Banner

Of Montreal + Casiokids

Kristof Gielen - 23 januari 2009


Of Montreal heeft nooit op veel persaandacht in Vlaanderen mogen rekenen en toch verkopen ze moeiteloos de Rotonde in de Botanique uit. Dat komt omdat de band in Amerika wel een grote reputatie heeft en er een steeds groter publiek lijkt te ontstaan die hun muzieksmaak eerder door internet laten bepalen dan door den Humo.

Als aperitief was er Casiokids, een happy viertal uit Noorwegen. Met veel synths en electroriedeltjes werd weer gretig de eighties-catalogus geplunderd. Er waaide wat Pet Shop Boys voorbij en een nummer dat leek op een dance versie van Sigur Rós. Met hun getrommel deden ze zelf even denken aan Safri Duo. De omschrijving klinkt eigenlijk heel negatief, terwijl het optreden best genietbaar was. Casiokids mag gerust eens ten dans komen spelen op een leuk feestje, maar lang bleef hun muziek ook weer niet hangen.

Of Montreal investeerde veel, te veel, in hun randanimatie (die we hier niet allemaal gaan bespreken omdat dat veel te lang zou duren en ons zou weg leiden van de essentie). Een tijger in kostuum begeleidde de band het podium op. Vier performers voerden tijdens het optreden toneeltjes op, soms grappig, soms over de top en nooit iets wezenlijks bijdragend. Deze performances leidden ook de aandacht af van het grote projectiescherm waar de mooie psychedelische animaties van David Barnes, broer van frontman Kevin en ook de ontwerper van het artwork van de albums, wel aansloten bij de sfeer van de muziek.
Kevin Barnes zelf was gekleed als David Bowie-geïnspireerde androgyne figuur, met blauwe eyeliner, rode nageltjes, een strakke broek en blote buik. Barnes mag dan wel een blanke dertiger zijn, op het podium verandert hij steevast in zijn alter-ego Georgie Fruit, een zwarte transseksueel van eind 40.

Maar de essentie van een goed optreden is nog altijd de muziek zelf. En die was de eerste minuten zwak. Dat lag deels aan de schandalig slechte geluidsmix waardoor alles klonk alsof het uit een natte schoendoos kwam, en deels, ondanks de constante podiumanimaties, aan de bijzonder tamme prestatie van de band zelf. Nummer als Suffer For Fashion (de opener), Wraith Pinned to the Mist en For Our Elegant Caste, die er toch zouden moeten in slagen om de zaal te doen shacken, gingen verloren in een rampzalige mix en de ongeïnspireerde psychedelische interpretatie van de band. Wanneer na een twintigtal minuten de drummer zijn drumstel verlaat (en er op het podium vreemde dingen gebeuren met een varken en een priester) en plaats neemt achter een drumcomputer wordt het geluid beter en komt de band los. Er wordt nu gekozen voor strakkere versies en dat komt de muziek en de sfeer in de zaal duidelijk ten goede. 'Cato As A Pun', 'Heimdalsgate Like a Promethean Curse', 'Gronlandic Edit', 'A Sentence of Sorts in Kongsvinger', het betere werk uit het topalbum 'Hissing Fauna, Are You the Destroyer?' passeerden de revue. De nummers uit het nieuwe album 'Skeletal Lamping' zijn van mindere makelij, dat was al vast te stellen op het album zelf en dat bewees zich ook op het podium.

De bisronde werd voorafgegaan door de tijger in kostuum en een superman met dinosaurushoofd, die het publiek wat warm maakte voor de bisronde. Dat was eigenlijk ook meteen een van de enige keren dat een performance echt bijdrage leverde aan de sfeer. Suffer For Fashion opende opnieuw en deze keer was het wel met de nodige punch. Er werd afgesloten met twee covers Judy Is A Punk van The Ramones en Ever Fallen In Love van The Buzzcocks.

Of Montreal verloor zichzelf in randanimaties en een ronduit zwakke eerste helft van het optreden. De essentie van een optreden blijft muziek, hier stond eerder de freakshow centraal. En met de backcatalogue van de band in het achterhoofd is dat een gemiste kans.
E-mailadres Afdrukken
 
Of Montreal + Casiokids

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST