broertjes Herman Dune binnen de temperatuur naar aangename hoogten.

In hun voorafgaande Amerikaanse tournee kon het publiek enkel van de basisleden David en Neman Herman Dune genieten, in Europa kon er gelukkig voor ons wat meer van af en kregen we er een bassist, twee blazers en twee backing vocalists bij. Dat de backings samen zelf ook een band vormen, past perfect in de strategie om het zo economisch mogelijk te houden. Angela Carlucci en Crystal Madrilejos zijn samen The Baby Skins en brachten ons een half uur rustige, meerstemmige songs op akoestische gitaar. De sound sloot aan bij die van het ter ziele gegane Azure Ray maar veel meer dan enkele zachte, folky popdeuntjes had het New Yorkse duo niet te bieden. Na een kwartiertje mocht het van ons best ophouden, waarna de dames het op een tapdansen zetten en dan toch een beetje leven in de brouwerij kregen. Het was een zegen voor The Baby Skins dat Herman Dune in volledige bezetting kwam bijspringen, want de vollere sound konden ze echt wel gebruiken.

In een donker pak en met een al even donkere hoed leek David-Ivar Herman Dune wel een Antwerpse diamanthandelaar toen hij alleen het podium opstapte en 'Lay Your Head on My Chest' inzette. Er klonk onmiddellijk meer bezieling in deze trage opener dan in het gehele voorprogramma en dat nam enkel maar toe wanneer Herman Dune direct erop 'On a Saturday' met volledige bezetting bracht.

Dat de toch wel fantastische songwriter David ook maar een mens is, bewees hij door 'Try to Think About Me' na een minuut af te breken wegens foute begeleiding op zijn elektrische gitaar. Geen hond die het hem kwalijk nam maar toch prefereerde hij het nummer te skippen en over te springen naar 'Take Him Back to New York City', de eerste keer dat we de band echt op dreef zagen en we het typische, warme en licht swingende Herman Dune-geluid richting trommelvliezen kregen. Het werd er trouwens alleen maar beter op want 'When We Were Still Friends' bleek een eerste hoogtepunt waarin de sterkte van de blazers in de verf werd gezet maar ook de samenwerking tussen backings en de stem van David prima verliep.

Herman Dune is zo'n band waarbij het muzikale soms ondergeschikt is ten opzichte van de (op zich erg muzikale) lyrics, die steeds opnieuw met humor doorspekte verhalen blijken waar je geen woord van wil missen. Als een waar dichter past David klanken van woorden licht aan om ze toch maar te laten rijmen en songs als 'Lovers Are Waterproof' en 'My Baby Is Afraid of Sharks' bewezen zich eens te meer als fantastische vertelsongs.

De nadruk kwam uiteraard te liggen op 'Next Year In Zion', met ook een grote greep uit het beste van 'Giant' (zoals het schitterende laatste bisnummer '1-2-3/Apple Tree'). Toch hoorden we enkele nieuwe songs, waarvan 'In the Long Run It Was Worth to Try' - al kan de titel iets compleet anders zijn - de beste indruk naliet. David bracht het nummer solo op ukelele en zorgde voor een intiem, eerlijk maar steeds grappig moment.

Wanneer Herman Dune in vorm is, weet je dat je veel meer krijgt dan wat uit je luidsprekers komt, door hun gedrevenheid en hun bescheidenheid maar zeker ook door de unieke frontman David-Ivar die maar een halve bindtekst nodig heeft om de zaal aan het lachen te krijgen. In de AB toonde Herman Dune andermaal aan een van de meest interessante niet-Angelsaksische indielivebands van de laatste jaren te zijn.

(Meer afbeeldingen: Herman Dune - The Baby Skins)
E-mailadres Afdrukken