Banner

Oasis + Twisted Wheel

Laura Van Eeckhout - 14 januari 2009


Er was een hoop geduw en getrek met de portier - en uiteindelijk gewoon de pure mankracht van één stoere Engelsman - voor nodig om nog binnen te geraken in het middenplein, maar het is gelukt. Heel rock-'n-roll ook, kwestie van alvast niet te veel uit de toon te vallen ten opzichte van Liam en Noel, die naar verluidt weer in bloedvorm verkeerden.

Veel interesse voor de support act viel er niet te bespeuren onder het publiek, maar toch kregen we eerst nog Twisted Wheel voorgeschoteld. Een bezoekje aan hun MySpace voor het concert had een aantal aardige ontdekkingen opgeleverd, maar live wisten ze niet echt te overtuigen. Zeker om een grote zaal als Vorst op gang te krijgen, moeten deze jonge honden uit Oldham nog een paar fikse groeischeuten krijgen.

Een band die reeds lang vertrouwd is met de kneepjes van het vak, is Oasis. In feite hebben ze niets meer te bewijzen, maar toch zitten de mannen uit Manchester niet stil. Met hun laatste plaat 'Dig Out Your Soul' snoerde de band rond de broertjes Gallagher alle criticasters de mond. Na een aantal minder algemeen gewaardeerde platen, is zowat iedereen weer enthousiast over deze nieuwste aanwinst van de Oasisdiscografie. Terecht ook, want de cd staat vol nummers die helemaal Oasis zijn, maar die toch weer even bruisend klinken als het vroegere werk.

Diezelfde sprankeling was ook bepalend voor het optreden in Vorst. Oasis toonde zich heer en meester met dank aan de twee elementen waarop hun carrière gebouwd is: ijzersterke songs en een niet te overtreffen attitude.

Er werd afgetrapt met 'Rock 'n Roll Star', een nummer dat meteen beide aspecten wist te vatten. Heerlijk hoe Liam met veel branie "You're not down with who I am. Look at you now, you're all in my hands tonight. Tonight I'm a rock 'n roll star" stond te verkondigen. Het was de openingstrack van Oasis' legendarische debuutplaat 'Definitely Maybe' uit 1994, maar na al die jaren meent hij het nog altijd even hard.

Een stevige opener dus, en die trend werd voortgezet met 'Lyla', 'The Shock of the Lightning' (de eerste en ronduit schitterende single van het nieuwe album), 'Cigarettes & Alcohol' en 'The Meaning of Soul' - alweer een nieuw nummer dat live helemaal tot zijn recht bleek te komen. Een nieuwkomer die het wat minder goed deed, was het wat lang uitgesponnen psychedelisch getinte 'To Be Where There's Life'. Gelukkig wist 'Waiting for the Rapture'het tij meteen weer te keren.

Dan werd het stilaan tijd om de grote kleppers van onder het stof te halen; stuk voor stuk nummers die de zaal uit volle borst kon meebrullen en die na 15 jaar Oasis nog altijd niet gaan vervelen. Met uitzondering van de - nochtans goed meedraaiende - nieuwe song 'Ain't Got Nothin'' kwamen er enkel nog klassiekers aan bod, en van wat een kaliber!

Jawel, we spreken over 'The Masterplan' (een B-side, zei u?), 'Songbird', 'Slide Away', 'Morning Glory', 'Half The World Away' (wederom: B-side?!), 'I'm Outta Time' (inderdaad, ook een nieuw nummer, maar nu al een legendarisch Liam-moment), 'Wonderwall' en 'Supersonic'.

Nog meer van dat lekkers volgde in de bisronde. De vrouw achter mij probeerde al gedurende het hele optreden duidelijk te maken dat 'Live Forever' haar lievelingsnummer was, maar het arme mens was eraan voor de moeite. De song werd voor de nieuwe toer uit de setlist geschrapt, onder het motto "Als we alle nummers zouden spelen waar de fans om vragen zouden we net als Bruce Springsteen meer dan drie uur en half bezig zijn.". 't Is een beetje zonde, maar al bij al was het gemis niet té groot. We kregen immers genoeg mooie alternatieven aangeboden.

'Don't Look Back In Anger' was het ultieme hoogtepunt in de set, waarop iedereen plots een beetje emotioneel leek te worden en de samenhorigheid door de zaal stroomde. Het echte moment de suprème was dus eigenlijk al gepasseerd, maar ook de nieuwe song 'Falling Down' bleek een verrassend mooi Noel-moment. Daarna mocht broerlief weer het podium op om het helemaal af te maken met het ontroerende 'Champagne Supernova' en een heerlijk delirante versie van Beatlesklassieker 'I Am The Walrus'.

We bleven met een gelukzalig gevoel achter, maar ergens speelde de gedachte dat het nóg beter had gekund. De reden daarvoor was niet echt bij de band, maar vooral bij het publiek te zoeken. Neem eens een kijkje op YouTube en aanschouw de extatische menigtes die Oasis op zowat al hun optredens staan aan te moedigen. Vergelijk dat dan een keer met het bijna angstaanjagend rustige publiek in Brussel.

Vreemd, maar laat dat de vreugde zeker niet temperen. Oasis is een steengoede band, maar ook nog zoveel meer dan dat. En Vorst zal het geweten hebben.
E-mailadres Afdrukken
 
Oasis + Twisted Wheel

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST